ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο παρακράτος που λέγεται κομματικός συνδικαλισμός

Τι θα θέλατε να γίνει το παιδί σας όταν μεγαλώσει; Διοικητής, ας πούμε, ενός
μεγάλου δημόσιου Οργανισμού ή μιας Τράπεζας, ή απλώς ένας συνδικαλιστής
υπάλληλος «μέσα στα πράγματα»; Μην ξεγελαστείτε από τη δήθεν αφελή ερώτηση και
δώσετε γρήγορα την απάντηση που θεωρείτε ως προφανή.

Μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησα τι σημαίνει να είσαι «δικτυωμένος»
συνδικαλιστικής στην Ελλάδα και μάλιστα σε χώρο όπως μια κρατική Τράπεζα. Για
πρώτη φορά αποκαλύφθηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου και τα δύσπιστα αυτιά
μου, σε όλη την έκταση και τη δύσοσμη «λαμπρότητά» του, το μεγαλείο αυτού του
αθέατου παρακράτους που λέγεται κομματικός συνδικαλισμός. Το έναυσμα ήταν η
προσπάθειά μου να διαλευκάνω το μυστήριο που περιέβαλλε έναν συγγενή μου
υπάλληλο – τίμιον μεν, εκτός των «κυκλωμάτων» δε – ο οποίος έμενε αιωνίως
κολλημένος στην ίδια θέση, αν και είχε τα προσόντα για μια απλή προαγωγή. Θέμα
αξιοπρέπειας και μόνο…

Σε κάθε ερώτηση και προσπάθειά μου να βρω άκρη, ορθωνόταν μπροστά μου ατσάλινο
τείχος το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Όταν έφτασα πια – ύστερα από
απονενοημένες προσπάθειες – σε ανώτερα επίπεδα διοίκησης, είχαν το θράσος να
επικαλεστούν στους ανωτέρους τους «έλλειψη τυπικών προσόντων» για τον
συγκεκριμένο υπάλληλο, αν και δεν ήταν σε θέση (ούτε νοιάστηκαν άλλωστε) να
δικαιολογήσουν την πρόφασή τους. Το ίδιο το Νούμερο Δύο της Τράπεζας «σήκωσε
τα χέρια ψηλά», υπονοώντας ότι άλλοι διοικούν την Τράπεζα σε τέτοια θέματα!

Κράτος εν κράτει, λοιπόν, οι δήθεν εργατοπατέρες κινούν τα νήματα ως μικροί
θεοί, αποφασίζουν με τα δικά τους – ευκόλως εννοούμενα – κριτήρια ποιον θα
μεταθέσουν πού, ποιος «δικός» τους ή «δικιά» τους θα καταλάβει τη θέση που
άδειασε στο τάδε υποκατάστημα, ποιος έχει σειρά για «βόλεμα». Μαριονέτες στα
χέρια τους διοικητές, υποδιοικητές και ανώτερα στελέχη… Αυτοί άλλωστε
έρχονται και παρέρχονται, οι «άλλοι» είναι που μένουν… Τίποτα δεν τους
μετακινεί – ούτε καν οι αλλαγές στην κορυφή, οι καταγγελίες και οι
διαμαρτυρίες πολιτών, συναδέλφων και δημοσιογράφων. Άτρωτοι και παντοδύναμοι
στο μικρό τους βασίλειο, το διαφεντεύουν με άνεση έως ότου μεταπηδήσουν
πιθανώς σε κυβερνητικούς θώκους και άλλα μεγαλεία…

Αυτός ο «μεταλλαγμένος» συνδικαλισμός, που ζει εις βάρος μας, που γιγαντώνεται
και ανδρειώνεται ρουφώντας την ελευθερία και το δίκιο των απλών εργαζομένων,
που λειτουργεί τελικά – λόγω αναξιοκρατίας στη στελέχωση των Τραπεζών και των
Οργανισμών – εις βάρος καθενός μας ξεχωριστά και όλων μας, χρειάζεται να
επαναπροσδιοριστεί και να «θυμηθεί» τον αρχικό του ρόλο. Οι νέοι διοικούντες,
αλλά και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι-ψηφοφόροι έχουν τον λόγο…