Από ξεγραμμένος, δρομέας!

H ζωή του ήταν πάντα μέσα στα γήπεδα από μικρό παιδί. Όταν στη διάρκεια
ποδοσφαιρικού αγώνα, έπειτα από μια σκληρή διεκδίκηση της μπάλας,
τραυματίστηκε σοβαρά, όλοι πίστεψαν πως η ζωή και τα γήπεδα είχαν τελειώσει
για τον μόλις 21 ετών Τάσο Παπούλια.

Ο Τάσος Παπούλιας μετά το Παρίσι ετοιμάζεται για τον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Κι όμως 22 χρόνια μετά, ο πεισματάρης Τάσος έχει καταφέρει να σταθεί στα πόδια
του, να επιστρέψει στα στάδια και πρόσφατα να πάρει μέρος στον μαραθώνιο δρόμο
του Παρισιού, τερματίζοντας μάλιστα σε ικανοποιητικό χρόνο.

«Απόφραξη καρωτίδας» ήταν η ιατρική γνωμάτευση που συνόδευσε τον Τάσο Παπούλια
από τα Λεχαινά Ηλείας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου της
Πάτρας πριν από 22 χρόνια. Για τους γιατρούς και με τα μέσα που διέθεταν πριν
από δύο δεκαετίες ο νεαρός ήταν πρακτικά μια χαμένη περίπτωση. Έπειτα από
μεγάλο διάστημα νοσηλείας στο KAT, ο Τάσος Παπούλιας επέστρεψε στο νοσοκομείο
της Πάτρας. Εκεί τον ανέλαβε ο συμπατριώτης του, καθηγητής Νευροχειρουργικής
σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, κ. Θεόδωρος Μαραζιώτης. Όπως ο ίδιος
δηλώνει «ιατρικά, η περίπτωση του Τάσου Παπούλια δεν μπορούσε να
αντιμετωπισθεί εκείνη την εποχή. Αλλά και σήμερα, όταν έχουμε ασθενείς με
πλήρη απόφραξη καρωτίδας, δεν μπορούμε να κάνουμε παρά ελάχιστα πράγματα».
Όπως σημειώνει, ακόμη κι αν υπάρχουν ειδικά κέντρα για άμεση αντιμετώπιση
παρόμοιων περιστατικών, οι ελπίδες για επαναλειτουργία της καρωτίδας είναι μηδαμινές.

Αν τα κατάφερνε να επιζήσει, θα έμενε καθηλωμένος την υπόλοιπη ζωή του στο
αναπηρικό καροτσάκι. Ο νεαρός άνδρας κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά.
«Όλα έγιναν σε μια σκληρή φάση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, όταν διεκδίκησα την
μπάλα από έναν αντίπαλό μου», λέει. Από το γήπεδο των Λεχαινών βρέθηκε στο
νοσοκομείο της Πάτρας. Επί μήνες νοσηλευόταν χωρίς να παρουσιάζει καμία
βελτίωση.

«Δεν καταλάβαινα πού βρισκόμουν, δεν ήξερα ποιος ήμουν, είχα χάσει την κίνηση
στο μισό μου σώμα, αλλά και τη φωνή μου», λέει. «Όταν άρχισα να
αντιλαμβάνομαι, κατάλαβα πως για τους γιατρούς το πιθανότερο που θα μου
συνέβαινε ήταν να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου σε αναπηρικό καροτσάκι.
Συνειδητοποίησα νωρίς πως έπρεπε ο ίδιος να βοηθήσω τον εαυτό μου. Έπρεπε να
ξαναρχίσω από το μηδέν».

«Όταν με μετέφεραν από την Πάτρα στο KAT, έπειτα από πέντε μήνες νοσηλείας, οι
γιατροί δεν μου έδιναν παρά ελάχιστες ελπίδες να ξανααποκτήσω φυσιολογική ζωή.
Πείσμωσα και δεν τους πίστεψα». Την πίστη του ότι μπορούσε να ξαναστηθεί στα
πόδια του την μετέδωσε σε ένα ζευγάρι φυσικοθεραπευτών του KAT, οι οποίοι
στάθηκαν πλάι του και τον βοήθησαν.

Σπάνια περίπτωση

Ο Τάσος Παπούλιας όμως τα κατάφερε με πείσμα και θέληση και σήμερα ένα
αισιόδοξο χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό του. Ο κ. Μαραζιώτης χαρακτηρίζει σπάνια
περίπτωση αυτό που πέτυχε ο Τάσος Παπούλιας. «H ισχυρή του θέληση αναπλήρωσε
την αδυναμία της επιστήμης. Κατάφερε με άσκηση, επιμονή και υπομονή να
επαναφέρει τον λόγο, αλλά και να βελτιώσει εντυπωσιακά την κίνηση στο πόδι
του, αλλά και στο χέρι του».

Το ατύχημα και οι δυσκολίες του

Στα 43 του χρόνια ο «προγραμμένος» 22 χρόνια πριν από τους γιατρούς Τάσος Παπούλιας τερματίζει στον μαραθώνιο δρόμο στο Παρίσι!

Κατά το ατύχημα στον Τάσο Παπούλια δημιουργήθηκε θρόμβος στην καρωτίδα
με αποτέλεσμα να προκληθεί έμφραξη. Έτσι, για ένα διάστημα σταμάτησε η
αιμάτωση του εγκεφάλου, πράγμα που θα μπορούσε να είχε επιφέρει και τον
θάνατο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, χτυπήθηκαν τα κέντρα του εγκεφάλου
που καθορίζουν την κίνηση των άκρων και τον λόγο. Σήμερα σε περιπτώσεις όπως
του T. Παπούλια ο ασθενής μπορεί να επανέλθει, ανάλογα με τη βαρύτητα του
περιστατικού, αλλά με μακροχρόνια προσπάθεια και εντατική φυσικοθεραπεία. Πριν
από 22 χρόνια όμως τα πράγματα δεν ήταν έτσι…

«Σαν να πήρα χρυσό μετάλλιο»

Πρόσφατα, ο Τάσος συμμετείχε μαζί με 37.000 αθλητές από όλο τον κόσμο
στον μαραθώνιο δρόμο του Παρισιού. Κατάφερε να τερματίσει, αφού κάλυψε την
απόσταση των 42 χιλιομέτρων με ικανοποιητικό χρόνο. «Για μένα ήταν σα να
κέρδισα την πρώτη θέση σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τώρα προετοιμάζομαι για τον
Μαραθώνιο της Βοστώνης», λέει.

Ο Τάσος Παπούλιας, είκοσι δύο χρόνια από τη στιγμή που όλοι έκριναν πως γι’
αυτόν η ζωή είχε τελειώσει, αποτελεί σήμερα παράδειγμα αδάμαστης θέλησης.