Πρόσωπα «Eίμαι πολίτης της Γης»

«Θα κάνω να ακουστεί άλλη μια φορά η φωνή μου κατά του πολέμου και της
λογοκρισίας. Ήρωάς μου είναι τώρα ο Μάικλ Μουρ, όχι ο Μπομπ Ντύλαν».

Τζόαν Μπαέζ. «Δεν πίστευα ότι θα έβλεπα μια δικτατορία να εγκαθιδρύεται στην Αμερική τον 21ο αιώνα»

H ζωή της συνταξιούχου δεν ταιριάζει στην Τζόαν Μπαέζ. Έπειτα από έξι χρόνια
απουσίας από τη δισκογραφία, κυκλοφόρησε πέρυσι καινούργιο CD («Σκοτεινές
χορδές σε μια μεγάλη κιθάρα») και φέτος πραγματοποιεί παγκόσμια περιοδεία. «Ο
ακτιβισμός κι εγώ είμαστε ένα», λέει η θρυλική τραγουδίστρια της δεκαετίας του
’60. «Πώς να σωπάσω μπροστά σε μια κυβέρνηση που έκανε τόση ζημιά στην Αμερική
και στον κόσμο; Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έβλεπα μια δικτατορία να εγκαθιδρύεται
στην Αμερική τον 21ο αιώνα».

H Τζόαν Μπαέζ έχει προσωπικούς λόγους να μελαγχολεί για τον πόλεμο στο Ιράκ.
Το 1951, όταν ήταν δέκα χρόνων, η οικογένειά της μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη
στη Βαγδάτη, όπου ο πατέρας της εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο. «Ήταν για μένα μια
ευτυχισμένη περίοδος», λέει. «Το βράδυ ο ουρανός γινόταν πορτοκαλί, ροζ και
κόκκινος, και τον διέσχιζαν σμήνη πουλιών. Στη Βαγδάτη διάβασα το “Ημερολόγιο
της Άννας Φρανκ”, το βιβλίο που μου άνοιξε τα μάτια στις αδικίες». Σήμερα δεν
αισθάνεται Αμερικανίδα. «Ταυτίζομαι μόνο με την ανθρώπινη φυλή και είμαι
πολίτης της Γης», τονίζει.

Το 1963, η Τζόαν Μπαέζ «ανακάλυψε» τον Μπομπ Ντύλαν και έγινε η μούσα του. Δεν
έχει όμως καλές αναμνήσεις από τη σχέση τους. «Κατέληξε να γίνει καταστροφική
λόγω ασυνεννοησίας, αν και δεν έχω μετανιώσει και δεν νιώθω πια πικρία. Είναι
τιμή να με συνδέουν με τον Μπομπ Ντύλαν, γιατί έγραψε την καλύτερη μουσική της
δεκαετίας του ’60». Σήμερα όμως ήρωάς της είναι ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ, στον
οποίο έχει αφιερώσει το τελευταίο CD της. «Χωρίς τη δική του διαβρωτική
προσέγγιση, η Αμερική θα ήταν ένας τόπος λιγότερος ελεύθερος», λέει. «Αργά ή
γρήγορα θα δουλέψουμε μαζί».

H Μπαέζ θεωρεί πως η λογοκρισία στην Αμερική είναι σήμερα εντονότερη απ’ ό,τι
στον καιρό του Βιετνάμ: «Τις προάλλες που μου πήραν συνέντευξη από το CBS,
έκοψαν πριν την μεταδώσουν όλα τα σημεία στα οποία μιλούσα για τον Μπους και
τον πόλεμο. Με “εξάγνισαν” τόσο ώστε με έκαναν να φαίνομαι σαν να μην έχω
κάνει μια πολιτική σκέψη στη ζωή μου». Εξήντα τριών χρόνων πλέον, πιστεύει πως
η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι να καταλάβει πότε πρέπει να
σταματήσει να τραγουδάει: «Έπειτα από 48 χρόνια δραστηριότητας, θα ήθελα να
γράψω ποιήματα και να περνάω περισσότερο χρόνο με τους γονείς μου και με τον
εγγονό μου, που γεννήθηκε πριν από λίγο καιρό», εξηγεί. «Από μουσικής πλευράς
δεν έχω πια μεγάλες φιλοδοξίες. Έχω κάνει όλα όσα ήθελα».