Για θυμήσου…

Ο Νίκος Ρατσιάτος τον Αύγουστο 1962, στη σκάλα του αεροπλάνου, στο ταξίδι του για τη Σοβιετική Ένωση, όταν συνόδευε τον Ολυμπιακό

Υψηλό αίσθημα ευθύνης, συναδελφικότητα, ανθρωπιά και εντιμότητα είναι τα
στοιχεία που συνθέτουν την αξία και την προσωπικότητα του Νίκου Ρατσιάτου,
ενός εκλεκτού συναδέλφου, που έφυγε, ξαφνικά, από κοντά μας, σε ηλικία 74
ετών, την περασμένη εβδομάδα. Τα 50 ηρωικά χρόνια του στη δημοσιογραφία
σφράγισαν μια πολύ δύσκολη αλλά πεντακάθαρη και φωτεινή πορεία του στον
αθλητικό Τύπο. Υπήρξε ο άνθρωπος που δρομολόγησε δεκάδες νέους δημοσιογράφους
στο επάγγελμα. Ξεκίνησε ως ρεπόρτερ, σε χρόνια πολύ δύσκολα. Από το 1954
εργάσθηκε στο «Αθλητικό Φως» και όταν η εφημερίδα αυτή άλλαξε τίτλο και έγινε
«Φως των Σπορ» ο Ρατσιάτος ήταν στυλοβάτης αυτής της προσπάθειας και στήριγμα
του εκδότη και διευθυντή της Θόδωρου Νικολαΐδη. Λάτρης των σπορ ο Νίκος
Ρατσιάτος (είχε γεννηθεί στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1929, αλλά από ηλικίας
7 ετών βρέθηκε οικογενειακώς και μεγάλωσε στην Αθήνα), υπηρέτησε το ποδόσφαιρο
και εξίσου τις αθλοπαιδιές (μπάσκετ, βόλεϊ). Κατά τη δεκαετία 1955-1965, μια
ηρωική δεκαετία για την αθλητική δημοσιογραφία, έκανε ρεπορτάζ Ολυμπιακού,
αλλά παράλληλα εργαζόταν ως ανώτατο στέλεχος στο «Φως των Σπορ». Τα γραφεία
του «Φωτός των Σπορ» για τον Νίκο Ρατσιάτο ήταν το σπίτι του, αφού εκεί, στον
3ο όροφο της οδού Πειραιώς 9-11, περνούσε, καθημερινά, τουλάχιστον 15 ώρες την
ημέρα και νύχτα. Στα φίλαθλα αισθήματα ήταν ιδεολόγος του Ολυμπιακού, ωστόσο
όμως είχε μεγάλη αδυναμία στο μπάσκετ και ιδιαίτερα στη θρυλική ομάδα του
Πανελληνίου (1953-1960). Υπήρξε μάλιστα και διαιτητής του μπάσκετ και
συνόδευσε τον Πανελλήνιο (κατά το 1956-’57) στις αποστολές του στην Ευρώπη,
όπου η ελληνική ομάδα (Πάνος Μανιάς, Αριστείδης Ρουμπάνης, Αντώνης Χρηστέας,
Μίμης Στεφανίδης, Θέμης Χολέβας), σημείωσε διεθνείς μεγάλες ειτυχίες. Τις
ελεύθερες ώρες του, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ο Ρατσιάτος τις περνούσε με
φίλους του στο εντευκτήριο του Πανελληνίου στο Πεδίον του Άρεως και ήταν από
τους ανθρώπους που διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το κλείσιμό του, όταν η ιστορική
αυτή ομάδα έγινε ιδιοκτησία γνωστού μεγάλου επιχειρηματία. Τον Αύγουστο του
1962 συνόδευσε τον Ολυμπιακό στους αγώνες του στη Σοβιετική Ένωση (Σπάρτακ
Μόσχας 1-3), Μολδαβία (Μολντάβα 2-4) και στη Ρουμανία (Εθνική Νέων Ρουμανίας
2-1). Για μικρό χρονικό διάστημα, όταν το «Φως» ήταν δισεβδομαδιαίο, ο
Ρατσιάτος εργάσθηκε και στην «ΟΜΑΔΑ» (1960-62). Ανήκε στην πρώτη ομάδα
δημοσιογράφων που στήριξαν το «Φως» (Γιάννης Χιωτάκης, Νίκος Καρελάς, Σεραφείμ
Ευαγγελίου, Βασίλης Μιχαλόπουλος, Πάνος Φιαμέγκος, Θόδωρος Μπαλφούτας, Φαίδων
Κωνσταντουδάκης, Μάκης Παπαζήσης, Γιώργος Κωβαίος, Νίκος Μπάκουλης, Ηρακλής
Κοτζιάς, Νικήτας και Γιώργος Γαβαλάς). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΣΑΤ και
μέλος της ΕΣΗΕΑ. Με την αγαπημένη του σύζυγο Γεωργία απέκτησαν δύο κόρες, τη
Σοφία και την Ιωάννα. Στον Νίκο Ρατσιάτο οφείλω το ξεκίνημά μου στη
δημοσιογραφία, όταν με ξεχώρισε και με πήρε κοντά του στο «Φως» το 1962-63 και
μου έδωσε την πρώτη δημοσιογραφική ταυτότητα.