ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Ενώ το τουρνουά κατεβαίνει σιγά σιγά προς τη Λισαβώνα για την κατάληξή του, το
Πόρτο γιόρτασε, την Τετάρτη και την Πέμπτη, τον προστάτη του Σάου Ζουάου,
δηλαδή τον Αϊ-Γιάννη του. Με την ευκαιρία αυτή, η πόλη μετατράπηκε, όπως κάθε
χρόνο (αλλά φέτος με πολύ πιο έντονα διεθνές χρώμα), σε χώρο ενός τεράστιου
πάρτι. Οι κάτοικοι βγαίνουν στους δρόμους, κάνουν όσο περισσότερη φασαρία
μπορούν, φοράνε περίεργες στολές και καπέλα, αγκαλιάζουν και φιλάνε γνωστούς
κι αγνώστους, παίζουν κι ακούνε μουσική και – στοιχείο κορύφωσης της γιορτής
και της παράδοσης – χτυπούν στο κεφάλι όποιον βρούνε μπροστά τους με πλαστικά
πτυσσόμενα σφυράκια. Δεν χρειάζεται καν να πούμε ότι φέτος όλα τα σφυράκια που
διανεμήθηκαν και κοπανήθηκαν στο Πόρτο ήταν κοκκινοπράσινα – σαν τη σημαία της
Πορτογαλίας και σαν τα όνειρα των κατοίκων της. Είναι παρατηρημένο ότι, σε
λαούς με τάσεις εσωστρέφειας και αυτοσυγκράτησης, τέτοιου είδους
«παγανιστικές» – παρά τον κατ’ αρχήν θρησκευτικό χαρακτήρα τους – τελετές
λειτουργούν σαν συλλογική εκτόνωση, σαν ξέσπασμα καταπιεσμένων ενστίκτων, σαν
κραυγές ελεγχόμενης αναρχίας, που – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε – ελλοχεύουν
σε όλους τους ανθρώπους, κυρίως δε σ’ εκείνους που φαίνονται εξωτερικά πιο
«μαζεμένοι». Στο πανηγύρι του Σάου Ζουάου οι Πορτογάλοι ξεδίνουν κι
αυτοεπιβεβαιώνονται, αλλά φέτος το πιο παράξενο – και σχεδόν το πιο
συγκινητικό – θέαμα ήταν η προσπάθεια των Σουηδών, των Δανών, των Ολλανδών,
των Τσέχων, που, ντυμένοι με τις φανέλες των εθνικών τους ομάδων, προσπαθούσαν
στην αρχή να καταλάβουν τι γίνεται και στη συνέχεια να συμμετάσχουν όπως
μπορούσαν στο σφυροκόπημα. Αρκετοί τα κατάφεραν – γιατί, όπως γνωρίζουμε πολύ
καλά ως Έλληνες, δεν χρειάζεται και μεγάλο ταλέντο για να κάνεις φασαρία -, σε
κάποιους όμως το πάρτι βγήκε τελικά ξινό.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ

Αυτοί που την έπαθαν ήταν κυρίως όσοι Γερμανοί έτυχε να βρίσκονται στο Πόρτο
(αλλά και παντού αλλού), αφού η Εθνική ομάδα τους έφαγε, το βράδυ της Πέμπτης,
μια πολύ γερή σφυριά στο κεφάλι από την Τσεχία. Για την ακρίβεια – και η
λεπτομέρεια αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους δευτεραθλητές κόσμου, αλλά
και για την τύχη του Ευρω-2004 – την έφαγε από τη δεύτερη ομάδα μιας Τσεχίας
που μοιάζει ασταμάτητη. Το άστρο των Γερμανών μοιάζει να δύει, ενώ των
Κεντρο-Ευρωπαίων γειτόνων τους μεσουρανεί. Δεν υπάρχει πιο εύγλωττη απόδειξη
από την απίστευτη, επαναληπτική και υποδηλωτική έλλειψης αυτοπεποίθησης
αστοχία των άλλοτε στυγνών Γερμανών και την κλινική αποτελεσματικότητα ακόμα
και των πιο άγνωστων συμπαικτών του Νέντβεντ. Αυτός πάντως που ούτε άγνωστος
ήταν ούτε είναι δυνατό να μη γίνει διάσημος είναι ο Μίλαν Μπάρος, ένας
επιθετικός μπροστά στον οποίο, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο πιο
πολυσυζητημένος μέχρι στιγμής παίκτης της διοργάνωσης μοιάζει με γου-Ρούνι στο
σακί. Την ώρα που ο Φέλερ μάζευε τα συντρίμμια μιας ξεπερασμένης ομάδας – και
ο Άντβοκαντ γλίτωνε από σπόντα το κεφάλι του -, ο μεγάλος, ίσως και ο μόνος,
κίνδυνος που φαίνεται ν’ απειλεί τα παλικάρια του Μπρούκνερ είναι η υπερβολική
σιγουριά. Γιατί, όπως θα τους διαβεβαίωναν και οι θορυβοποιοί του Πόρτο, η πιο
δύσκολη μέρα είναι πάντα η επόμενη της γιορτής.