H πτήση συνεχίζεται…

«Φέρτε μας αεροπλάνο, το παιχνίδι δεν το χάνω», φώναζαν ρυθμικά, αλλά με
παράπονο, οι εγκλωβισμένοι φίλαθλοι στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Τσάρτερ
δεν πέταξαν και μαζί τους έμειναν κατά γης εκατοντάδες γαλανόλευκα όνειρα, που
ευαγγελίζονταν να αγγίξουν τους ουρανούς της Λισαβώνας, στην τρελή απίθανη
πτήση της Εθνικής.

*** Οι φίλοι της ελληνικής ομάδας, που προδόθηκαν από τους πράκτορες, από τις
συγκυρίες, από την ελληνική, μουχλιασμένη, πραγματικότητα, από το κακό το
ριζικό μας…, εισέπραξαν διαβεβαιώσεις, άκουσαν ψιθυριστά, μασημένα,
συγγνώμη, τύλιξαν σημαίες και λάβαρα, δίπλωσαν αγανάκτηση και οργή και
έσπευσαν στους δέκτες τους. Δεν τους άφησαν να προλάβουν τη γιορτή, να
προλάβουν τουλάχιστον την εικονική πραγματικότητα…

ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ το Euro 2004 είναι ό,τι καλύτερο μας έχει συμβεί στην
ποδοσφαιρική μας ζωή. Αυτός ο Ιούνιος θα μείνει στην ιστορία (όπως ελπίζουμε
και όλοι ευχόμαστε και ο επόμενος Αύγουστος) ως ο πιο σημαντικός μήνας του
ελληνικού ποδοσφαίρου.

*** Πώς να ξεχάσουμε άραγε αυτό το μεγάλο μας κατόρθωμα; Οι επιδόσεις μας στα
γήπεδα της Πορτογαλίας αυτό το καλοκαίρι θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς για
τους ιστορικούς του μέλλοντος που θα χρησιμοποιούν τα καλύτερα λόγια και θα
φέρουν ως παράδειγμα προς μίμηση αυτούς τους αγώνες. «Παίξτε όπως στην
Πορτογαλία» θα λέμε (λένε) στις επόμενες γενιές των ποδοσφαιριστών. Και
πραγματικά, πώς να ξεχάσουμε το γκολ του Καραγκούνη; Πώς να ξεχάσουμε τα γκολ
του Χαριστέα και του Βρύζα; Το πέναλτι του Μπασινά; Τις αποκρούσεις του Δέλλα;
Το πάθος του Ζαγοράκη; Κι όλων των άλλων παιδιών του Ότο Ρεχάγκελ. Αλλά κι ο
Γερμανός θα μείνει στο πάνθεον των προπονητών που οδήγησαν την Ελλάδα σε
τέτοιου είδους διοργανώσεις.

*** Άλλος… ένας υπάρχει άλλωστε σε αυτό, ο Αλκέτας Παναγούλιας. Ο Γερμανός
ξεπέρασε όμως όλες τις προσδοκίες μας. Και μας δίδαξε την επιτυχία. Αυτό ήταν
που μας έλειπε. Ταλέντο πάντα είχαμε. Ψυχή πάντα είχαμε. Δεν γνωρίζουμε όμως –
απ’ ό,τι δείχνουν και οι αριθμοί – τον τρόπο να τα χρησιμοποιήσουμε και να
φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ο OTO κατάφερε να μας πείσει να αφήσουμε στην άκρη τη μιζέρια μας και να
καμαρώσουμε την ομάδα μας. Για πρώτη φορά ίσως δεν ασχοληθήκαμε και πολύ για
το πόσοι παίκτες παίζουν και από ποιες ομάδες ή από ποια γεωγραφικά
διαμερίσματα της χώρας μας. Τα ξεχάσαμε όλα – κι αυτό έπρεπε να κάνουμε – και
τρέξαμε στην Πορτογαλία, έστω και με τη σκέψη μας οι περισσότεροι, για να
χειροκροτήσουμε αυτή την ομάδα.

*** Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας ανέβασε πολύ ψηλά τις μετοχές του
ελληνικού ποδοσφαίρου. Και πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι
επιβάλλεται να παραμείνει και ψηλά. Οι υποχρεώσεις όλων – με πρώτους αυτούς
που πρωταγωνιστούν σε αυτό το άθλημα – αυξήθηκαν. Τα μέτρα θα είναι
διαφορετικά έπειτα από αυτή την επιτυχία. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε το 2004
είναι ορόσημο για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν μείνουμε έξω από την τελική φάση
του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Γερμανίας, για παράδειγμα, θα μας κακοφανεί. Θα
αρχίσουμε πάλι την γκρίνια και την υψηλή κριτική για το τι έφταιξε και δεν θα
πάμε στο Μουντιάλ, λες και γίναμε καμία υπερδύναμη στο ποδόσφαιρο από τη μία
στιγμή στην άλλη.

ΠΡΕΠΕΙ NA αξιοποιηθεί αυτή η επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου χωρίς να
επιδείξουμε συμπτώματα νεοπλουτισμού. Το κάναμε στο τρίτο ματς με την Ρωσία
και παραλίγο να το πληρώσουμε ακριβά. Στην μπάλα πρέπει να δείχνεις την αξία
σου σε κάθε παιχνίδι. Μόλις σφυρίξει ο διαιτητής για πρώτη φορά αρχίζει η
αμφισβήτηση όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν έχεις φτάσεις. Οι Γερμανοί, οι
Ιταλοί και οι Ισπανοί το κατάλαβαν καλά αυτό. H μπάλα έχει μπόνους, αλλά έχει
και πρόστιμο. Και η απόσταση της επιτυχίας από την αποτυχία είναι ελάχιστη. H
σαμπάνια από την… ντομάτα δεν έχουν μεγάλη διαφορά στο ποδόσφαιρο.

*** Εμείς όμως πρέπει να εξαργυρώσουμε αυτή την επιταγή που πήραμε από την…
τράπεζα της Πορτογαλίας. Θα έχουμε πλέον και καλύτερα γήπεδα, άρα είναι
ευκαιρία να φτιάξουμε και ένα καλύτερο ποδόσφαιρο. Με καθαρές ομάδες και χωρίς
ρυθμίσεις και «τελευταίες ευκαιρίες». Οι διεθνείς μας και ο Ρεχάγκελ μάς
έδωσαν το έναυσμα. Ας ακολουθήσουμε όλοι οι υπόλοιποι. Το ποδόσφαιρο είναι
γιορτή. Αλλά και πάθος. Και χόμπι.

*** Ας μην απομακρυνθούμε λοιπόν από την Πορτογαλία. Κι ας κάνουμε όλους τους
μήνες να έχουν τη γλύκα αυτού του Ιουνίου.