Οι παραστάσεις των πέντε…

Στάθης Λιβαθινός

Έγραφα χτες για την Ακαδημία Θεάτρου, στην ίδρυση της οποίας επέστη ο χρόνος
να προχωρήσει το Εθνικό Θέατρο μετεξελίσσοντας το Εργαστήριο Υποκριτικής και
Σκηνοθεσίας τής υπό τον Στάθη Λιβαθινό Πειραματικής Σκηνής του – ως
συγκοινωνούντα δοχεία λειτουργούν. H κίνηση επιβάλλεται πια – κι ας
μουγκρίζουν κάποιοι «δεινόσαυροι» που κινούνται στα «χωρικά ύδατα» του
Εθνικού… – μετά τα εξαιρετικά δείγματα της δουλειάς του που έδωσε το
Εργαστήριο με το «πακέτο» των πέντε παραστάσεων των πέντε αποφοίτων του
σκηνοθετών με – στην πλειονότητά τους – απόφοιτους ηθοποιούς του – πρώτη φορά
επιχειρείται αυτό, αν δεν κάνω λάθος, στην Ελλάδα. Πέραν όμως του
συγκεκριμένου θέματος που έχει να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμα ο Νίκος
Κούρκουλος και οι συνεργάτες του, υπάρχει και ένα πιο «χειροπιαστό»: το Εθνικό
και η Πειραματική του οφείλουν να αγκαλιάσουν τη δουλειά των παιδιών αυτών.

…και ο «μεζές»

Και βέβαια έχω κάποιες αντιρρήσεις. Θα προτιμούσα, ας πούμε, από τα πέντε
κείμενα που παίχτηκαν, να μην ήταν μόνο το ένα αμιγώς θεατρικό. Όπως και να
μην ήταν, από τα πέντε, τα τέσσερα ρωσικά, όσο κι αν ξέρω ότι ο Στάθης
Λιβαθινός και αρκετοί από τους συνεργάτες του στο Εργαστήριο ρωσική θεατρική
παιδεία έχουν. Αλλά αυτά μπροστά στο αποτέλεσμα διαγράφονται. Οι τέσσερις
βραδιές με το «πακέτο» των πέντε που δόθηκαν φέτος όμως, ένας «μεζές» ήταν,
μια δοκιμή. Τη δουλειά της Κατερίνας Αλεξάκη, της Λίλης Μελεμέ, της Ελένης
Μποζά, του Στρατή Πανούργιου και του Άρη Τρουπάκη – έγραψα ήδη στη στήλη «Το
Τέταρτο Κουδούνι» αλλά επιμένω ότι δεν είναι μόνον προσωπική μου γνώμη –
πρέπει να την δει πολύς κόσμος. Και το Εθνικό θα πρέπει να βρει οπωσδήποτε μια
φόρμουλα για να την δείξει την επόμενη σεζόν. Διότι οι παραστάσεις αυτές το
τιμούν.