Άλλοθι οι ευρωεκλογές

Απείθαρχοι στο χρονόμετρο μετά τις πρώτες ερωτήσεις και οι ερωτώντες και οι
ερωτώμενοι. Με τον συντονιστή να κρατεί χαμηλούς τόνους αποφεύγοντας το σόου.
Οι κανόνες πιο χαλαροί. Μόνο το σκηνικό θύμιζε το πολιτικό γεγονός προς χάριν
του οποίου διοργανώθηκε αυτή η τηλεμαχία. Οι ερωτήσεις στόχευαν κυρίως σε
ζητήματα εσωτερικής πολιτικής. Αυτό το ντιμπέιτ είχε εμφανείς διαφορές από το
προηγούμενο.

Εμφανές ήταν και το βάρος του κ. Καραμανλή υπό την πίεση του διαφορετικού
ρόλου του. Εδώ, ελεγχόμενος και όχι ασκών αντιπολιτευτικό έλεγχο όπως στο
ντιμπέιτ των εθνικών εκλογών. Με φανερή δυσκολία να τηρήσει τον χρόνο, άγχος
να προλάβει να ολοκληρώσει επιχειρήματά του. Με τον χρόνο δυσκολεύτηκε και ο
Γιώργος Παπανδρέου, ενώ τόσο η κ. Παπαρήγα όσο και ο κ. Κωνσταντόπουλος είχαν
στιγμές που τους περίσσευε ο χρόνος, για να αρχίσουν και αυτοί τις παραβάσεις
στο δεύτερο μέρος όταν άρχισε να χαλαρώνει περισσότερο η ατμόσφαιρα.

Οι «εξετάσεις» έγιναν στα θέματα που περιμέναμε: Από την πλευρά της
αξιωματικής αντιπολίτευσης έλεγχος στις 90 μέρες κυβερνητικού έργου, με βάση
τις προεκλογικές δηλώσεις της N.Δ. Ανεργία, συμβασιούχοι, ακρίβεια, πινγκ
πονγκ κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, «τι μας αφήσατε» – «υποσχεθήκατε αλλά δεν
τηρείτε τον λόγο σας», με τα κόμματα της Αριστεράς να απαντούν κυρίως σε
ερωτήσεις ευρωπαϊκού προσανατολισμού.

Τυποποιημένες εκφράσεις και οργανωμένα επιχειρήματα, που θύμιζαν μαθητική
επανάληψη, αποκάλυπταν τον ρόλο του φροντιστηρίου για την εξεταστέα ύλη που
προηγήθηκε.

Το ντιμπέιτ γίνεται για την τηλεόραση. Υπακούει στους κανόνες και τις ανάγκες
της. Οι ευρωεκλογές ήταν το άλλοθι, όχι η ουσία του. Στόχος ήταν να
επιβεβαιωθεί ο υψηλός ρόλος των καναλιών στον πολιτικό διάλογο. Άλλωστε ο
θρίαμβος του προηγούμενου ήταν επόμενο να δημιουργήσει προσδοκίες και να
επιθυμούν τα κανάλια την επανάληψή του. Παρά το χλιαρό ενδιαφέρον των πολιτών,
άλλωστε η τηλεόραση αξιοποίησε πλήρως το τελετουργικό των «πωλήσεων».
Προηγήθηκε συζήτηση και φήμες για παρασκήνιο σχετικώς με τον συντονισμό. H
ψηφοφορία για τον συντονιστή μεταξύ των συμμετεχόντων μείωσε το λούστρο με το
οποίο είχε επενδυθεί ο ρόλος. Ωστόσο, οι απευθείας συνδέσεις των καναλιών με
την Αγία Παρασκευή, οι δηλώσεις των δημοσιογράφων στα μικρόφωνα πριν από την
έναρξη για να δημιουργηθεί ατμόσφαιρα αναμονής και τα σόου ανάλυσης που
ακολούθησαν συνιστούν την καθιερωμένη μέθοδο τηλεοπτικής διόγκωσης του
γεγονότος.

Όχι ότι δεν έχει σημασία για τη δημοκρατία η δημόσια συνάντηση των τεσσάρων
αρχηγών που απαντούν σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, είναι όμως μια εικονική
συνοπτική αναπαράστασή της με την τηλεόραση. Μια ανακεφαλαίωση της σχέσης
πολιτικής – τηλεόρασης, με την τηλεόραση να διεκδικεί τον ισχυρό ρόλο. Και τον
έχει.