Tο τουρνουά του Σικίνιο

Ο Σικίνιο είναι ένας από τους τυχερούς εκείνους ανθρώπους που θα έχουν δύο
πατρίδες. Ο πατέρας του είναι Έλληνας (και αδελφός μου) και η μητέρα του
Πορτογαλίδα (και μελαγχολική). Πήρε το όνομα του Πορτογάλου παππού του (του
Έλληνα είχε προλάβει να το καπαρώσει ο δικός μου γιος), που είναι Φρανσίσκο,
αλλά στη χώρα όπου ο Νούνο Ρικάρντο Ολιβέιρα Ριμπέιρο αποκαλείται Μανίς, όλοι
οι μικροί Φρανσίσκο αποκαλούνται Σικίνιο (που θα πει «μικρός Φρανσίσκο»). Ο
δικός μας ο Σικίνιο γεννήθηκε στις Βρυξέλλες εδώ και τέσσερις μήνες, αλλά εδώ
και δύο μήνες εγκαταστάθηκε στην Κόιμπρα, εκατό χιλιόμετρα από τη Λισσαβόνα
και άλλα τόσα από το Πόρτο (αλλά σε διαφορετικές κατευθύνσεις). Εδώ τον βρίσκω
κι εγώ και το Πρωτάθλημα Ευρώπης. Ο Σικίνιο μάλλον δεν είναι σε ηλικία να δει
τα παιχνίδια (αν κι έχω παρατηρήσει ότι κάθε άλλο παρά αποστρέφει το μάτι του
κάθε φορά που περνά μπροστά από τη διαρκώς αναμμένη τηλεόραση). Με τέτοιο
όνομα, όμως, με τέτοιους γονείς και, ιδίως, με τέτοιο θείο, ο Σικίνιο έχει
σίγουρα μπροστά του λαμπρό ποδοσφαιρικό μέλλον (μένει ν’ αποφασίσει αν θα ‘ναι
μέσα στα γήπεδα ή κοιτώντας τα).

Μονο ως ανάμνηση

Το τουρνουά που άρχισε δίπλα του το Σάββατο δεν θα το θυμάται πιθανότατα ο
ίδιος, αλλά είναι βέβαιο ότι πολλοί θα του το θυμίζουν και θα τον θυμούνται
μέσα από αυτό. Υπ’ αυτήν την έννοια, το Ευρω-2004 δεν μπορεί παρά να είναι ήδη
για μένα το τουρνουά τού Σικίνιο.

Πόσο μάλλον όταν στην πρώτη αγωνιστική του έμελλε να βρεθούν αντίπαλες οι δύο
πατρίδες του. Και όπως θα ‘χω την ευκαιρία να του πω το συντομότερο δυνατόν,
το δημοκρατικότερο άθλημα του κόσμου έκανε για άλλη μία φορά το θαύμα του.
Κέρδισε πανάξια η ομάδα που πόνεσε και πίστεψε και έχασε άδοξα το φαβορί που
φοβήθηκε κι αιφνιδιάστηκε. Στο Πόρτο δεν κερδίσαμε, ως Έλληνες (ή ως μισοί
Έλληνες), μόνο την πρώτη μας νίκη, αλλά και μια σπάνια ευκαιρία να πάψουμε να
θεωρούμε τους εαυτούς μας ικανούς μόνο για τα μέτρια.

Μεσογειακο αιμα

Αν αυτό οφείλεται περισσότερο σ’ έναν Γερμανό προπονητή με μεσογειακό αίμα ή
σε μια συνολική ποδοσφαιρική ωρίμαση που φαίνεται ότι είχαμε υποτιμήσει (ή και
στα δύο), αυτό είναι κάτι που ‘χουμε μπροστά μας χρόνο για να το μάθουμε. Το
τουρνουά πάντως του Σικίνιο άρχισε με μεγάλες συγκινήσεις. Τόσες που τον έχουν
ήδη ρίξει σ’ έναν γλυκό ύπνο, που δεν μ’ αφήνει, απόψε τουλάχιστον, να του πω
πόσο το ποδόσφαιρο, όταν παίζεται όπως το Σάββατο το βράδυ, κι όταν βλέπεται
με μάτια σαν τα δικά του, μπορεί να κάνει τη ζωή μας λιγάκι – μα τόσο
σημαντικά – καλύτερη.