Πρόσωπα H «σκοτεινή πλευρά» της

H Μαριάν Φαίηθφουλ επιστρέφει στο θέατρο έπειτα από απουσία 11 χρόνων· με
ένα έργο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.

Μαριάν Φαίηθφουλ: «Μια γυναίκα στον ρόλο του διαβόλου, ήταν μια ευκαιρία που δεν ήθελα να τη χάσω»

Τη Δευτέρα κάνει πρεμιέρα στο Μπάρμπικαν του Λονδίνου «Ο Μαύρος Καβαλάρης»,
μια φαουστικού τύπου λαϊκή ιστορία που ενέπνευσε στον Βέμπερ την όπερα Der
Freischutz (Ο Ελεύθερος Σκοπευτής) και ανέβηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το
1991. H Μαριάν Φαίηθφουλ, τελευταία μικρανεψιά του Λέοπολντ φον Ζάχερ-Μαζώχ,
υποδύεται τον Πεγκ Λεγκ, μια μορφή του διαβόλου που αντανακλά επίσης τη
σκοτεινή πλευρά του Βίλχελμ, του ήρωα της ιστορίας. H σκηνοθεσία είναι του
Ρόμπερτ Ουίλσον, η μουσική του Τομ Γουέιτς και το κείμενο του Ουίλλιαμ
Μπάρροουζ. «Ο “Μαύρος Καβαλάρης” είναι το τελευταίο πράγμα που έγραψε ο
Μπάρροουζ», λέει η Φαίηθφουλ, η οποία είχε γνωρίσει προσωπικά τον μπήτνικ
συγγραφέα. «Θαύμαζα πολύ τα βιβλία του, τα διάβαζα όλα μόλις κυκλοφορούσαν.
Διάβασα το “Γυμνό Γεύμα” όταν ήμουν πολύ νέα και νόμιζα πως καλούσε τους
ανθρώπους να φτιαχτούν. Τώρα όμως το ξαναδιάβασα και συνειδητοποίησα πως είναι
ακριβώς το αντίθετο, ένα βιβλίο κατά των ναρκωτικών. Διαβάστε μόνο την
εισαγωγή, είναι απίστευτο πόσο εναντίον των ναρκωτικών είναι. Είχε μόλις βγει
από τη μορφίνη και είχε πάει στο άλλο άκρο».

Και οι δικοί της δαίμονες; Έχει παλέψει με αρκετούς στη ζωή της. «Για όνομα
του Θεού, φυσικά και είχα παλέψει, και είμαι σίγουρη πως πάντα θα παλεύω,
αλλά, σε σύγκριση με αυτά που έχουν περάσει άλλοι, δεν θα την έβαζα και πολύ
ψηλά στον κατάλογο της ζωής μου, την “πάλη με τους δαίμονες”… Ξέρω ότι το
θέμα έχει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά στο έργο δεν υποδύομαι κάτι από τον
εαυτό μου, μολονότι φυσικά αντλώ πράγματα από μέσα μου, οι ηθοποιοί πάντα το
κάνουν. Αλλά είναι ανόητο να με μπερδεύουν με τον ρόλο». Είναι καλά και
ευτυχισμένη, τονίζει, επειδή έχει την ευκαιρία να εξαντλεί επί σκηνής την
όποια σκοτεινή πλευρά της, χωρίς να χρειάζεται να τη ζήσει. Επιπλέον,
προσθέτει, «μια γυναίκα στον ρόλο του διαβόλου, ήταν μια ευκαιρία που δεν
ήθελα να τη χάσω».

H ευαισθησία της με το θέμα της αποκαλούμενης «σκοτεινής πλευράς» της είναι
εύλογη. Στην αυτοβιογραφία της, που κυκλοφόρησε πριν από 10 χρόνια, αφηγείται
με φυσικότητα και συχνά με χιούμορ τον τρόπο με τον οποίο βίωσε αυτή τη
«σκοτεινή πλευρά» στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, όταν ήταν «η μούσα του
Μικ Τζάγκερ» και αργότερα. Το πρόβλημα όμως είναι πως ο κόσμος θέλει να μιλάει
μόνο γι’ αυτό. «Είναι προφανώς μέρος της ζωής μου» λέει. «Αλλά οι άνθρωποι
αλλάζουν και εξελίσσονται, αν είναι τυχεροί, και εγώ δεν είμαι αυτή που ήμουν,
ούτε καν πριν από δέκα χρόνια».