Σεμνότης, ταπεινότης και… χαλαρότης

ΠΑΡΑ TA ΟΣΑ είπε ο Γιώργος Παπανδρέου το βράδυ των ευρωεκλογών, ο
νέος πολιτικός κύκλος δεν άνοιξε την Κυριακή 13 Ιουνίου. Άνοιξε την Τρίτη
22 Ιουνίου, στις δύο παρά τέταρτο το μεσημέρι, στην Πλατεία Κολωνακίου.
Έκθαμβοι οι περαστικοί είδαν να καταφθάνει ο Κώστας Καραμανλής και να
ανεβαίνει στο γυμναστήριο «LM» για να ασκηθεί.

Από τόσο νωρίς; Δεν είχε άλλες υποχρεώσεις; Ωστόσο, η γυμναστική είναι μία
μόνο πτυχή της πρωθυπουργικής ραθυμίας. Την Πέμπτη 24 Ιουνίου ήταν η σειρά των
δημοσιογράφων που καλύπτουν το Μέγαρο Μαξίμου για να μείνουν άναυδοι. Την
ημέρα αυτή ο Καραμανλής δεν είχε επίσημο πρόγραμμα. Το μεσημέρι ο Πρωθυπουργός
πήγε πάλι γυμναστήριο.

Σεμνότης, ταπεινότης, γυμναστική και χαλαρότης. Κάπως έτσι συνοψίζεται αυτές
τις ημέρες η νέα διακυβέρνηση. Ο Καραμανλής κέρδισε δύο εκλογές σερί,
διπλασιάζοντας το σκορ από το ΠΑΣΟΚ. E, να μην ξεκουραστεί λίγο πριν από τους
Ολυμπιακούς Αγώνες;

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ είχε πάντοτε τη φήμη – που διέσπειραν οι
κακεντρεχείς της N.Δ. – ότι «είναι λίγο χαβαλές» ή, τέλος πάντων, «μπον
βιβέρ». Ωστόσο, το κατέβασμα των μηχανών της κυβέρνησης στο ρελαντί και η
νωχελική συμπεριφορά του Πρωθυπουργού έχουν βαθύτερες αιτίες.

Πρόσωπα που γνωρίζουν καλά τον Καραμανλή επισημαίνουν ότι «είναι πολιτικό
τέκνο της δεκαετίας του ’80». Τα χρόνια εκείνα ο νυν Πρωθυπουργός ήταν
φοιτητής στην Αμερική. Εκεί είχε την ευκαιρία να δει από κοντά πώς ο Ρόναλντ
Ρέιγκαν αναζωογόνησε τους ψόφιους Ρεπουμπλικάνους, βγάζοντάς τους από την
παράδοση του Ροκφέλερ και αναβαπτίζοντάς τους στα ύδατα μιας ορμητικής δεξιάς
ιδεολογίας. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια με αρκετό οικονομικό φιλελευθερισμό.
Με τη φόρα που τους έδωσε η ριζοσπαστικοποίηση που επέβαλε ο Ρέιγκαν, οι
Ρεπουμπλικάνοι κυβέρνησαν δώδεκα χρόνια.

Σύμφωνα με τα ίδια πρόσωπα, «ο Καραμανλής είναι ένας γνήσιος δεξιός πολιτικός.
Το ένστικτό του είναι καθαρά συντηρητικό. Δεν τον εκφράζουν φιλελεύθερες
κεντροδεξιές προσεγγίσεις. Από το 2000 και μετά ριζοσπαστικοποίησε πολιτικά τη
N.Δ., στρέφοντάς την προς τα δεξιά, στις πρωταρχικές συντηρητικές αξίες, με
αιχμή την Εκκλησία και έναν καταγγελτικό αντι-ΠΑΣΟΚ λόγο, που έφθανε τα όρια
της πολιτικής μισαλλοδοξίας». Έτσι, α λα Ρέιγκαν, ο Καραμανλής ξανάδωσε φόρα
στη N.Δ.

TH ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ’80 κυρίαρχος στην Ελλάδα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κι
αυτός επηρέασε τον νυν Πρωθυπουργό. «Ο Παπανδρέου», λένε τα ίδια πρόσωπα,
«διαχειρίστηκε πολιτικά τη διακυβέρνηση. Έκανε επιλογές με στόχο το να
διατηρήσει το ΠΑΣΟΚ την πολιτική του επικυριαρχία. Πρωταρχικό του μέλημα δεν
ήταν το έργο. H εργομανία ήταν το πολιτικό πιστεύω του Σημίτη από το 1996 και
μετά».

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, ο Καραμανλής τείνει να πολιτικοποιήσει τα θέματα
που χειρίζεται. Κυρίαρχο παράδειγμα το Κυπριακό, που η κυβέρνηση το μέτρησε με
το ζύγι της εσωτερικής πολιτικής, ενδιαφερόμενη να μη χάσει τον έλεγχο της
ακραίας δεξιάς της πτέρυγας. H κυβέρνηση ανακατεύτηκε παρασκηνιακά στη διαμάχη
Χριστόδουλου – Βαρθολομαίου με στόχο να αποκομίσει πολιτικό όφελος. Ανάλογη
προσέγγιση είχε ο Καραμανλής στην οικονομία όπου η απογραφή – που έβαλε σε
κίνδυνο την εικόνα της χώρας στις Βρυξέλλες – είχε ως βασικό στόχο να
ενοχοποιήσει πολιτικά τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Μια πολιτική διαχείριση της κυβέρνησης διδάσκει ότι καλύτερη επιλογή αυτή τη
στιγμή είναι η απραξία. H N.Δ. κέρδισε με εννιά μονάδες το ΠΑΣΟΚ. Δεν έχει
λόγο να ξεκινήσει τολμηρές πολιτικές ή να ανοίξει κοινωνικά μέτωπα. Ίσα ίσα
ενδιαφέρεται να συντηρήσει ένα κλίμα λαϊκής αντιπάθειας προς το «σύστημα
ΠΑΣΟΚ», εξ ου και πυροδοτεί έναν κύκλο δικαστικών διώξεων για το Χρηματιστήριο
ή τα εξοπλιστικά.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ η χώρα περνάει από μια διακυβέρνηση έργων σε μια κυβέρνηση
λόγων, κατά το καραμανλικό σαρδάμ στο τέλος του ευρωντιμπέιτ. Αυτός είναι ο
νέος κύκλος. Ο Πρωθυπουργός μετράει τα θέματα με πολιτικό κριτήριο, έχοντας
πάντα μια δημαγωγική προσέγγιση και το εκλογικό ταμείο στον νου του. Σε μια
από τις τελευταίες συναντήσεις τους στη Βουλή, ο Σημίτης είχε κατηγορήσει τον
Καραμανλή: «Εγώ έχω ένα όραμα για την κοινωνία, ενώ εσείς έχετε ένα όραμα για
την εξουσία…» Πιθανώς και ο ίδιος να μην ήξερε πόσο μέσα έπεφτε.