Tο πανηγύρι τέλειωσε άδοξα…

Ήταν ωραία προχθές στο Καλλιμάρμαρο. Ήταν ένα από αυτά τα απογεύματα που η
Αθήνα σε γεμίζει με χαρά. Τι κρίμα που δεν συνεχίστηκε έτσι ώς το τέλος της
βραδιάς κι όσοι μείναμε τόσες ώρες στο Στάδιο φύγαμε με την πικρή αίσθηση ότι
η γιορτή καπελώθηκε από τους πολιτικούς και τον Χριστόδουλο.

Από νωρίς το απόγευμα, τα τρένα και οι σταθμοί είχαν γεμίσει με χαρούμενα
πρόσωπα. Από το Σύνταγμα, τα μπλε καραβάνια πορεύονταν τραγουδώντας για το
Παναθηναϊκό Στάδιο μέσα από τον Εθνικό Κήπο. Λίγο πριν από τις επτά, όλες οι
κερκίδες, τα διαζώματα, οι διάδρομοι και τα σκαλιά είχαν πλημμυρίσει από
κόσμο. Το πανηγύρι που στήθηκε στα πεντελικά μάρμαρα δεν κόπασε ούτε λεπτό. Ο
κόσμος δεν σταμάτησε να γιορτάζει με την ψυχή του και να χαίρεται με τα
συνθήματα που ακούγονταν τόσες μέρες, με πρόσωπα βαμμένα, φορώντας από πάνω ώς
κάτω μπλε και ανεμίζοντας χιλιάδες σημαίες όλων των αποχρώσεων, από ανοιχτό
γαλάζιο μέχρι μπλε σκούρο. Ανάμεσά τους κι όσοι πρόλαβαν να επιστρέψουν από τη
Λισαβώνα, κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι, ζώντας για δεύτερη φορά την κατάκτηση
του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Από τα μεγάφωνα, οι χιλιοπαιγμένες πια κραυγές των σπίκερ στα γκολ ξεσήκωναν
κάθε τόσο το κοινό. Παρά τον ήλιο που έκαιγε όσους δεν είχαν προνοήσει να
βρίσκονται στη σκιερή πλευρά του Σταδίου, κανείς δεν έχασε το χιούμορ του. Οι
αντικρινές κερκίδες συνομιλούσαν με συνθήματα, μεγάλες σημαίες που έκαναν τον
γύρο του Σταδίου κυλώντας πάνω σε χιλιάδες χέρια και το περίφημο «κύμα» με την
καθοδήγηση των εκφωνητών απλωνόταν απ’ άκρη σ’ άκρη του Σταδίου. H αποθέωση
έφτασε στην κορύφωσή της όταν προσγειώθηκε στο «Ελ. Βενιζέλος» το αεροπλάνο με
το Κύπελλο. Και μετά, κανείς δεν παραπονέθηκε για την πολύωρη καθυστέρηση μια
που χαιρόταν την πομπή στις οθόνες του Σταδίου.

Κάποια στιγμή όμως άρχισαν τα προβλήματα, καθώς χιλιάδες κόσμου συνέχισαν να
καταφθάνουν. Αστυνομία και διοργανωτές αποδείχθηκαν ανέτοιμοι να συγκρατήσουν
τόσο κόσμο. Οι είσοδοι έκλεισαν μόνο όταν οι αργοπορημένοι θεατές κάθησαν πια
μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ακόμα και στο κόκκινο χαλί που είχε στρωθεί για
τους πρωταθλητές Ευρώπης. Όλοι έβλεπαν ότι δεν υπήρχε πια χώρος για να
περάσουν οι παίκτες, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Έτσι, όσα ακολούθησαν ήταν
αναπόφευκτα. Οι παίκτες έφτασαν με δύο ώρες καθυστέρηση και με τα χίλια ζόρια
ανέβηκαν στην εξέδρα. Μαζί τους ανέβηκαν ανενόχλητοι κι ένα σωρό άσχετοι.
Κανείς δεν διέκρινε πια τους πρωταγωνιστές ανάμεσα στο πλήθος. Κι όταν
κατάφεραν έπειτα από ώρα να αδειάσουν την εξέδρα από τους υπολοίπους, με τη
συνδρομή του εκνευρισμένου Ρεχάγκελ, ήρθε η στιγμή που περίμεναν ανυπόμονα οι
επίσημοι.

Έκπληκτοι οι θεατές, είδαν τον Χριστόδουλο να παίρνει πρώτος τα ηνία του
χορού. Σε λίγα δευτερόλεπτα, η έκπληξη μετατράπηκε σε αγανάκτηση. Αυθόρμητα,
χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να αποδοκιμάζουν ομιλητή και διοργανωτές και στη
συνέχεια να τραγουδούν όλοι μαζί το γνωστό σύνθημα για το Κύπελλο (γ….. μένο
για το πλήθος, ευλογημένο για τον Αρχιεπίσκοπο και ονειρεμένο για τον Αλέξη
Κωστάλα) καλύπτοντας τον ήχο από το μικρόφωνο.

Τέσσερα λεπτά κράτησε η ομιλία του, αλλά ήταν αρκετά για να δώσουν τέλος στις
τέσσερις ώρες της γιορτής. Πριν καν αρχίσει να μοιράζει τους σταυρούς,
άνθρωποι κάθε ηλικίας, που πανηγύριζαν και χαίρονταν σαν μικρά παιδιά από το
απόγευμα, διαμαρτυρόμενοι ξεκίνησαν μαζική έξοδο. H οποία συνεχίστηκε και κατά
τα επόμενα λογύδρια των πολιτικών, όταν οι παίκτες υποχρεώθηκαν να
ξαναφορέσουν τις μπλούζες τους, να σταματήσουν τον χορό τους και να κάτσουν
στις καρέκλες γιατί οι διοργανωτές τους απαγόρευσαν να ξεσηκώσουν το πλήθος με
την παρουσία τους. Να κάνουν δηλαδή αυτό που περίμεναν τόσες ώρες
εγκλωβισμένοι πίσω από τα φιμέ τζάμια του κλειστού λεωφορείου.

Έτσι, η τελετή ολοκληρώθηκε με τρόπο που κανείς δεν περίμενε όταν είχε αρχίσει
– κάτι ανάλογο τού Euro δηλαδή. Για πολλές ώρες, ο κόσμος δεν μπορούσε να
συγκρατήσει τη λαχτάρα του να δει τους νικητές από κοντά. Όταν όμως έφτασαν οι
παίκτες, το θέαμα στην κεντρική εξέδρα έδωσε το σύνθημα για αυθόρμητη μαζική
αποχώρηση. Τα τελευταία μετάλλια δόθηκαν στους διεθνείς μπροστά στο άδειο
Καλλιμάρμαρο, με τους εναπομείναντες θεατές συνωστισμένους στις δύο εξόδους
και στον ουρανό βεγγαλικά που θύμιζαν πανηγύρι Δεκαπενταύγουστου σε ορεινό
χωριό. Ήταν για τα πανηγύρια…