Διαστάσεις Mια πολιτική λεηλασίας

Τις απόψεις μας τις διατυπώσαμε. Τις διαδηλώσεις μας τις κάναμε. Ας
προσευχηθούμε τώρα σε όποιον Θεό πιστεύει ο καθένας για να μπορέσει αυτή η
βασανισμένη χώρα να σταθεί στα πόδια της.

«Εγώ να πηγαίνω» (του Πλαντύ, από τη Μοντ)

Τα σύντομα ανέκδοτα έχουν πολλαπλασιαστεί τελευταία. «Ανεξάρτητο Ιράκ», για
παράδειγμα. «Χρηματιστήριο της Βαγδάτης». «Ένωση Ιρακινών Οικονομολόγων». Και
όμως, μερικά από αυτά τα πράγματα είναι υπαρκτά. H Ένωση των Οικονομολόγων,
μάλιστα, μετρά σχεδόν 50 χρόνια ζωής και έχει σήμερα 3.000 μέλη. Επί Σαντάμ
Χουσεΐν είχε προπαγανδιστικό ρόλο, αλλά μετά την πτώση του καθεστώτος έχει
αποκτήσει ουσιαστική λειτουργία. Πριν από λίγες ημέρες, έδωσε στη δημοσιότητα
έκθεση για την ιρακινή οικονομία που συνέταξε μαζί με το Ερευνητικό Κέντρο της
Γενεύης για τον αραβικό και μεσογειακό κόσμο (Cermam). Μία έκθεση αληθινή, με
στατιστικά στοιχεία πραγματικά κι ας είναι τα αρχεία των περισσότερων
υπουργείων κατεστραμμένα. Μια έκθεση πολύ ενδιαφέρουσα, αφού οι Ιρακινοί
οικονομολόγοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα τη χώρα τους από τους φωστήρες της
Παγκόσμιας Τράπεζας που θέλουν να παραδώσουν το Ιράκ στις μαφίες, όπως έκαναν
με τη Ρωσία.

Ο πρόεδρος της Ένωσης λέγεται Χιλάλ Ιντρίς. Και δεν είναι αισιόδοξος. H
συνεχιζόμενη αστάθεια πνίγει κάθε πρωτοβουλία, λέει στη Μοντ ο 52χρονος
οικονομολόγος, ο οποίος είναι και μέλος του πολιτικού γραφείου του αραβικού
σοσιαλιστικού κινήματος. Κανείς επιχειρηματίας δεν τολμά να επενδύσει όταν
γνωρίζει ότι μια βομβιστική επίθεση μπορεί να καταστρέψει τα πάντα σε ένα
δευτερόλεπτο. Στις κρατικές τράπεζες μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή ληστεία.
Το κλείσιμο πολλών εργοστασίων έχει οδηγήσει στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες
εργαζομένους, η ανεργία ξεπερνά το 50%, οι γυναίκες δεν βγαίνουν πια από τα
σπίτια τους. Όσο για τους Αμερικανούς, δεν θεωρούν το Ιράκ παρά μία ακόμη πηγή
εσόδων για τις επιχειρήσεις τους, οι οποίες λυμαίνονται όλα τα συμβόλαια εις
βάρος των τοπικών εταιρειών. H πολιτική της ανοικοδόμησης, λέει ο Ιντρίς,
είναι στην πραγματικότητα μια πολιτική λεηλασίας.

Σε αυτές τις συνθήκες, τι μπορεί να προσφέρει η νέα κυβέρνηση για να
ικανοποιήσει τις ανάγκες του πληθυσμού; Πώς να χαράξει μια πολιτική όταν δεν
γνωρίζει τις ποσότητες πετρελαίου που παράγονται και εξάγονται; Ακόμη και το
πετρέλαιο όμως, από το οποίο εξαρτάται κατά 95% η ιρακινή οικονομία, δεν είναι
μια μαγική συνταγή που θα οδηγήσει στην ανόρθωση της χώρας. Δύο είναι, κατά
την άποψη του Χιλάλ Ιντρίς, οι προϋποθέσεις για να βγει το Ιράκ από τον
μαρασμό: να αποκατασταθεί η ασφάλεια και να σβηστεί το σύνολο του χρέους. Ο
ιρακινός λαός δεν ευθύνεται για τις τυχοδιωκτικές πολεμικές περιπέτειες του
Σαντάμ. Ούτε για την υποκριτική συμπεριφορά γνωστών χωρών, που συνέχισαν να
πωλούν όπλα παραβιάζοντας το διεθνές εμπάργκο. Δεν είναι λοιπόν άδικο να
συνεχίσει να πληρώνει στο Κουβέιτ αποζημιώσεις ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων
δολαρίων;