Οι ειρωνείες…

Αναρωτιόμουνα χτες προς τι οι αντιδράσεις και οι ειρωνείες για την απόφαση του
Αντώνη Ρέμου να αποδεχθεί την πρόταση του Μίκη Θεοδωράκη και να τραγουδήσει
αύριο και την Κυριακή τραγούδια του από τον κινηματογράφο και το θέατρο στο
Ηρώδειο, «Άξιον εστί» τον χειμώνα στο Μέγαρο και να βγάλει δίσκο με τραγούδια
καινούργια του Μίκη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Και σκεφτόμουνα μετά… Ο
Στέλιος Καζαντζίδης TI έχει τραγουδήσει με τη θεία φωνή του; H Μαρινέλα; H
Δήμητρα Παπίου, που ο Σταμάτης Κραουνάκης την «έπλασε» σπουδαία ερμηνεύτρια
στο «Νέα γυναίκα, μόνη, τραγουδάει», TI τραγουδούσε ώς τότε; H Πίτσα
Παπαδοπούλου; Γιατί ξεχνάμε τι έχουν γραφεί, εδώ και σαράντα – πενήντα χρόνια,
για επιλογές από συνθέτες τραγουδιστών που τότε θεωρούσαμε «μπαναλιτέ» και
σήμερα σύσσωμοι τους χαρακτηρίζουμε «Μεγάλους», για εισόδους τους στο Ηρώδειο,
για, για…

…και η ουσία

Σαφώς και πιστεύω ότι η επιλογή του Αντώνη Ρέμου έγινε και με το κριτήριο «να
φέρει κόσμο στο Ηρώδειο». Αλλά νομίζω ότι η ουσία αλλού είναι. Πρώτον, ο
κόσμος του «πλαστικού» τραγουδιού που θα τον ακολουθήσει στο Ηρώδειο – αυτά τα
κοριτσάκια τα τρελαμένα… – και που δεν έχει ξαναπάει εκεί, θα νιώσει τίποτα
από τα πρωτόγνωρα, ίσως, γι’ αυτόν ακούσματα; Θα τον κερδίσει η μουσική του
Μίκη; Εγώ πιστεύω ότι πάντα κάτι μένει. Και δεύτερον, ο Αντώνης Ρέμος μπορεί
να τραγουδήσει Μίκη; Εγώ πιστεύω ότι μπορεί. E, δεν αποφάσισε ξαφνικά να
τραγουδήσει και λίντερ του Μπραμς… Εν πάση περιπτώσει, ας μην προτρέχουμε.
Τα τραγούδια αυτά εξάλλου – όπως και ο χώρος του Ηρωδείου – έχουν την
ικανότητα να επιβάλλουν σε κοινό και τραγουδιστές το Ήθος τους. Όπερ έδει
δείξαι.