ΣE ΠPΩTO ENIKO Πόδας ωκύς Aχιλλεύς

Στη μακραίωνη τριβή μου με το σινεμά και το θέατρο, έχω δει καν και καν
νουβοτέ που δεν ήταν όλες τους και τόσο επιτυχημένες. Να, όπως επί
παραδείγματι ένας κινηματογραφικός Άμλετ, αμερικανικής κοπής, που έκανε τον
σκοτεινό πρίγκιπα της Δανίας να μοιάζει με τον Ντόναλντ Ντακ της Λιμνούπολης,
και όμως… Ούτε ένας καθηγητής της Οξφόρδης δεν ξεσηκώθηκε τότε να τον
μπουγελώσει. Θυμάμαι επίσης έναν δικό μας θεατρικό Μενέλαο να παίζει τον πιο
τιμημένο κορνούτο στην ιστορία της τέχνης, σαν τον Παράβα τότε που έκανε τον
Φίφη. Θυμάμαι και μια λαίδη Μάκβεθ που έπαιζε με τα πόδια στη διάσταση και τη
λεκάνη προτεταμένη, με αποτέλεσμα να νομίζω ότι όλο το βράδυ έχω μπροστά μου
την Τίνα Τάρνερ έτοιμη να μου τραγουδήσει το «Simply the best». Θυμάμαι και τη
συχωρεμένη την Αλίκη να μεταφέρει στην Αντιγόνη το ύφος και το τσεμπέρι της
Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω. E και; Κανείς τότε δεν τόλμησε να της κόψει τον
αέρα.

Γι’ αυτό κι εγώ, όταν κόπασε η λύσσα των σινεφίλ για την «Τροία», όταν
κατακάθισε ο κουρνιαχτός των φιλολογικών παρατηρήσεων επί του σελιλόιντ, έριξα
τα μούτρα μου και έβγαλα επιτέλους εισιτήριο. Όσο κι αν έψαξα ανάμεσα στα
παιδιά φίλων και συγγενών, δυστυχώς κανένα πιτσιρίκι δεν ήταν διαθέσιμο εκείνο
το βράδυ. Έτσι, βρέθηκα, χωρίς έστω ένα σαθρό άλλοθι, αντιμέτωπη με τον Μπραντ
Πιτ και τα ομηρικά κοτσιδάκια του. Μικρό το κακό, σκέφθηκα εκ των υστέρων, την
ώρα που έψαχνα για ταξί.