«Πράσινα» τα κέρδη της συμμαχίας

H «κοκκινοπράσινη» συμμαχία με επικεφαλής τον καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ,
η οποία ανέλαβε τη διακυβέρνηση μετά την ιστορική ήττα της
χριστιανοδημοκρατίας στις εκλογές του 1998, κατόρθωσε, εν πολλοίς απρόσμενα,
να επικρατήσει και πάλι στις βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 22
Σεπτεμβρίου 2002, έστω και με τελείως οριακή πλειοψηφία. H νέα όμως αυτή νίκη
δεν προσέφερε στην κυβέρνηση Σρέντερ καμία καινούργια περίοδο χάριτος.

EΤΣΙ, ΑΜΕΣΩΣ μετά τις εκλογές, η κυβερνητική δημοτικότητα άρχισε
να κατρακυλάει, πλήττοντας κυρίως το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD), η επιρροή
του οποίου σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο σημείο
που έχει ποτέ καταγραφεί (περίπου 25%). Άμεσα ωφελημένη από την εξέλιξη αυτή
εμφανίζεται η χριστιανοδημοκρατική αντιπολίτευση (CDU/CSU), η οποία προηγείται
σήμερα με διαφορά που ξεπερνά τις 20 ποσοστιαίες μονάδες. H CDU/CSU ελπίζει
επομένως στις ευρωεκλογές της επόμενης Κυριακής όχι μόνο να επαναλάβει, αλλά
και να διευρύνει τον αντίστοιχο θρίαμβο που είχε πετύχει το 1999, όταν η
διαφορά της από το (και τότε κυβερνών) SPD είχε φθάσει το 18%.

H ΚΑΤΑΔΙΚΗ της κυβέρνησης αναδεικνύεται ως το βασικότερο χαρακτηριστικό
των δεύτερης τάξης εκλογικών αναμετρήσεων, οι οποίες πραγματοποιούνται στο
μέσον περίπου του κύκλου της τετραετίας. Το ίδιο, εξάλλου, αναμένεται να
συμβεί και στις υπόλοιπες κρίσιμες εκλογικές δοκιμασίες που έχει να
αντιμετωπίσει το SPD στη διάρκεια της χρονιάς με τη διεξαγωγή περιφερειακών
εκλογών σε πολλά γερμανικά κρατίδια (lander) – η πρώτη από τις οποίες
πραγματοποιείται την επόμενη Κυριακή, μαζί με τις ευρωεκλογές, στη Θουριγγία.
Το βασικό επομένως ερώτημα, ειδικά για τις ευρωεκλογές, δεν αφορά το
αναμενόμενο δυσμενές για την κυβέρνηση αποτέλεσμά τους, αλλά τις ενδεχόμενες
συνέπειες τις οποίες θα έχει και θα εξαρτηθούν από τις διαστάσεις της αποχής,
η οποία, ενώ παλιότερα παρέμενε σε σχετικώς αποδεκτά επίπεδα (περί το 40% την
περίοδο 1979 – 1994), εκτινάχθηκε το 1999 στο 55% και σήμερα αναμένεται ότι
μπορεί να είναι και ελαφρώς μεγαλύτερη. Από την ταση για καταδίκη της
κυβερνητικής πολιτικής φαίνεται πάντως να εξαιρούνται οι «Πράσινοι» (Grunen)
σύμμαχοι του Σρέντερ, οι οποίοι εμφανίζουν μία ιδιαίτερα ανοδική τάση και
ελπίζουν να επαναλάβουν την επιτυχία του 1994, όταν για πρώτη και μοναδική
φορά ξεπέρασαν το συμβολικό όριο του 10%.

ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ κόμματα αγωνίζονται να ξεπεράσουν το όριο του 5% που θα τους
εξασφαλίσει την εκπροσώπησή τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι Ελεύθεροι
Δημοκράτες (FDP) και το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS), μετεξέλιξη του
ανατολικογερμανικού K.K. Το FDP, που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές το
7,3% των ψήφων, δεν φαίνεται να επωφελείται καθόλου από την άνοδο της
αντιπολίτευσης και έτσι κινδυνεύει να μείνει ξανά εκτός Ευρωκοινοβουλίου, όπως
συνέβη τόσο το 1994 όσο και το 1999. H πολιτική του εικόνα έχει εξάλλου
σημαντικά τραυματιστεί από τις περιπέτειες του πρώην υπαρχηγού του Γκιούργκεν
Μέλεμαν, ο οποίος κατηγορήθηκε για αντισημιτισμό και οικονομικά σκάνδαλα και
τελικά βρήκε τον θάνατο σε πτώση με αλεξίπτωτο τον περασμένο Ιούνιο, την οποία
πολλοί θεώρησαν ως μια φαντασμαγορική αυτοκτονία. Αντίθετα, το PDS (που στις
τελευταίες βουλευτικές εκλογές δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει το 5% κι έτσι
περιορίστηκε στις δύο μόνο έδρες που κέρδισε με το πλειοψηφικό σύστημα στο
πρώην Ανατολικό Βερολίνο) εμφανίζει σημαντική άνοδο στις πρόσφατες
δημοσκοπήσεις, συγκεντρώνοντας περίπου το 23% των προτιμήσεων στην πρώην
Ανατολική Γερμανία (έναντι μόλις 16,8% στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές).

Μια δημοσιογραφική έρευνα κάνει… την έκπληξη

Το κύριο χαρακτηριστικό των δύο προηγούμενων ευρωεκλογών στην Αυστρία (το
1996 και το 1999) ήταν η ισχυρότατη παρουσία του ακροδεξιού κόμματος των
Ελευθεροφρόνων (FPO), το οποίο υπό την ηγεσία του Γιοργκ Χάιντερ συγκέντρωσε
και τις δύο φορές περίπου το 25% των ψήφων. H συμμετοχή μάλιστα του FPO στην
κυβέρνηση, σε συνεργασία με το χριστιανοδημοκρατικών τάσεων Λαϊκό Κόμμα (OVP)
μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1999, θεωρήθηκε ως πρόκληση και οδήγησε στην
απομόνωση της Αυστρίας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. H κυβερνητική αυτή
συμμετοχή προκάλεσε όμως επίσης έντονες εσωκομματικές κρίσεις στο FPO και
τελικά λειτούργησε καταστροφικά για την εκλογική επιρροή του, η οποία
περιορίστηκε τρία χρόνια αργότερα (στις εκλογές του 2002) στο 10% και έκτοτε
παραμένει στάσιμη σε αυτό το επίπεδο.

ΤΟ ΚΕΝΟ για την έκφραση μιας ευρωσκεπτικιστικής διαμαρτυρίας, το οποίο
αφήνει η κατάρρευση του FPO, ήρθε να καλύψει εν όψει των ευρωεκλογών της
επόμενης Κυριακής ένας ανεξάρτητος συνδυασμός, με τη χαρακτηριστική ονομασία
«Για έναν πραγματικό έλεγχο των Βρυξελλών» και με επικεφαλής τον μέχρι
πρόσφατα ευρωβουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χανς Πέτερ Μάρτιν. Ο Η.Ρ.Μ.,
όπως συντομογραφικά αναφέρεται στον αυστριακό Τύπο, υπήρξε γνωστός πολιτικός
συντάκτης στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» και συγγραφέας πολιτικών
δοκιμίων με τεράστια κυκλοφορία (το πιο γνωστό, «H παγίδα της
παγκοσμιοποίησης», έχει ήδη μεταφραστεί σε 26 γλώσσες).

Μετά την εκλογή του το 1999 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Η.Ρ.Μ. ασχολήθηκε (με
θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους) με τη συλλογή στοιχείων για οικονομικά
σκάνδαλα των ευρωβουλευτών, τα οποία και δημοσιοποίησε αποδεικνύοντας ότι πολύ
συχνά οι φανερές και κρυφές απολαβές τους ξεπερνούν ακόμα και τον μισθό του
Γερμανού καγκελαρίου. H έρευνα αυτή τον έχει μετατρέψει σε υπ’ αριθμόν ένα
εχθρό της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα τον κατέστησε ιδιαίτερα
δημοφιλή στην Αυστρία και έτσι θεωρείται εξαιρετικά πιθανό ο συνδυασμός του να
συγκεντρώσει περίπου το 15% των ψήφων, υποσκελίζοντας όλα τα μικρά κόμματα.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ την αναμέτρηση των δύο παραδοσιακών ελεφάντων της αυστριακής
πολιτικής ζωής, το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPO) φαίνεται να
διατηρεί μικρό προβάδισμα ως προς το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα (OVP), περιορίζοντας
έτσι ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες του Αυστριακού καγκελαρίου Σούσελ για
την προεδρία της Κομισιόν (υποψηφιότητα που προκαλεί άλλωστε ισχυρές
αντιδράσεις λόγω της προηγούμενης συνεργασίας του Σούσελ με τον Χάιντερ).

Επιμέλεια: Ευτυχία Τεπέρογλου