Σημειω-ματάριο

Οι (πολλές) όψεις της αλήθειας

Υπάρχουν καθηγητές που στο παρελθόν έχουν έρθει σε σύγκρουση με τις
φοιτητικές παρατάξεις αλλά και με συναδέλφους τους για τον τρόπο οργάνωσης του
ελληνικού Πανεπιστημίου. Υπάρχουν και φοιτητές που επίσης έχουν κάνει το ίδιο.
Με αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις. Για παράδειγμα, συνδικαλιστής (κορυφαίο
στέλεχος της ΔΑΠ) έλεγε στη στήλη ότι το παράδειγμα της Οδοντιατρικής είναι
σταγόνα στον ωκεανό. Και ότι υπάρχουν περιστατικά, όπου οι γραμματείες έχουν
χάσει βαθμούς ή και οι ίδιοι οι καθηγητές, με αλλοπρόσαλλη κατάληξη για τους
ενδιαφερομένους. Υπάρχουν και φοιτητές- συνδικαλιστές, όπως στέλεχος της ΠΑΣΠ,
ο οποίος ναι μεν διαπιστώνει προβλήματα (κυρίως στον τομέα της διείσδυσης των
νέων τεχνολογιών), αλλά περισσότερο ανησυχούσε για την κουβέντα περί ιδιωτικών
Πανεπιστημίων. «Είναι περίεργη η συγκυρία», έλεγε, «να ανοίξουμε τώρα τέτοια
ζητήματα με τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια επί θύραις». Αυτό κι αν είναι νοοτροπία.
Κάτω από το χαλάκι τα προβλήματα λόγω μπαμπούλα… Και τέλος, υπάρχουν και οι
φοιτητές που ανήκουν σε άλλες παρατάξεις ή πουθενά, οι οποίοι (κυρίως οι
δεύτεροι) μιλούν ανώνυμα («να με κόψουν και να πάρω πτυχίο σε δέκα χρόνια;»)
και λένε για βολέματα, για συμμαχίες κάτω από το τραπέζι και για επιλογές στα
μεταπτυχιακά, που αρκετές φορές έχουν να κάνουν περισσότερο με τις πολιτικές
συμμαχίες και λιγότερο με την αξία των ενδιαφερομένων… Προφανώς δεν είναι ο
κανόνας, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι οι σχέσεις εξουσίας και ο τρόπος που
αναπαράγονται. Πάντως, ακόμη και οι εξαιρέσεις, όταν συνιστούν παρανομία,
σαφώς και (πρέπει να) διώκονται…