MATIEΣ H Σακοράφα

Έχουμε μεγάλο θαυμασμό, οικογενειακώς, για τη Σοφία Σακοράφα. Θυμάμαι την κόρη
μου, μικρούλα, 4-5 χρόνων, να τρέχει στο δασάκι, απέναντι από το σπίτι μας,
στην Καισαριανή, να πιάνει από κάτω ένα ξερό κλαδί πεύκου και να το πετάει σαν
ακόντιο. Κι από δίπλα, η γιαγιά της να της φωνάζει, γεμάτη ενθουσιασμό:
«Μπράβο Υακίνθη! Εσύ θα νικήσεις ακόμη και τη Σοφία μας! Τη Σακοράφα!».

«Τη Σοφία μας!». Εμ, βέβαια… H γιαγιά η Εύχαρις, φιλόλογος – παιδαγωγός,
κομμουνίστρια από τα 18 της, μιλούσε για τη Σακοράφα και κολλούσε το στόμα της
από τα μέλια! Το ίδιο πάθαινα κι εγώ. Ήταν η εποχή, που πήγαινα κάθε καλοκαίρι
στο φεστιβάλ της KNE, μαζί με τον Μίκη και τον Λοΐζο συμμετείχαμε σε επιτροπές
για την ανάδειξη των καλύτερων τραγουδιών και ανεβαίναμε σε πρόχειρα πατάρια
για ομιλίες… Κάποια φορά, στην επιτροπή μας, ήταν και ο Ρίτσος.

Τη γνώρισα από κοντά τη Σοφία. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που
θριάμβευε στους στίβους. Δεν ήταν πια στην KNE. Ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν πια
παγκόσμια πρωταθλήτρια. Ήταν σύμβουλος του Λιάνη στο υφυπουργείο Αθλητισμού.
Και είχε εμπλακεί στην περιπέτεια της πολιτικής μέσα από την Τοπική
Αυτοδιοίκηση. Κουβεντιάσαμε αρκετές φορές. Δεν ήταν, πλέον, εκείνο το
αστραφτερό κορίτσι που θα μπορούσε να χτυπήσει πρωτιά σε διαγωνισμό ομορφιάς.
Ήταν όμως, σίγουρα, «αλλιώς ωραία», που λέει ο Ελύτης. Και, κυρίως, είχε ψυχή,
μυαλό, θέληση και δύναμη. Και πίστευε σ’ έναν κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που
ζούμε.

Το έδειξε και με την τελευταία της επιλογή: να συστρατευθεί με τους
Παλαιστινίους. Και να ρίξει το χρυσό της ακόντιο όχι με τα χρώματα της
Ελλάδας, αλλά με τη σημαία ενός λαού που του στέρησαν το δικαίωμα να έχει
πατρίδα. Και όχι μόνον αυτό: τον πνίγουν, συνεχώς, στο αίμα! Όπως προχθές, στη
Ράφα, όπου χιλιάδες άοπλα γυναικόπαιδα βρέθηκαν απέναντι στα πυρά αρμάτων
μάχης και κανονιών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δέκα παιδιά και να
τραυματισθούν τουλάχιστον 50!

Προ ημερών, μιλούσε στα «NEA». Ο συντάκτης που τη ρωτούσε (Λαμπίρης),
παρατήρησε: «Μόλις χθες σκοτώθηκαν στη Γάζα δέκα παιδιά…». Και εκείνη, του
απάντησε μ’ έναν στίχο μου: «Γιατί οι εγκληματίες γνωρίζουν ότι “αν γλιτώσει
το παιδί / υπάρχει ελπίδα”. Την είδα την ελπίδα, γιατί είδα τον αγώνα». Έτσι
είναι.