ΣE ΠPΩTO ENIKO Aχ, κουφόβραση…

Τώρα που σφίξανε οι ζέστες, στα γραφεία έχει αρχίσει ο πόλεμος του
κλιματιστικού. Όποιος προλάβει και βάλει πρώτος στο χέρι το ριμόουτ κοντρόλ
είναι ο προεδρεύων της ημέρας. Κάτι δηλαδή σαν τον Μουρατίδη, με διπλή ψήφο
στη διάθεσή του. Οι υπόλοιποι παραπονιούνται και, αναλόγως, βάζουν και βγάζουν
τα φούτερ τους, ενώ παραγγέλνουν αβέρτα φρέντο με πολλά παγάκια. H καφεΐνη σε
συνδυασμό με την πίεση της δουλειάς συχνά οδηγεί τα πράγματα στο απροχώρητο.
Ιδίως εκεί γύρω στο απογευματάκι, την ώρα που οι κανονικοί άνθρωποι γυρίζουν
από τις δουλειές τους και κουφώνουν τα παράθυρα για τη ζωογόνο «σιέστα των
Ελλήνων, σιέστα».

Από τότε που καταργήθηκε το υπέροχο αυτό ιντερμέδιο, η καθημερινή ζωή μας
άλλαξε ριζικά. Τείνω μάλιστα να πιστέψω ότι αυτή η αλλαγή επηρέασε τη νεώτερη
ιστορία μας όσο περίπου και η καθιέρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων
καθώς και η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Τέτοια βία στους
εθνικούς βιορυθμούς δεν μπορούσε παρά να αφήσει το αποτύπωμά της στο
ακαθάριστο εθνικό προϊόν, ιδίως δε στα συναισθήματα και την ψυχική μας
ισορροπία.

Τι ξέρουν οι νεώτεροι από τη γοητεία της μεσημβρινής ακινησίας; Τι ψυχή θα
παραδώσουν χωρίς να έχουν ζαβλακωθεί έστω μια φορά στη ζωή τους από το ντάλα
μεσημέρι; Μεταξύ μας, αμφιβάλλω κι αν κατά βάθος είναι τω όντι καλοί άνθρωποι
και γνήσιοι πατριώτες. Χίλιες φορές καλύτεροι οι εκνευριστικά ράθυμοι από τους
εκνευριστικά γκαζωμένους. Τελεία…