Tις (ξανα)βρήκε 63 χρόνια μετά

Επί εξήντα τρία χρόνια τα πρόσωπα δύο μικρών κοριτσιών είχαν «στοιχειώσει»
τη μνήμη του Βρετανού βετεράνου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Αλφ Σμίθαρντ.

XANIA

Ο βετεράνος Άγγλος στρατιώτης Αλφ Σμίθαρντ με τις αδελφές Άννα και Βέρα Ταπεινάκη. Ύστερα από 63 χρόνια ξαναβρήκε τα κοριτσάκια που του έσωσαν τη ζωή στο στρατόπεδο αιχμαλώτων

Εδώ και δύο δεκαετίες επισκεπτόταν την Κρήτη κάθε χρόνο για να πάρει μέρος
στις εκδηλώσεις για την επέτειο της Μάχης. Παράλληλα αναζητούσε κάθε
πληροφορία που θα μπορούσε να τον οδηγήσει σ’ εκείνες που τον είχαν σώσει. Τα
κατάφερε να συναντηθεί μαζί τους μόλις προχθές!

«Είστε οικογένειά μου» είπε ο Αλφ Σμίθαρντ στις δύο αδελφές, την Άννα και τη
Βέρα Ταπεινάκη. Στα ογδόντα τέσσερα χρόνια του ο άλλοτε στρατιώτης, στα
εβδομήντα τέσσερα και εβδομήντα τρία σήμερα τα κοριτσάκια που τον καιρό του
Πολέμου αψηφούσαν τους Γερμανούς σκοπούς και περνούσαν με ένα καλάμι, πάνω από
το συρματόπλεγμα του στρατοπέδου τυλιγμένα σ’ ένα μαντίλι τρόφιμα για τους
κρατούμενους Άγγλους, Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς στρατιώτες.

Σε στρατόπεδο συγκέντρωσης

Ο Αλφ Σμίθαρντ ήταν ένας από αυτούς τους στρατιώτες. Μαζί με χιλιάδες άλλους
δεν είχε καταφέρει τον Ιούνιο του ’41 να ξεφύγει για τη Μέση Ανατολή από τα
Σφακιά και βρέθηκε σε ένα ανοικτό στρατόπεδο συγκέντρωσης στην περιοχή των
Αγίων Αποστόλων. Οι αιχμάλωτοι του στρατοπέδου λιμοκτονούσαν, αφού οι Γερμανοί
δεν έδιναν τρόφιμα, ενώ οι συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν ήταν άθλιες.

Την ίδια περίοδο, οι αδελφές Άννα και Βέρα Ταπεινάκη, 12 και 11 χρόνων, έκαναν
καθημερινά τη διαδρομή από την περιοχή του Γαλατά όπου έμεναν ώς τα Χανιά, για
να βλέπουν στο νοσοκομείο της πόλης τη σοβαρά τραυματισμένη μικρότερη αδελφή
τους, τη Δέσποινα. Στη διαδρομή περνούσαν έξω από το στρατόπεδο και έβλεπαν τα
απελπισμένα πρόσωπα των αιχμαλώτων. «Κουνούσαν τα χέρια τους ζητώντας βοήθεια»
θυμούνται σήμερα. «Ο πατέρας μας ήταν αυτός που μας προέτρεψε να βοηθήσουμε.
Ως παιδιά δεν κινούσαμε ιδιαίτερα υποψίες. Ο πατέρας μας μάζευε πράγματα και
τα πηγαίναμε» λέει η κ. Άννα Ταπεινάκη – Λουπασάκη, στο σπίτι της οποίας, στον
Πλάτανο Κισσάμου, έγινε η συνάντηση με τον Βρετανό βετεράνο του Πολέμου.
«Παραφυλάγαμε στο σύρμα του στρατοπέδου. Είχαμε τα τρόφιμα σε πανιά, τα δέναμε
σ’ ένα καλάμι και το περνάγαμε πάνω από το σύρμα. Παξιμάδια, γάλα, ψωμί, ακόμη
και σαπούνια και οδοντόκρεμες που βρίσκαμε στους εγκαταλελειμμένους
καταυλισμούς και τα στρατόπεδα των Άγγλων».

«Αυτό που έκαναν ήταν απίστευτο» θυμάται συγκινημένος ο Αλφ Σμίθαρντ. «Δοξάζω
τον Θεό που κατάφερα να τις ξαναβρώ. Μετά τη μητέρα μου και τη γυναίκα μου,
λατρεύω τις γυναίκες της Κρήτης» λέει.

Ο Γερμανός φρουρός χτύπησε βάναυσα το 12χρονο κορίτσι

Επί μήνες τα δύο κορίτσια έκαναν καθημερινά την ίδια διαδρομή. Μια μέρα
όμως, ο Γερμανός σκοπός επέστρεψε πιο γρήγορα – πριν η δωδεκάχρονη Άννα
προλάβει να περάσει τα τρόφιμα και να απομακρυνθεί. H Βέρα ίσα που πρόλαβε να
κρυφτεί. «Ο Γερμανός άρχισε να με χτυπάει με το κοντάκι του όπλου του και να
με γυρίζει γύρω – γύρω» περιγράφει η κ. Ταπεινάκη – Λουπασάκη. «Εμείς όλοι που
παρακολουθούσαμε τη σκηνή με τον οπλισμένο στρατιώτη να χτυπάει το παιδί
ξεσπάσαμε σε αποδοκιμασίες» περιγράφει ο κ. Σμίθαρντ και συνεχίζει: «Τότε,
άφησε το κορίτσι, πήρε μια μεγάλη πέτρα και την πέταξε προς εμάς, τους
αιχμαλώτους».

Τα δυο κορίτσια κατάφεραν να ξεφύγουν εκείνη τη μέρα, αλλά συνέχισαν να
μεταφέρουν με τον ίδιο τρόπο τρόφιμα για έναν ακόμη μήνα, μέχρι που το
στρατόπεδο εκκενώθηκε. «Ρισκάραμε πολλές φορές τη ζωή μας, αλλά άξιζε τον
κόπο» λέει η κ. Βέρα Ταπεινάκη.