Γιάννης Kυράστας: Ιn memoriam

ΕΞΙ ημέρες μετά τον θρίαμβο της Εθνικής. Πέντε ημέρες μετά το φιάσκο της
τελετής…

Στη μεγάλη λεωφόρο, το μυαλό τρέχει με χίλια. Παρακάμπτει σήματα Τροχαίας.
Κάνει τρελές στροφές, απρόβλεπτες φουρκέτες στην αντίθετη λωρίδα.

Στην αντίθετη λωρίδα, σε συναντώ, Γιάννη Κυράστα. Έφυγες λίγο πριν… Δεν
πρόλαβες. Δεν αξιώθηκες. Δεν πανηγύρισες μαζί με τους άλλους μεγάλους. Όλους
εκείνους που μπορεί ποτέ να μη σήκωσαν ψηλά την κούπα, όμως την έζησαν αυτή τη
νύχτα. Τη νύχτα της 4ης Ιουλίου 2004. Λουκανίδης, Παπαϊωάννου, Σιδέρης,
Δομάζος, Κούδας, Οικονομόπουλος, Χατζηπαναγής, Αντωνιάδης, Μαύρος, Σαραβάκος,
Σκευοφύλακας, Σαργκάνης, Καμάρας, Κωνσταντίνου. Και τόσοι άλλοι… Τόσοι
μεγάλοι…

ΕΣΥ δεν πρόλαβες. Στο τσακ. Στο παρά πέντε. Έφυγες. Λίγο πριν…

Κι αυτές τις μέρες του θριάμβου, κανένας δεν μίλησε για σένα. Από κανέναν δεν
μνημονεύτηκε το όνομά σου. Εκτός αν έβλεπα λάθος κανάλι. Αν διάβαζα λάθος
εφημερίδα.

TO ΜΥΑΛΟ τρέχει με χίλια στις οδούς της δεκαετίας του ’80. Τότε που,
από σπόντα, συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Αρραβωνιασμένη εγώ, παντρεμένος εσύ,
έτυχε να «χτυπήσουμε» το ίδιο σπίτι με το μεγάλο «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» στην είσοδο.
Εγώ είμαι αυτή που την πάτησα: Όταν ένας ποδοσφαιριστής και μια δημοσιογράφος
πλειοδοτούν – νικάει ο ποδοσφαιριστής. Απλά πράγματα. Μάζεψα τα νεύρα μου, τα
στοίβαξα σε μια βαλίτσα και νοίκιασα λίγο παρακάτω.

ΣΤΑ XPONIA που μέναμε στην ίδια γειτονιά, συναντιόμασταν κάποιες φορές.
Στο περίπτερο για εφημερίδα, στο παρτεράκι της Γεωργίου Φτέρη, στο θερινό
σινεμά. Δεν είχαμε παρτίδες. Ένα «γεια» θυμάμαι. Ένα «γεια» ολόθερμο και
φωτεινό σαν το βλέμμα σου. Κι ένα χαμόγελο από καρδιάς, όταν ο κόσμος σε
πλησίαζε να σου καταθέσει την αγάπη του.

ΔΕΝ EIXAME παρτίδες. Πιο πολλές κουβέντες αντάλλαζα με τη σύντροφό σου,
την πανέμορφη και γλυκύτατη Ρούλα – παρά με σένα.

KAI TA XPONIA πέρασαν. Έφυγες από τη γειτονιά και χαθήκαμε. Κι εγώ από
την τηλεόραση το έμαθα: η ασθένεια, η πορεία, η ελπίδα, η επιπλοκή. H απουσία.
Με πόνεσε αυτή η απουσία. Ο παλιός μου γείτονας. Πολύ πριν την ώρα του…

Ο ΠΑΛΙΟΣ MOY γείτονας έφυγε λίγο πριν από τη νύχτα της Κυριακής. Δεν
πρόλαβε. Δεν αξιώθηκε. Δεν πανηγύρισε. Όλη η Ελλάδα έγινε μια «φωτοβολίδα που
μες στη νύχτα σκάει».

(Τότε σε σκέφτηκα, Ρούλα. Τότε αναρωτήθηκα πώς ένιωσες εσύ. Χωρίς τον Γιάννη
δίπλα σου. Είναι πιο άγρια η μοναξιά όταν τη σκίζουν, στα δυο, βεγγαλικά και
ιαχές; Είναι πιο οξύς ο πόνος, όταν το πάρτι φουντώνει κι αστράφτει γύρω
σου;).

ΜΕΣ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ, κόντρα κείμενο. Μέσα στη φιέστα, κόντρα συναίσθημα.
Ξέφρενο το όχημα, σπασμένα τα φρένα, το μυαλό σε πάει όπου θέλει αυτό. Όπου
αυτό γουστάρει. Δεν σου δίνει λογαριασμό. Σαν ξερόκλαδο σε ξεβράζει στις ακτές
του χθες. Το σπίτι που ποτέ δεν νοικιάσαμε. Το αμάξι σου παρκαρισμένο απ’ έξω
να μου τη δίνει. Τα φευγαλέα «γεια». Τα κλειστά παντζούρια, όταν φύγατε γι’
αλλού.

– Έφυγε ο Κυράστας, παιδιά;

Ναι. Έφυγε ο Κυράστας, παιδιά. Λίγο πριν. Αυτό το γήπεδο δεν το πρόλαβε. Το
σφύριγμα της νίκης. Όλα τα παιδιά να εκτινάσσονται, σαν πυροτεχνήματα, στον
ουρανό του Ντα Λουζ. «Σήκωσέ το!».

OTAN το σήκωσαν ψηλά, ο Κυράστας δεν ήταν πια εδώ. Δεν πρόλαβε. Δεν
αξιώθηκε. Δεν πανηγύρισε. Είχε αναχωρήσει. Διακριτικά, ήρεμα – όπως έζησε –
έφυγε. Έφυγε λίγο πριν…

ΜΕΣΑ από τις φουρκέτες της μνήμης στην αντίθετη λωρίδα, διακριτικά,
ήρεμα – επιστρέφει. Και θυμόμαστε. Και θυμάμαι…

A, ρε Κυράστα μεγάλε! Καλή ανάπαυση, αγόρι μου!