Σημειω-ματάριο

H άλλη Λάρισα…

Στο δυτικό μέρος των φυλακών της Λάρισας υπήρχε μια τριγωνική έκταση που
λειτουργούσε ως γήπεδο μπάσκετ για τους φυλακισμένους. Εκεί, η κατασκευαστική
εταιρεία του υπουργείου Δικαιοσύνης δημιούργησε τα ελληνικά SSUs. Είναι
αποκομμένα από τον υπόλοιπο κόσμο, με ένα περιμετρικό τείχος ύψους έξι μέτρων
που εμποδίζει τα αδιάκριτα μάτια να δουν μια σειρά από οκτώ κελιά (κάθε ένα
για δύο κρατούμενους) και δύο κελιά που χαρακτηρίζονται απομόνωσης, αλλά δεν
έχει γίνει ακόμη γνωστή η χρήση τους. Οι φύλακες το μόνο που ξέρουν (έχουν
ακούσει) είναι τα «τέλεια ηλεκτρονικά συστήματα» – προφανώς ασφαλείας, που
ζώνουν την έκταση… Εκεί θα περάσουν (αν δεν υπάρξουν σημαντικές αλλαγές
ποινών στο Εφετείο) την υπόλοιπη ζωή τους τουλάχιστον οι πέντε ισοβίτες. Το
πρώτο και ουσιαστικό πρόβλημα που προκύπτει με αυτού του τύπου τις φυλακές
είναι η απόσταση… Ο κάθε κρατούμενος έχει δικαίωμα να βλέπει την οικογένειά
του για μισή ώρα κάθε Σάββατο. Αυτό σημαίνει ότι για πάρα πολλά Σάββατα η
οικογένεια π.χ. του Κουφοντίνα, θα πρέπει να διανύει 750 χιλιόμετρα για να τον
δει μισή ώρα. Τα πράγματα είναι δυσκολότερα για τους δικηγόρους. Ποιος άραγε
και για πόσο θα αντέξει (καθημερινή, αφού τα Σάββατα ανήκουν στις οικογένειες)
να χάσει όλη τη μέρα του πηγαίνοντας στη Λάρισα για να δει τον πελάτη του; Και
για πόσο; Και πώς θα προετοιμάσει έτσι την υπεράσπισή του;

Αλλά φαίνεται ότι το υπουργείο έχει έτοιμη μία ακόμη πατέντα: Σιωπηλά θα
παραταθεί η κράτησή τους στον Κορυδαλλό μέχρι και την ολοκλήρωση του
Εφετείου… Και μετά θα μεταφερθούν στη Λάρισα. Και επειδή οι τρομαγμένοι
συγγενείς δεν θα τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν, το θέμα θα ξεχαστεί… Πολλές
φορές μέχρι σήμερα οι «υπηρεσιακοί παράγοντες» έχουν διαψεύσει τους συνηγόρους
για τις συνθήκες κράτησης τόσο στον Κορυδαλλό όσο και στη Λάρισα. Το θέμα
λύνεται μάλλον απλά: Γιατί δεν ανοίγουν έστω και για λίγο, για μία στιγμή, τις
φυλακές στα MME ή σε ανεξάρτητη αρχή;