Tο FΑΜΕ SΤΟRΥ αυτό, ήταν μια κάποια λύσις..

«KAI ΤΩΡΑ τι θα κάνουμε χωρίς Fame Story;

Το Fame Story αυτό ήταν μια κάποια λύσις…»

Μια κάποια λύσις που μεθαύριο μας τελειώνει. Και πώς να περάσεις τα βράδια
σου; Τι να την κάνεις τη ζωή σου; (Αν υπάρχει ζωή μετά το Fame!). Να ανοίξεις
κάνα βιβλίο; Είναι δυνατόν; Αντικαθίσταται η Καλομοίρα με Ντοστογιέφσκι; Πόσες
φορές να ατενίσεις το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, όταν δεν ξέρεις αν ο Καραφώτης
τα βρήκε με τη Μάρω;

Όλη – ή σχεδόν – η Ελλάδα κόλλησε. Όλες – ή σχεδόν – οι φίλες μου θα ψηφίσουν
στον τελικό. Μια γενιά γαλουχημένη με Γιούνγκ και Ταρκόφσκι, μες στο έθνικ το
ρούχο – μου στέλνουν γραπτά μηνύματα: «Έσκισε ο Θαλασσοχώρης στον “‘Γάτο”‘».
«Καραφώτης δαγκωτό!». «Χαρτιά δεν παίζω, καζίνο δεν παίζω, στη Ραλλία θα τα
φάω τα λεφτά μου!». Δυο βδομάδες πριν, στο σπίτι κάτι φίλων, είδα δίπλα στην
ποιητική συλλογή του Έκτορα Κακναβάτου, τον αριθμό τηλεφώνου για να ψηφίσουν
υπέρ του Νίκου του ροκά.

Οι φίλοι του γιου μου είναι άπαντες με Καλομοίρα – Καραφώτη. Οι μαμάδες τους
με Ραλλία – Θαλασσοχώρη. Πράσινοι και Βένετοι. Βόρειοι και Νότιοι. Μια χαρά
οικογένειες πιάνονται μαλλί με μαλλί. Αν αυτό δεν είναι κοινωνικό φαινόμενο –
τότε, μου διαφεύγει ο ορισμός του!

Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ιστορία παρόμοιων εκπομπών που έχει «τσιμπήσει»
το σύμπαν. Εδώ μιλάμε για τρεις κατηγορίες τηλεθεατών. Διότι, σ’ αυτό το
reality show:

·Άλλοι παρακολουθούν το reality show.

·Άλλοι παρακολουθούν το reality.

·Άλλοι παρακολουθούν το show.

Οι επαγγελματίες τηλεθεατές του είδους ασχολούνται, κατά πρώτο λόγο με το
εθνικό ζεύγος Καραφώτη – Μάρως και κατά δεύτερον πόσα αρκουδάκια έχει η
Καλομοίρα, πόσα γιαούρτια έφαγε η Αθηνά, πόσες φορές κατούρησε ο Γιώργος.

OI ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΕΣ τηλεθεατές – οι πιο εστέτ, να το πω; – μερακλώνουν με
τραγούδια του Παπακωνσταντίνου, του Μανώλη Χιώτη και του Έλβις. Έγινε,
βλέπεις, κι αυτή η όντως ευφυής υπέρβαση: Από την Πέγκυ Ζήνα του περσινού FAME
στον Νίκο Παπάζογλου του φετινού. Και τα παιδιά δεν είναι τα γνωστά τσόλια με
την τσίχλα και τη φούστα μέχρι το λαιμό. Μια χαρά παιδιά, ωραίες φωνές,
χαμηλοί τόνοι. Ξημεροβραδιάζονται στις πρόβες για τα τραγούδια τους,
προσπερνούν το αγοραίον του ρεαλιτζίδικου και την ιδρώνουν τη φανέλα σ’ αυτό
που αγαπάνε.

Όχι ότι και το ριάλιτι δεν έχει τη θεσούλα του, μην τρελαθούμε και τελείως.
«Έβγαλε τη βέρα ο Καραφώτης!», είχε μια τιτλάρα να η Τατιάνα! Γύρω μας ο κακός
χαμός από προβλήματα, άγχη, αδιέξοδα. Τι λες, μωρέ; Είσαι σοβαρός; Ποια
ανεργία; Πού πας με Καραμήτρο; Πού πας, ρε Καραφώτη, όταν έβγαλε τη βέρα ο
Καραφώτης;

ΜΕΘΑΥΡΙΟ τελειώνει το παρτάκι. Οι προβολείς σβήνουν. Οι πόρτες
κλείνουν. Το «σπίτι» των παιδιών ξαναγίνεται αυτό που ήταν ανέκαθεν: Πλατό του
κερατά!

Όλα μπερδεύονται γλυκά. Και ξεμπερδεύονται εν ευθέτω: H Ζωή. H εικόνα. H
πραγματικότητα. H εικονική πραγματικότητα. Το παρτάκι τελειώνει, τις πίτσες
τις φάγαμε, τα ποπ – κορν τα μαζέψαμε από τη μοκέτα κι ο Ντοστογιέφσκι θέλει
ρεκτιφιέ: Λάδια, μπουζί, πλατίνες. Γεια σας, παιδάκια. Γεια σου, ριάλιτι! Γεια
σου, Ραλλία, λεβεντιά!

Γιατί άλλο «ριαλίτιδα» κι άλλο «Ραλλίτιδα»!

«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς FAME STORY;

Το FAME STORY αυτό ήταν μια κάποια λύσις…».

Αλήθεια, υπάρχει ζωή μετά FAME STORY;