Δίψα για τη νίκη, η ομορφιά των φιλάθλων

Παρακολουθούσα το ματς στη βεράντα του σπιτιού μου, σε μια ήσυχη γειτονιά στα
Ιλίσια.

Μόλις τελείωσε το ματς, έμεινα άφωνος: είδα ανθρώπους να μπαίνουν στα
αυτοκίνητα, να ανεβαίνουν στα μηχανάκια και να κατευθύνονται στην Ομόνοια.

Έμεινα έκπληκτος πού βρέθηκαν τόσες ελληνικές σημαίες. Οι δρόμοι έγιναν μπλε.
Άκουγα γέλια, ζητωκραυγές, ανέμιζαν τις σημαίες, χαίρονταν, ήταν τόσο
υπερήφανοι για την επιτυχία μας…

Μια γειτονιά που ξαφνικά αναστήθηκε, γέμισε ανθρώπους που δεν γνωρίζονταν
μεταξύ τους, όλοι χαμογελαστοί και με κοινή κατεύθυνση. Την Ομόνοια.

Τους συναντούσα στους δρόμους, είναι άνθρωποι απλοί, οικογενειάρχες,
εργαζόμενοι, μακριά από φανατισμούς και ακρότητες. Και όμως, σαν μαγεμένοι από
το πνεύμα της Εθνικής, φώναζαν Ελλάδα και ανέμιζαν τις σημαίες. Σαν να
αναστήθηκαν!

Κατάλαβα για μια ακόμα φορά ότι είναι υπέροχο να κάνεις αθλητισμό και να
κάνεις υπερήφανους τους απλούς πολίτες, τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Τελικά, αυτοί εκτιμούν την προσπάθεια, ξέρουν να τιμούν τους αθλητές. Αξίζει
τον κόπο να θυσιάζεις τα ωραιότερα χρόνια της ζωής σου για τον αθλητισμό και
να προσφέρεις τέτοια χαρά και ικανοποίηση.

Δίνεις χαρά και υπερηφάνεια, αλλά πάνω απ’ όλα δείχνεις άλλους δρόμους, είσαι
παράδειγμα προς μίμηση. Όλοι πιστεύουν ότι η μικρή μας χώρα όταν δουλεύει
οργανωμένα και με σοβαρότητα μπορεί να επιτύχει άθλους σε κάθε τομέα.

Αρκεί να μη μένουμε στην επιτυχία, αλλά να την αξιοποιούμε ώστε οι επιτυχίες
να μην έρχονται περιστασιακά αλλά οργανωμένα και σε σταθερή βάση.

Ας μη μεθύσουμε με τη νέα επιτυχία.

Ας την χαρούμε και στη συνέχεια να την αξιοποιήσουμε ώστε να τεθούν οι βάσεις
για ένα σοβαρό ποδόσφαιρο με κατεύθυνση την ευρωπαϊκή καταξίωση.

Διαφορετικά, για μια άλλη φορά θα προσγειωθούμε ανωμάλως…

Σε αυτά τα παιδιά και τον προπονητή πρέπει να πούμε ένα τεράστιο ευχαριστώ και
να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια.

Μας έκαναν υπερήφανους.

Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι Ολυμπιονίκης, πρώην κάτοχος του Παγκόσμιου
ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ