EΓPAΨAN

Παναγιώτης Παναγιώτου:

(ο αρθρογράφος, με αφορμή την κατάκτηση του Κυπέλλου στο Euro 2004)

«Ο Καραμανλής πανηγυρίζοντας αφήνει να εννοηθεί ότι «έτσι εγώ θα φτιάξω την
Ελλάδα»! Ο Παπανδρέου προσδοκά «έτσι θα ανορθώσω το ΠΑΣΟΚ». Ο συγχωριανός του
Χαριστέα «νιώθει τη δύναμη του χωριού του». Ο πιτσιρικάς φαντασιώνεται ότι «θα
γίνει Δέλλας». Ο Ελληνάρας διαπιστώνει για μία φορά ακόμα «τη δύναμη και το
αήττητο της ελληνικής φυλής». Ο διανοούμενος «τη νέα συλλογικότητα». Ο
εκσυγχρονιστής ότι «η δουλειά και η καλή οργάνωση φέρνουν την επιτυχία» και ο
θρησκευόμενος ότι «ο Θεός, με τις προσευχές μας, έκανε τελικά το θαύμα του»!

Αυτή η αθλητική επιτυχία εξασφάλισε την… ειρηνική συνύπαρξη πολλών
διαφορετικών «κόσμων». Αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Γιατί αυτοί, εν τέλει,
είμαστε. Και η γκλαμουριά και το κιτσαριό. Και οι Ελληνάρες και οι
εκσυγχρονιστές. H ποδοσφαιρική – εθνική συλλογικότητά μας τα περιέχει όλα.

Το επικίνδυνο σ’ όλη αυτήν την ιστορία είναι να «κολλήσουμε» σε κανένα λάθος
συμπέρασμα. Για παράδειγμα ότι η λύση για όλα είναι ένας… Ρεχάγκελ και όχι
εμείς οι ίδιοι! Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα ψάχνουμε καιρό για…
Ρεχάγκελ και δεν θα βρίσκουμε ποτέ»…

(«Έθνος»)