Έπαρση σημαίας

H ελληνική σημαία κυματίζει υπερήφανη στην Πορτογαλία! Είμαστε οι πιο
ευτυχισμένοι φίλαθλοι κι αυτό το χρωστάμε σε έναν επαναστάτη Γερμανό και μια
παρέα ποδοσφαιριστών που ήθελαν να αποδείξουν σε όλους (και σε κάποιους
ειδικά) τη μεγάλη τους αξία.

Οι περισσότεροι περίμεναν έναν εφιάλτη, αλλά εμείς ζούμε το πιο γλυκό
ποδοσφαιρικό όνειρο.

Ας είναι καλά ο Ότο Ρεχάγκελ και τα παιδιά του.

Δεν ήταν βασικός ο Καραγκούνης στην Ίντερ. Ήταν όμως από τους πρωταγωνιστές
αυτής της διοργάνωσης.

Δεν έπαιξε όλη τη χρονιά ο Δέλλας στη Ρόμα. Κι ίσως είναι ο κορυφαίος
αμυντικός του Euro 2004. Σε ποιον άλλον άραγε μπορούμε να δώσουμε αυτόν τον
τίτλο;

Κι ο Χαριστέας; H Βέρντερ Βρέμης ήθελε να τον πουλήσει όσο όσο πριν από το
τουρνουά, αλλά τώρα μάλλον θα αναθεωρήσουν τις απόψεις τους οι αρμόδιοι του
γερμανικού συλλόγου.

Και όλα τα άλλα τα παιδιά. Από τον αρχηγό Θοδωρή Ζαγοράκη μέχρι τον Φάνη
Κατεργιαννάκη και τον Κώστα Χαλκιά. Αυτή η εθνική ομάδα θα μείνει στην ιστορία
του ελληνικού ποδοσφαίρου αφού δημιούργησε την πιο σημαντική σελίδα της.
Απέδειξε ότι το πάθος και η δίψα για διάκριση μπορούν να νικήσουν τα
πολυδιαφημισμένα αστέρια. Αυτά τα παιδιά είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της
χώρας μας αφού έγιναν πρώτο θέμα στις ξένες εφημερίδες, οι οποίες σε άλλες
σελίδες τους είχαν γράψει τόσο δυσφημιστικά και τόσο συκοφαντικά σχόλια.
Ταξίδεψαν το όνομα της χώρας μας σε όλο τον κόσμο και τους ευχαριστούμε θερμά
γι’ αυτό.

TO ΠΟΙΟ σημαντικό καλοκαίρι για τον ελληνικό αθλητισμό άρχισε με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο.

Από το Φάρο της Πορτογαλίας η Εθνική μας ομάδα έγινε ο φάρος του ελληνικού
ποδοσφαίρου αλλά και όλου του αθλητισμού μας εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της
Αθήνας.

Οι παίκτες του Ότο Ρεχάγκελ δημιούργησαν τη μεγάλη (και ευχάριστη) έκπληξη του
Euro 2004 και όλη η Ελλάδα καμαρώνει για την τεράστια αυτή επιτυχία που μάς
συμβαίνει για πρώτη φορά στην (ποδοσφαιρική) ιστορία μας.

Ποιος θα το πίστευε στα προκριματικά της διοργάνωσης ότι αυτή η ομάδα που
ξεκίνησε με δύο ήττες, από την Ισπανία (στο σπίτι μας) και την Ουκρανία, θα
έφτανε μετά σε συνεχόμενες επιτυχίες (15 ματς έφτασε το απίστευτο σερί) και θα
εξασφάλιζε την πρόκρισή της στην τελική φάση.

Τον προηγούμενο Ιούνιο (2003), κι ενώ υπήρχαν μπροστά οι αγώνες ρεβάνς με
Ισπανία και Ουκρανία, οι περισσότεροι ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους για
διακοπές, ενώ για τον ομοσπονδιακό τεχνικό η πρόβλεψη για τις δικές του
βαλίτσες ήταν πιο… μακρινή. Δεν ήταν λίγοι οι άνθρωποι της ομοσπονδίας που
έκαναν τους υπολογισμούς τους και εξέταζαν τα βιογραφικά προπονητών για τον
αντικαταστάτη του Όθωνα. Κι όμως, αυτός ο Ιούνιος ήταν μήνας – σταθμός και με
τις δύο νίκες ο Ρεχάγκελ όχι μόνο έμεινε στον πάγκο, αλλά πέτυχε και την
πρόκριση στα τελικά!

Απίστευτο έτσι;

ΑΛΛΑ KAI ο Ιούνιος του 2004; Αυτός κι αν είναι καλύτερος από τον
προηγούμενο. H εθνική μας ομάδα όχι μόνο δεν είχε ρόλο κομπάρσου όπως όλοι
οι… σεναριογράφοι του αθλήματος τής είχαν δώσει, αλλά με τις καπληκτικές
εμφανίσεις της υποχρέωσε τη διοργανώτρια Πορτογαλία και τη γείτονά της Ισπανία
να δίνουν αγώνα πρόκρισης για την επόμενη φάση του θεσμού. Ποιος θα το
πίστευε…

Κι όμως, το πίστεψε πρώτος από όλους αυτός ο Γερμανός τεχνικός που ήρθε στη
χώρα μας για να δικαιωθεί και να δείξει σε μας αλλά και στους συμπατριώτες του
ότι είναι ο προπονητής που μπορεί να οδηγήσει μια ομάδα στην επιτυχία.

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ Αγώνες της Αθήνας είναι μπροστά μας. Μακάρι και σε αυτή την
κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη να έχουμε ανάλογες επιτυχίες, αν και για τον
συγκεκριμένο θεσμό θα διεκδικήσουμε το χρυσό μετάλλιο και στον οργανωτικό
τομέα και ελπίζουμε να τα καταφέρουμε και σε αυτό. Και μακάρι και το ίδιο το
ελληνικό ποδόσφαιρο να αναγεννηθεί έπειτα από αυτή την επιτυχία του
αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος και να μας δώσει κι άλλες χαρές που τόσο
έχει ανάγκη ο λαός μας.