H επέλαση των τζιτζικιών

Τον επόμενο μήνα, την ώρα που η 17χρονη θυγατέρα μου θα παραλαμβάνει το
απολυτήριο του Λυκείου, ντυμένη ως είθισται στις ΗΠΑ στα παρθενικά λευκά, ένα
σμήνος θορυβωδών, λάγνων αρσενικών θα της κάνουν καντάδα… Πόσο πιο
εξοργιστική θα μπορούσε να είναι αυτή η εικόνα για την πουριτανική Αμερική;

Στην πραγματικότητα, η διεύθυνση του σχολείου ανησυχεί τόσο πολύ που απειλεί
να μεταφέρει την όλη τελετή από την αυλή στο γυμναστήριο! Πέρα από τα αστεία,
γνωρίζει καλά από την ιστορία της φύσης τι πρόκειται να αντιμετωπίσει. Πριν
από 17 χρόνια (το 1987) και πριν από 34 χρόνια (το 1970) όλες οι τελετές
αποφοίτησης στο ανατολικό μισό των ΗΠΑ είχαν μεταφερθεί υποχρεωτικά σε κλειστό
χώρο – και αυτό εξαιτίας όσων είχαν συμβεί πριν από 51 χρόνια, όταν οι ομιλίες
των διευθυντών είχαν καλυφθεί από το ερωτικό βουητό. Σε όλες τις φωτογραφίες
από το έτος εκείνο, τα μακριά φορέματα των κοριτσιών απεικονίζονται
ανομοιόμορφα διακοσμημένα με μεγάλα, οβάλ «πουά». Πρόκειται για «περιοδικούς
τζίτζικες» που αναδύονται από τη γη κάθε 17 χρόνια για να τρίψουν τις κοιλιές
τους σε μια θορυβώδη, προ-συνουσιαστική φρενίτιδα, να ζευγαρώσουν, κι έπειτα
να πεθάνουν – όλα αυτά σε διάρκεια μόλις πέντε εβδομάδων.

Τρύπες στο χώμα

Οι προάγγελοι της επερχόμενης επιδρομής είναι ήδη ορατοί εδώ, στη Βαλτιμόρη,
στις δεκάδες τρύπες που βλέπει κανείς στο χώμα και το γρασίδι. Σεβόμενοι τον
ιδιόμορφο κύκλο της ζωής τους, οι «17ετείς τζίτζικες» ή Magicicadas, ένα είδος
που απαντά μόνο στις ΗΠΑ, εξέρχονται από τον πολυετή τους ύπνο και προκαλούν
πανικό αλλάζοντας τις ημερομηνίες γάμων, συναυλιών, ακόμα και εκδρομών. Από
μέρα σε μέρα, μόλις η θερμοκρασία του εδάφους φθάσει τους 18 βαθμούς Κελσίου,
θα αρχίσει η πραγματική επιδρομή. Δισεκατομμύρια, ακόμα και τρισεκατομμύρια
τζίτζικες με μαύρα κορμιά, γυαλιστερά κόκκινα μάτια και πορτοκαλί αγγεία στα
φτερά θα τυλίξουν τους κορμούς των δένδρων, θα γεμίσουν τα πεζοδρόμια, θα
«επιτεθούν» στα παρμπρίζ και θα εισβάλουν στα σπίτια μέσα από τις πόρτες και
τα παράθυρα. Σαν να προετοιμάζονται για τρομοκρατική επίθεση, οι κάτοικοι
αδειάζουν τα ράφια από εντομοκτόνα σπρέι, δίχτυα και… φίμωτρα.

Τα εντομοκτόνα, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι μάλλον άχρηστα. Τα ειδικά
δίχτυα για την προστασία των δένδρων από τα αυγά που αφήνουν οι τζίτζικες κάτω
από τον φλοιό τους είναι λίγο περισσότερο αποτελεσματικά. Όσο για τα φίμωτρα –
από ό,τι φαίνεται οι σκύλοι και οι γάτες δεν ωφελούνται ιδιαίτερα της
διατροφής με τζίτζικες…

Έχουν γεύση φιστικιού

Αυτό, πάντως, δεν πρέπει να αποθαρρύνει τους καλοφαγάδες. Οι τζίτζικες είναι
πλούσιοι σε πρωτεΐνες και σύμφωνα με τον Τζιν Κρίτσκι, έναν εντομολόγο από το
Κολέγιο του Σεντ Τζόζεφ στο Οχάιο, η καλύτερη στιγμή να καταναλωθούν είναι
αμέσως μετά την ανάδυσή τους από τη γη, «όταν είναι ακόμα λευκοί και μοιάζουν
στη γεύση με κρύα, κονσερβαρισμένα σπαράγγια». Οι απόψεις όμως διίστανται. Ο
Ντέιβιντ Τζορτζ Γκόρντον, συγγραφέας του βιβλίου μαγειρικής «Φάτε ένα Έντομο»
(Eat-a-Bug), δήλωσε στην «Washington Post» πως οι τζίτζικες μοιάζουν στη γεύση
με φιστίκια. Προσωπικά, δεν θα «πάρω». Ούτε θα υποκύψω στην «τρομοκρατία»,
όμως. Λίγες ημέρες μετά την αποφοίτηση της κόρης μας, θα εορτάσουμε την 20ή
επέτειο των γάμων μας με ένα πάρτι στον κήπο. Έχουμε καλέσει όλους μας τους
φίλους, και περιμένουμε να παραστούν και περίπου ένα εκατομμύριο τζίτζικες. Αν
δεν μπορείς να τους φας, τότε δέξου τους στην παρέα σου.

Η Frances Stead Sellers, συντάκτρια της εφημερίδας «Washington Post», ζει στις
ΗΠΑ λίγο περισσότερο από έναν κύκλο του Magicicada.

© The Times, 2004

Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη