NONIKA ΓAΛHNEA «Tα χρόνια μου είναι τα γαλόνια μου»

H Νόνικα Γαληνέα μόλις ολοκλήρωσε την αυτοβιογραφία της, που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο από τις Εκδόσεις Λιβάνη, ενώ επιστρέφει στο θέατρο ύστερα από έξι χρόνια

Το πορτρέτο της Νόνικας Γαληνέα θα μπορούσε να είναι ένα fresco, γεμάτο
χρώματα, φιγούρες και κίνηση, που δεν το χλώμιασε η υγρασία του χρόνου. Ηρωίδα
με λάμψη και ζωική ενέργεια, ποζάρει στο κέντρο κοιτώντας μπροστά. Και τώρα,
που αναμοχλεύει το παρελθόν, που ξαναζεί γεγονότα οδυνηρά και ευχάριστα, που
ξανασυναντιέται με πρόσωπα που τη συγκίνησαν, μπροστά κοιτάει. Μόλις
ολοκλήρωσε την αυτοβιογραφία της, «Νόνικα Γαληνέα: H ζωή μου» – θα
κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο από τις Εκδόσεις Λιβάνη.

«Από χρόνια περιεργάζομαι την ιδέα μιας αυτοβιογραφίας. Δεν προχωρούσα, γιατί
φοβόμουνα πως γράφοντας την αλήθεια θα πλήγωνα πολλούς και θα έδινα υλικό για
πάσης φύσεως σχόλια. Μπόρεσα να γράψω το βιβλίο, όταν βρήκα τον τρόπο, χωρίς
να κρύψω τίποτα, και χωρίς να πληγώσω κανέναν, να μιλήσω για πρόσωπα και
γεγονότα. Συνειδητοποιώντας πως τα ίδια τα γεγονότα δεν είχαν πια σημασία –
γιατί τα είχα ξεπεράσει – και πως οι αναφορές μου σε πρόσωπα θα ήταν σε αυτά
που αγάπησα και αγαπώ – γιατί μόνο οι δικοί σου άνθρωποι μπορούν να σε
πονέσουν – άρχισα να αφηγούμαι σε πρώτο πρόσωπο τη ζωή μου.

Σε μια βιβλιαγορά με τόσο πλούσιο κατάλογο βιογραφιών διάσημων προσώπων, τι
φιλοδοξεί να προσθέσει μία ακόμα; «Πέρα από μια αφήγηση της ζωής μου, έχω κι
ένα συγκεκριμένο στόχο. Την υποχρέωση να αναφερθώ σε μια θεατρική εποχή που
δεν υπάρχει πια και που τη βίωσα ολοκληρωτικά. Σε πρόσωπα όπως ο Κουν, η
Παξινού, ο Μινωτής, ο Κατράκης, ο Μυράτ, η Μελίνα, η Λαμπέτη, ο Χορν, η Αλίκη,
η Τζένη, που συνεργάστηκα ή συνδέθηκα μαζί τους, με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Σε
πλάσματα όπως ο Κούρκουλος και φυσικά ο Αλεξανδράκης, που σφράγισαν τον χώρο
και τη ζωή μου. Ξαναζώντας τις στιγμές μαζί τους, γράφοντάς τες,
συνειδητοποίησα όλη μου τη ζωή. H αυτοβιογραφία μου είναι εξομολόγηση και
κάθαρση μαζί. Και βέβαια δεν κρύβω τα χρόνια μου, άλλωστε αυτά είναι τα
γαλόνια μου, ούτε τα οικογενειακά, καλλιτεχνικά, κοινωνικά προβλήματα που
αντιμετώπισα»

Εδώ ο αναγνώστης θα έχει την πρώτη έκπληξη. Γιατί αυτή η λαμπερή γυναίκα, που
μοιάζει προστατευμένη σε ένα μυθικό και πλούσιο περιβάλλον, έχει βιώσει τις
πιο κοινότοπες στερήσεις – έως και πείνα.

«Ίσως ο πόνος που ένιωσα, οι δυσκολίες που αντιμετώπισα, με προχώρησαν. Δεν
χώθηκα στο τέλμα μιας κοσμικής κυρίας. Αλλά δεν έδωσα μάχες για να διεκδικήσω
αυτά που πίστευα πως δικαιούμαι. H υπερηφάνειά μου προέρχεται από τον
πολιτισμό μου. Αν δεν μπορεί κάποιος να τον σεβαστεί, αποχωρώ. H αισιοδοξία
μου βρίσκεται στην επιλογή μου να ορίζω – με όποιο τίμημα – τον εαυτό μου.»

Αυγούστα στη σκηνή

Έξι χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Νόνικα Γαληνέα δήλωνε πως
εγκαταλείπει το θέατρο, μέσα από τις καθημερινές του διαδικασίες. H πρόταση να
συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ ήταν η κατάλληλη για να επιστρέψει στο σανίδι,
ανακαλώντας μια απόφαση που, αν και βολική, δεν την βόλεψε. «Επιστρέφω στο
θέατρο εκτιμώντας ως σημαντικό λόγο και μεγάλη τιμή τη συνεργασία μου με το
Κρατικό, στη νέα περίοδο που ξεκινάει με τον Νικήτα Τσακίρογλου,
εγκαινιάζοντας το ανακαινισμένο Βασιλικό Θέατρο, και παίζοντας έναν
συγκλονιστικό ρόλο. Την αυτοκράτειρα Αυγούστα στο έργο του Άγγελου Τερζάκη
“Αυτοκράτωρ Μιχαήλ”, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, σκηνικά – κοστούμια
Γιάννη Μετζικώφ και συμπρωταγωνιστή ένα νεαρό ταλαντούχο ηθοποιό, τον Μάνο Ζαχαράκο».