Όλοι οι άνθρωποι…. της γέφυρας

«Κοιτάζω από το παράθυρο του σπιτιού μου στο Ρίο τη γέφυρα και πιάνω τον
εαυτό μου μερικές φορές να αναρωτιέται αν είναι αληθινό ή στη φαντασία μου
αυτό που βλέπω». Ο κ. Ασκληπιός Δημόγλου, αναπληρωτής διευθυντής έργου της
κοινοπραξίας Γέφυρα A.E., είναι ένας από τους ανθρώπους που είδαν τη γέφυρα
Ρίου – Αντιρρίου να γίνεται πραγματικότητα, ημέρα με την ημέρα, τα τελευταία
έξι χρόνια.

«Από την αρχή δημιουργήσαμε ένα ασφαλές περιβάλλον εργασίας», λέει ο κ.
Δημόγλου. «Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ήταν ξεχωριστή και διαφορετική. Ξεκινήσαμε
στο εργοτάξιο στο Αντίρριο, τον πρώτο καιρό οι μηχανικοί και οι τεχνικοί.
Πρώτα η “ξηρά δεξαμενή” – όπου κατασκευάζονταν τα τμήματα της γέφυρας – και
μετά η επιχείρηση στη θάλασσα».

Όπως λέει ο κ. Δημόγλου, οι μεγάλοι αντίπαλοι της γέφυρας από την αρχή ήταν ο
άνεμος και ο σεισμός. «H περίοδος με το μεγαλύτερο άγχος ήταν εκείνη της
θεμελίωσης. Προβλήματα προέκυπταν στην πορεία και, ευτυχώς, καταφέραμε να τα
ξεπεράσουμε».

Πριν από κάθε βήμα στο θαλάσσιο στενό που χώριζε την Πελοπόννησο από τη Στερεά
γίνονταν δοκιμές και προσομοιώσεις σε εργαστήρια στη Γαλλία, προκειμένου να
περιορίζονται οι δυσάρεστες εκπλήξεις.

Ο τεχνικός διευθυντής του έργου κ. Παναγιώτης Παπανικόλας – που ήδη έχει
αναχωρήσει για την «Εγνατία»» – είναι ο άνθρωπος που ξέρει όλα τα «μυστικά»
της γέφυρας. Και παρά το γεγονός ότι τελικά η γέφυρα παραδίνεται νωρίτερα στην
κυκλοφορία, ο ίδιος θυμάται «μία αναποδιά που στοίχισε καθυστέρηση τριών
εβδομάδων». «Στη διαδικασία θεμελίωσης του πρώτου πυλώνα ένα στρώμα τσιμέντου
από την “ξηρά δεξαμενή” “κολλήθηκε” στον πάτο του τεράστιου πέδιλου. Για να
αποκολληθεί, χρειάσθηκε να εργασθεί σκληρά ομάδα δυτών. Καθυστερήσαμε μεν
τρεις εβδομάδες, αλλά αποκτήσαμε εμπειρία για τα επόμενα τρία πέδιλα, στη
θεμελίωση των άλλων τριών πυλώνων».

Δύσκολη θεμελίωση

Όπως λέει ο κ. Παπανικόλας, «το πιο δύσκολο κομμάτι της κατασκευής ήταν η
υποθαλάσσια θεμελίωση του κάθε πυλώνα: ο καθένας τοποθετήθηκε σε “βάση”
περίπου επτά στρεμμάτων. H γέφυρα δεν ακουμπάει σε κανέναν από τους τέσσερις
πυλώνες, αλλά έχει “κρεμαστεί” από τα ατσάλινα συρματόσχοινα. Κάτω από τον
κάθε πυλώνα», συνεχίζει ο κ. Παπανικόλας, «έχει τοποθετηθεί ένα σύστημα
αμορτισέρ, που σε περίπτωση μεγάλης μετακίνησης ενεργοποιείται και επιτρέπει
την ταλάντωση του καταστρώματος έως και ενάμισι μέτρο από κάθε πλευρά».

«Ένιωσα δέος»

«Όταν ανέβηκα ψηλά, στην κορυφή του πυλώνα με τη γέφυρα έτοιμη, ένιωσα μία από
τις μεγαλύτερες συγκινήσεις της ζωής μου. Απίστευτο δέος». H νεαρή μηχανολόγος
Τότα Μπαλοπούλου είναι ένας από τους ανθρώπους της γέφυρας. «Αντιμετωπίσαμε
δυσκολίες, ήταν ένα έργο ιδιαίτερα προκλητικό», λέει. H κ. Μπαλοπούλου, ύστερα
από κλήρωση, είναι η μοναδική γυναίκα, μαζί με πέντε ακόμη δρομείς, που θα
μεταφέρουν την Ολυμπιακή Φλόγα στις 8 Αυγούστου στο κατάστρωμα της γέφυρας.

Από ελληνικά χέρια

Όπως λέει ο κ. Δημόγλου, από την πρώτη στιγμή, όταν η γέφυρα δεν ήταν παρά ένα
όραμα, ένα σχέδιο, ήταν βέβαιος για την ολοκλήρωσή της. Περίπου χίλιοι
άνθρωποι, Έλληνες και Γάλλοι, δούλεψαν μαζί επί έξι χρόνια και κέρδισαν ένα
ένα τα στοιχήματα που από την αρχή είχαν μπει: η γέφυρα κατέρριψε μια σειρά
από ρεκόρ ως προς τα τεχνικά της χαρακτηριστικά, αλλά έγινε και γέφυρα
επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων του εργοταξίου, ήταν η αφορμή για να
δημιουργηθούν στέρεες ανθρώπινες σχέσεις – κάποιες μάλιστα κατέληξαν σε γάμους
και οικογένειες. Είναι, όμως, ένα από τα ελάχιστα – ίσως το μοναδικό – μεγάλο
δημόσιο έργο που τελειώνει νωρίτερα από τη συμβατική υποχρέωση των αναδόχων.
Για την ολοκλήρωσή του – όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων
στη γέφυρα κ. Θεόδωρος Αλεξανδράκης – χρειάσθηκαν επτά εκατομμύρια ώρες
δουλειάς «χωρίς κανένα σοβαρό εργατικό ατύχημα, αφού παράμετρος όλου του
σχεδιασμού ήταν και ο σεβασμός της προσωπικότητας του κάθε εργαζομένου. Αυτό
το έργο χτίστηκε από ελληνικά χέρια σε συνεργασία με τους Γάλλους».

Βόλτα στη γέφυρα από 30.000 επισκέπτες

Περισσότεροι από τριάντα χιλιάδες άνθρωποι περπάτησαν την Κυριακή στο
κατάστρωμα της γέφυρας «Χαρίλαος Τρικούπης», που ενώνει πλέον την Πελοπόννησο
με τη Στερεά Ελλάδα. Ακόμη και με τουριστικά τρενάκια, οικογένειες ολόκληρες,
παρέες ανθρώπων έφτασαν στη γέφυρα για να δουν από κοντά το επίτευγμα της
τεχνολογίας και της σκληρής δουλειάς επί έξι χρόνια των ανθρώπων της
κοινοπραξίας Γέφυρα. H γιορτή είχε αρχίσει από το Σάββατο, όταν στο κατάστρωμα
της γέφυρας συναντήθηκαν οι δήμαρχοι του Ρίου κ. B. Ζέρβας και του Αντιρρίου
κ. Γ. Κολοβός. Από το πρωί της Κυριακής το εργοτάξιο ήταν ανοικτό για το
κοινό: ο αρχικός προγραμματισμός που προέβλεπε ότι η επίσκεψη θα επιτρεπόταν
έως τις έξι το απόγευμα ανετράπη λόγω της κοσμοσυρροής και οι τελευταίοι
επισκέπτες απομακρύνθηκαν από τη γέφυρα λίγο πριν από τις εννέα το βράδυ.

O ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

«Ελληνικό όραμα – γαλλική λογική»

«H γέφυρα είναι το σημαντικότερο που έχω κάνει στη ζωή μου μετά τα παιδιά
μου». Ο κ. Νίκος Χαρικιόπουλος διοικητικός, διευθυντής τής Γέφυρα A.E., είναι
ο άνθρωπος που αποτέλεσε τον «κρίκο» ανάμεσα στους Έλληνες και τους Γάλλους σ’
αυτό το γιγαντιαίο έργο. «Οι δύσκολες στιγμές ήταν πολλές», λέει σήμερα και
περιορίζεται να προσθέσει: «H στιγμή που διαπίστωσα ότι είχα καταφέρει να
συνθέσω το ελληνικό όραμα με την τετράγωνη λογική των Γάλλων, ήταν η
τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου, το 1998».

O ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

Παναγιώτης Παπανικόλας : «Την παραδίδουμε 4 μήνες νωρίτερα. Αλλά
σκεφθείτε, πως για μια μικρή αναποδιά στην αρχή χάσαμε 3 εβδομάδες»

O ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

Ασκληπιός Δημόγλου : «H περίοδος με το μεγαλύτερο άγχος ήταν εκείνη της
θεμελίωσης. Προέκυπταν συνεχώς προβλήματα»

H ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ – ΔΡΟΜΕΑΣ

Τότα Μπαλοπούλου : «Ένιωσα απίστευτο δέος όταν ανέβηκα ψηλά στην κορυφή
του πυλώνα με τη γέφυρα έτοιμη, στα πόδια μου», λέει η μηχανολόγος που
κληρώθηκε να περάσει με την Ολυμπιακή Δάδα από τη γέφυρα