Pεβάνς των απαξιωμένων

Στην Ελλάδα τούς κοιτούσαν με μισό μάτι, στην Ευρώπη έγιναν ήρωες!

Αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μοιάζει με τον θρίαμβο των απαξιωμένων. Με τη
μεγάλη ρεβάνς του Δέλλα, του Βρύζα, του Καψή, του Χαριστέα και τόσων άλλων
παιδιών που εδώ στην πατρίδα δεν βρήκαν την ποδοσφαιρική ευτυχία και οι
περισσότεροι τούς αμφισβήτησαν.

Ο Ότο Ρεχάγκελ έκανε ομάδα μια παρέα παιδιών, και μπράβο του. Έξω οι έριδες,
μακριά οι φανφάρες, σε απόσταση το τουπέ. Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Αλλά τον
κόουτς κάνουν οι παίκτες και οι νυν άσοι της Εθνικής, παιδιά που εκτόξευσαν το
κασέ όχι μόνο το δικό τους, ακόμη ακόμη και των λοιπών συναθλητών τους,
αξίζουν τους επαίνους. Έπαιξαν για τον εγωισμό τους. Πίστεψαν, μάτωσαν,
μόχθησαν, ανταμείφθηκαν.

Ο Τραϊανός Δέλλας έκανε χθες την εξής δήλωση. Στη φάση του γκολ εφάρμοσε μια
κομπίνα που έκανε στις προπονήσεις της AEK προ περίπου πέντε ετών, μαζί με τον
Βασίλη Τσιάρτα. Σαν ένα αόρατο κάρμα να οδήγησε τον «Τράι» στη μικρή περιοχή,
εκεί όπου ο Κόλερ αντί να τον φυλάει κοιτούσε τον ουρανό και το σχεδόν γεμάτο
φεγγάρι (και τον ευχαριστούμε τον δίμετρο φορ!). Κόρνερ ο Τσιάρτας, γκολ ο
Δέλλας. Όπως και νωρίτερα, φάουλ ο μέσος, κεφαλιά πάνω στον Τσεχ ο αμυντικός.
Συνήθως, τέτοιες φάσεις γίνονταν με δίδυμο Τσιάρτα – Ντέμη, αλλά ο κολλητός
τού Νικολαϊδη πήρε την κατάσταση στο… κεφάλι του.

Ο ΔΕΛΛΑΣ. Στα 28 του έζησε πίκρες στον Άρη κι έφυγε. Ήρθε σε μια νύχτα
στην AEK και ουδέποτε έγινε αρεστός στον Σάντος, στον κόσμο, στην (εκάστοτε)
διοίκηση. Βασικός μεν με την Ελπίδων, λίγοι τον πίστεψαν. Πήγε στα ξένα στην
Περούτζια και μετά στη Ρόμα. Γιατί οι εδώ φωστήρες τον έδιωξαν. Και ας μην
ήταν ακριβός. Δεν είχε όμως το βαρύ όνομα! Αποτέλεσμα; Κορυφαίος αμυντικός του
Ευρωπαϊκού και τρανή απόδειξη πως «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Μιλούν τώρα
για παικταρά όσοι τον αγνοούσαν χρόνια και χρόνια.

Ο ΚΑΨΗΣ! Στα 31 του αναζητεί ένα καλό συμβόλαιο. Επί χρόνια στην AEK ήταν
ο λιγότερο καλά αμειβόμενος αμυντικός. Σχεδόν παρακαλούσε να υπογράψει με
παραπάνω χρήματα. Κι όμως, είναι ο σπουδαίος αμυντικός που κλέβει την μπάλα
από το κεφάλι του Ανρί και σταματά τον Κόλερ με πονηριά, ταλέντο, πάθος,
ελληνική καρδιά.

H ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ του Ζαγοράκη! Έφυγε από τον ΠΑΟΚ και πήγε στη Λέστερ, όπου
πέτυχε κόντρα στη Μάντσεστερ ένα από τα ωραιότερά του γκολ. Αρσενικός χαφ,
εντός και… εκτός γηπέδου, στα 33 του, μετρά σημαντικούς αγώνες και ακόμη
ωραιότερες συντροφιές στο πλευρό του. Όταν γύρισε στην Ελλάδα και κατέληξε
στην AEK, ο Παθιακάκης τον πίστεψε και οι άλλες ομάδες τον παραδέχονταν απλά
ως «επαρκή αμυντικό χαφ».

Ο ΒΡΥΖΑΣ! Επί Μπάγιεβιτς έφυγε από τον ΠΑΟΚ και με ελάχιστα χρήματα
κατέληξε στην Περούτζια και αργότερα στη Φιορεντίνα. Επέπλευσε στον δύσκολο
κόσμο του Καμπιονάτο και μετράει δύο από τα αξέχαστα γκολ που θυμόμαστε.
Κόντρα στην Άρσεναλ (Χάιμπουρι) και απέναντι στη Ρωσία (γκολ πρόκριση). Δεν
μας έκανε – δεν πειράζει… Κάνει στον Ρεχάγκελ και δείχνει αναντικατάστατος.

Αλλά και ο Φύσσας; Μήπως στην πατρίδα τον είχαν περί πολλού; Ή τον Χαριστέα;
Τον επιθετικό που λάμπει στην Πορτογαλία και συγκινεί τους αλλοδαπούς; Τους
ξεχνάμε και τους αγνοούμε τους θησαυρούς. Γιατί αυτό είναι το ελληνικό
ποδόσφαιρο. Έχει ακατέργαστα διαμάντια, μόνο που πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα
στη λάσπη και τη δυσοσμία του ελληνικού ποδοσφαίρου για να τα βρούμε.

MAKAPI η Εθνική μας ομάδα, αυτή που πέτυχε τον άθλο να ενώσει όλους τους
Έλληνες, να γεμίσει μέχρι τα ξημερώματα τους δρόμους όπως δεν κατάφερε να
κάνει κανένας πολιτικός στην Ιστορία, να μην σταματήσει εδώ. Είθε να έχει μπει
η υποθήκη για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Να δώσουμε ραντεβού στο 2006, στα γήπεδα
της Γερμανίας. Και να μην είμαστε ένας ακόμη κομήτης που θα τον ξαναδούν σε
ένα αναπάντεχο πέρασμά του οι επόμενες γενιές…