TPITH AΠOΨH H ισχύς εν τη υπνώσει

H περίοδος χάριτος αυτής της κυβέρνησης εξαντλείται πιο γρήγορα απ’ όσο θα
ήταν λογικό να αναμένεται. Τα πρώτα δείγματα γραφής της θα μπορούσαν να
συνοψισθούν ως μείξη ερασιτεχνισμού, αναβλητικότητας και μιας αντίληψης ότι,
σε πείσμα όλων των ενδείξεων, τα πάντα θα πάνε καλύτερα. Το ότι αυτή η
«μέθοδος» όχι μόνο δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαιτέρως το κοινωνικό σώμα, αλλά
και δείχνει να το συσπειρώνει σε ένα είδος μακάριας α-πολιτικότητας, είναι ένα
καινοφανές όσο και επικίνδυνο φαινόμενο. Απειλεί την ούτως ή άλλως ρευστή
δημοκρατία μας – με τις αβέβαιες αρχές, το μεταβαλλόμενο περιεχόμενο και τη
μικρή κοινωνική συνοχή – με μια ανεπαίσθητη, αλλά και πιθανότατα ανεπίστρεπτη
μετάβαση σε μια μορφή πνευματικής και ψυχικής οκνηρίας.

Αρκεί να διατρέξει κανείς τα μέτωπα στα οποία η κυβέρνηση επιλέγει να μην
επιλέξει. H Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία καλούμαστε να στείλουμε εκπροσώπους
που θα κληθούν να πάρουν θέση σε μια σειρά από κρίσιμα θεσμικά, οικονομικά και
πολιτικά διλήμματα; Θα τη συζητήσουμε, αν τη συζητήσουμε, μετά τις εκλογές. Οι
ελληνοτουρκικές σχέσεις; Τα χαλιά στρώθηκαν αλλά τα συγκεκριμένα μέτρα μπορούν
να περιμένουν. H Κύπρος μετά το δημοψήφισμα; Ας πολεμήσει μόνη της τις ήδη
ορατές επιπτώσεις της μοιρασμένης με την Ελλάδα ατολμίας της. H οικονομία; Θα
βρει τον δρόμο της, αφού ολοκληρώθηκε η απογραφή. H ακρίβεια; Θα τη βολέψει το
αόρατο χέρι της αγοράς. H υπεσχημένη ανακούφιση των μη προνομιούχων; Τι κρίμα
που άλλες είναι οι βουλές του θεού της οικονομίας (και τι διπλό κρίμα που τις
βουλές αυτές φροντίσαμε να τις «κλειδώσουμε» με την απογραφή). H περιλάλητη
διαφθορά; Θα καταργηθεί αυτομάτως με την κατάργηση των ισχυόντων νομοθετικών
μέτρων. H μονιμοποίηση των συμβασιούχων; Κανόνας είναι η εξαίρεση. Αξιοκρατία
στο Δημόσιο; Να ‘ναι καλά η ΔΑΚΕ. Τα κολέγια; Θα αναγνωρισθούν από μόνα τους
(αφού η κυβέρνηση σέβεται μεν την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά δεν είναι και βέβαιη τι
θα κάνει με τις – δεσμευτικές – αποφάσεις, που τα ίδια της τα στελέχη εν
πολλοίς προκάλεσαν). Με τη μοναδική τιμητική εξαίρεση του χειρισμού της
εκκλησιαστικής κρίσης από την υπουργό Παιδείας, η κυβέρνηση μέχρι τώρα
αναβάλλει, υπαναχωρεί και «αφουγκράζεται». Αυτό που θεωρεί – και ονομάζει –
πολιτική, είναι στην πραγματικότητα η άρνησή της.

Κι αν σε αρκετούς τομείς ευσταθεί ίσως ακόμα η δικαιολογία της απειρίας, και
πάντως υπάρχει δυνατότητα ανάκαμψης, σε ένα πεδίο, που δυστυχώς βρίσκεται
μακριά από τους προβολείς της δημοσιότητας, η κάθε ολιγωρία αντιστοιχεί σε
δημοκρατική υποχώρηση. Ο λόγος, για τη διαφύλαξη των ελευθεριών και
δικαιωμάτων. Με τη δήλωση του αρμόδιου υφυπουργού ότι το εκτεταμένο
ηλεκτρονικό «φακέλωμα», που κρίνεται απαραίτητο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
θα συνεχισθεί και έπειτα από αυτούς, η κυβέρνηση υποπίπτει σε ένα μεγάλο
συνταγματικό και πολιτικό ατόπημα. Όχι μόνο παραβιάζει το Σύνταγμα τριπλά – μη
σεβόμενη την αντίθετη απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού
Χαρακτήρα και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές της προστασίας της
ιδιωτικότητας και της αναλογικότητας σκοπού και μέσων – αλλά και δίνει το
μήνυμα ότι, στην ιεραρχία των αξιών της, η περιφρούρηση και η καταστολή
προηγούνται της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας. H βαρύτητα αυτής της
εξέλιξης δεν μειώνεται από το γεγονός ότι και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση
συνθηκολόγησε προσφάτως, για το ίδιο θέμα, στις αμερικανικές απαιτήσεις –
ενάντια κι εδώ στη γνώμη του Ευρωκοινοβουλίου και αφοπλίζοντας το
Ευρωδικαστήριο. Αντίθετα, καθιστά ακόμα πιο σαφές πού βρίσκεται η πραγματική
διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη σύγχρονη Δεξιά και την Αριστερά. Οι Έλληνες
σοσιαλιστές έχουν υποχρέωση να ανασκουμπωθούν και να το αποδείξουν.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου.