ΣE ΠPΩTO ENIKO Πόλεις χωρίς γυναίκες

Από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου η φωνή της Νένας Βενετσάνου με βοήθησε να τη
βγάλω καθαρή από το φοβερό μποτιλιάρισμα. Όχι πως δεν ήμουν «φτιαγμένη»
αποβραδίς, πάντως η φεμινιστική της προσήλωση ξύπνησε μέσα μου παλιές καλές
ιστορίες και ξελαμπικάρησε κάπως τη σύγχυση της προηγούμενης ημέρας. Ήταν ένα
ακόμη αποκαλυπτικό ρεπορτάζ με τον φακό του δημοσιογράφου Μάκη
Τριανταφυλλόπουλου, όπου ένας ακέφαλος χοντρός με το φανελάκι προσκαλούσε σε
ερωτικά παιχνίδια μια κυρία. Σεξουαλική παρενόχληση, φως φανάρι…

Και τι να κάνω τώρα εγώ βρε Νένα; Σ’ εξορκίζω στο κοινό φεμινιστικό μας
παρελθόν. Ρίξε έστω μια ιδέα, αρκεί να μην είναι διαδήλωση, βόμβα ή εγγραφη
διαμαρτυρία. Προσωπικά δηλώνω αμηχανία. Από τότε που κάναμε τον τελευταίο μας
σαματά πολλά έχουν αλλάξει. Τα «κινήματα» συγκροτούνται πλέον με διαδικασίες
που ομολογώ πως δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Άλλαξε άρδην και η ιδιοσυστασία
των διαμαρτυρομένων.

Αργά το ίδιο βράδυ, η τηλεοπτική εικόνα βάθυνε πιο πολύ τη μελαγχολία μου.
Όπου μια ορδή ολόκληρη από εξαγριωμένους πατεράδες, συζύγους και αδελφούς
γύρευαν να πάρουν στεγνά το κεφάλι τού εν λόγω μουρντάρη που διέσυρε τις αξίες
της ελληνικής οικογένειας…

Έψαξα το πλάνο, πίξελ προς πίξελ. Γυναίκα ούτε για δείγμα. Οπότε, με
συγχωρείτε που παρεμβαίνω κορίτσια, αλλά στην επόμενη σεξουαλική παρενόχληση
απευθυνθείτε στον Μάκη ή ακόμη καλύτερα στον μπαμπά σας. Ευτυχώς στην εποχή
μας κανείς πια δεν περιμένει πολλά πράγματα από μια κουρασμένη φεμινίστρια.