Ο «άγνωστος» πατέρας Aνυπόμονος μέσα από επιστολές του

Άγνωστες πτυχές της ζωής και της σκέψης του Πατέρα Ανυπόμονου αποκαλύπτει η αλληλογραφία του

«Με το γράμμα σου, βουλώνεις τα στόματα όλων εκείνων που επειδή ελάβαμε
μέρος στην Εθνική Αντίσταση μας θεωρούσαν και μας θεωρούν Άθεους και εχθρούς
της Πατρίδας». H αλληλογραφία του Πατέρα Ανυπόμονου – του ηρωικού ηγούμενου
της Ιεράς Μονής Αγάθωνα, που αγωνίστηκε δίπλα στον Άρη Βελουχιώτη και
κοιμήθηκε σε ηλικία 92 ετών, στις 7 Ιουνίου – μας αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές
της ζωής του αλλά και της σκέψης του, κυρίως την περίοδο της μετεμφυλιακής
περιόδου. Οι επιστολές αυτές, που έχει στην κατοχή του ο λογοτέχνης Μιχάλης
Σταφυλάς (κάποιες απευθύνονται και στον ίδιο), σκιαγραφούν έναν άνθρωπο
αφοσιωμένο μέχρι το τέλος της ζωής του στον Θεό και στο Δίκαιο, έναν άνθρωπο
που δεν έπαψε ποτέ να συγκινείται από τα ιδανικά της Αντίστασης και να
εμπνέεται από τον Άρη Βελουχιώτη. Ιδού τι γράφει στον Θύμιο Κονιάκο στις 17
Μαρτίου του 2000: «Σε ελληνική Σημαία ορκιστήκαμε όλοι που τότε είχε τον
Σταυρό στην κορυφή του ιστού. Μεγαλύτερη προσφορά δεν μπορούσες να προσφέρεις
από αυτή σου την πράξη για όλους εμάς τους αγνούς και γενναίους αγωνιστές της
Εθνικής Αντίστασης. Αλλά και γενικά για τον αγώνα εκείνο τον οποίο έκαμαν τα
αγνά παιδιά του ελληνικού λαού κάτω από την φωτισμένη ηγεσία του Άρη
Βελουχιώτη. Είναι γνωστό ότι αυτοί που καπηλεύονται την Εθνική Αντίσταση και
τον Άρη δεν ήθελαν να δημιουργηθεί ένοπλη αντίσταση (αντάρτικο), αλλά να
κάνουν απεργίες και σαμποτάζ για να βρίσκεται ο κόσμος σε αναρχία. Ο ΕΛΑΣ
είναι εκατό τοις εκατό έργο του Άρη και μόνο του Άρη».

Ο πάτερ Ανυπόμονος ανασκευάζει κάτι που κυκλοφόρησε, πως τάχα είχαν κλείσει
τον ναό όπου θα γινόταν η δοξολογία για τον ερχομό του Άρη στην πατρίδα του.
Την επιστολή την είχε στείλει στον Μιχάλη Σταφυλά στις 20 Ιανουαρίου του 2000.
«Αν ο ναός ήταν κλειστός και άνοιξε με επέμβαση της Οργάνωσης, πότε θα
προλάβαινε ο πάτερ Πάμφιλος να συγκεντρώσει και να προετοιμάσει τα παιδιά;
Έπρεπε να σ’ έχω εκεί, αγαπητέ Μιχάλη, να εζούσες τις ανεπανάληπτες αυτές
στιγμές. Έχει περάσει μισός και πλέον αιώνας κι όταν θυμηθώ τις στιγμές αυτές
συγκινούμαι και υγραίνονται οι οφθαλμοί μου. Ιδίως στο σημείο όπου τα παιδάκια
έψελναν “Συ τω Νικητή… ” εστραμμένοι προς τον Άρη κυρίως και εκκίνουν τα
βάγια. Έτσι είχαν διδαχθεί από τον πατέρα Πάμφιλο».