EΛENH ΔHMOΥ «Οι πολυεθνικές ρίχνουν την ποιότητα της μουσικής»

«Τα τραγούδια στο CD “Ο έρωτας σε αργές στροφές” είναι μια αλληλουχία συναισθημάτων. Είναι κάποιες ξεχωριστές στιγμές που τις απήλαυσα ως τραγουδίστρια και ως άνθρωπος», λέει η Ελένη Δήμου, που επιστρέφει με κλασικά τραγούδια σε νέες ερμηνείες

«Την απόφαση να ξανατραγουδήσω ορισμένα παλιά τραγούδια την είχα πάρει πριν
από πολύ καιρό. Ήταν μία μεγάλη μου επιθυμία, ένας διαρκής πόθος, γιατί αυτά
τα μουσικοποιητικά αριστουργήματα ήταν δεμένα με κάποιες στιγμές από τη ζωή
μου και την καλλιτεχνική μου πορεία. Αν το θέλετε, για να είμαι ειλικρινής,
αυτά τα ερωτικά τραγούδια αγγίζουν τις ευαισθησίες μου». H έκφραση και ο λόγος
της Ελένης Δήμου, που μιλά στα «NEA» για τον νέο της δίσκο με παλιά κλασικά
τραγούδια «Ο έρωτας σε αργές στροφές» (κυκλοφορεί από τη Legend), έχουν πάθος.

Όσα αναφέρει για τις ερμηνείες των δεκατριών τραγουδιών τα εννοεί: «Μαζί με
τον Γιώργο Μακράκη διάλεξα τα δεκατρία παλιά τραγούδια. Εκείνος γνώριζε καλά
τι ζητούσε κι εγώ ακόμη καλύτερα, γιατί ένιωθα την ανάγκη να τραγουδήσω Λεό
Ραπίτη, Σουγιούλ, Τραϊφόρο, αλλά και Χατζιδάκι, Ξαρχάκο, Σπανό, Λευτέρη
Παπαδόπουλο, Κραουνάκη, Μούτση μέχρι Μικρούτσικο και αδελφούς Κατσιμίχα.

Αυτά τα δεκατρία ερωτικά τραγούδια χρόνια ολόκληρα έκαναν κύκλους μέσα
στη σκέψη μου. Με είχαν μαγέψει οι παλιές ερμηνείες και μου είχε μείνει ο
αντίλαλος από τις φωνές της Σοφίας Βέμπο (“Ας ερχόσουν για λίγο”), του Κόκοτα
(“Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα”) και γενικώς με ευαισθητοποιούν πάντα
οι μελωδίες των Χατζιδάκι, Ξαρχάκου, Σπανού και των νεώτερων δημιουργών που
φώτισαν με τη σοβαρή παρουσία τους τα μουσικά και σε προέκταση τα πολιτιστικά
πράγματα της χώρας μας. Για όλους αυτούς τους ανθρώπους, που ξανατραγουδώ τα
τραγούδια τους, πιστεύω πως περιττεύουν τα λόγια. Μιλά από μόνη της η μουσική
πραγματικότητα, μιλούν τα ίδια τα γεγονότα. Θεωρώ ότι η παρουσία τους στη
μουσική σκηνή, πάνω από όλα χαρακτηρίζεται από την ευγένεια, το ήθος και την
αξιοπρέπεια. Τα τραγούδια τους αυτά που ξανατραγουδώ δεν έχουν χρόνο. Πιστεύω
πως τα ερμηνεύω σαν να γράφτηκαν τώρα σ’ αυτή την εποχή.

Δεν είμαι ούτε ντεμοντέ, ούτε ρομαντική επειδή εμμένω σε κάτι παλιό. Το έκανα
γιατί θεωρώ πως υπάρχουν άνθρωποι της ποίησης και της μελωδίας με ποιότητα που
δεν τους αγγίζει ο χρόνος, δεν έρχονται από το παρελθόν. Οι εμπνεύσεις τους
προϋπαντούν την κάθε εποχή που έρχεται, με νέα ακούσματα. Όμως το έργο αυτών
των ανθρώπων της ποιότητας στη μουσική τέχνη σφραγίζει όλες τις περιόδους του
ελληνικού τραγουδιού.

Οι εκτελέσεις έγιναν χωρίς τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας. H ορχήστρα
αποτελείται από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, πιάνο, κιθάρα, ακορντεόν, κοντραμπάσο,
φλάουτο, μπουζούκι, μαντολίνα. Έτσι, βγαίνει ένας απαλός καθαρός ήχος που
“δένει” απόλυτα – πιστεύω – με την ερμηνεία μου. Είναι κάτι που με
αντιπροσωπεύει απόλυτα».

Με την πολύχρονη θητεία της και την εμπειρία της διαμορφωμένη πλέον στο
ελληνικό τραγούδι, μιλά με σοβαρότητα και ευθύνη για την κατάσταση που
επικρατεί τη σημερινή εποχή στο μουσικό γίγνεσθαι. Λέει: «Δεν βρίσκεται σε
καλό δρόμο το ελληνικό τραγούδι. Ο άκρατος συναγωνισμός για περισσότερα κέρδη
έχει μετατοπίσει, έχει βάλει στην άκρη τη μουσική παιδεία και τον πολιτισμό.
Κυριαρχεί η φτήνεια και η προχειρότητα. Υπάρχουν όμως κάποιες εξαιρέσεις. Αυτό
όμως δεν είναι ο κανόνας. Θα το πω καθαρά. Το πρόβλημα στο ελληνικό τραγούδι
υπάρχει από τη στιγμή που οι πολυεθνικές εταιρείες πήραν την τέχνη. Κάνουν τα
πάντα για να βγάλουν περισσότερα κέρδη. Αυτό το γεγονός αντανακλά αρνητικά
στην ποιότητα της δημιουργίας. Συρρικνώνει την έμπνευση, βάζει φραγμό στην
ευρύτητα της σκέψης.

«Το πρωί ξυπνούν διάσημοι»

H θέση της Ελένης Δήμου για την ανάδειξη νέων «τραγουδιστών» και «ειδώλων»
μέσα από τα τηλεοπτικά ριάλιτι σόου εκφράζεται με δύο απόψεις. «Θεωρώ πολύ
τυχερά στη ζωή τους τα παιδιά στα ριάλιτι. Το βράδυ πέφτουν να κοιμηθούν,
άγνωστοι τελείως, και το πρωί ξυπνούν διάσημοι! Δεν είναι λίγο. Θα μου πείτε,
τους στηρίζει πρώτα απ’ όλα η δύναμη της εικόνας. Ναι, αλλά όλα αυτά τα παιδιά
έχουν θάρρος. Τολμούν να κλειστούν σ’ έναν χώρο και να βγάζουν τα εσώψυχά
τους. Δεν είναι μικρή υπόθεση για έναν νέο. Αυτή είναι η σημερινή
πραγματικότητα, είτε μας αρέσει είτε όχι. Στο όνειρο όμως έχει δικαίωμα ο
καθένας. Εύχομαι στους νέους των ριάλιτι να έχει διάρκεια το ταξίδι τους.
Ωστόσο, δεν κρύβω ότι με τρομάζει το γεγονός ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί που
ονειρεύονται να γίνουν τραγουδιστές… Θα έρθει κάποια στιγμή που θα βλέπουμε
τόσους πολλούς τραγουδιστές στη σκηνή και άλλους τόσους από κάτω που θα
χειροκροτούν και θα τραγουδούν κι αυτοί. Δηλαδή όλοι τραγουδιστές!».