Mνήσθητί μου, Kύριε

ΜΝΗΣΘΗΤΙ MOY, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. Μνήσθητί μου Εσύ,
Κύριε, διότι αν περιμένεις από μένα, σωθήκαμε. H νοημοσύνη μου έχει πιάσει
δείκτες πολικού ψύχους: IQ υπό το μηδέν. Μαίνονται οι εκκλησιαστικές διαμάχες
κι εγώ προσπαθώ, η χριστιανή. H χριστιανή η ορθόδοξη. Αγωνίζομαι, χτυπιέμαι,
κοπανιέμαι κάτω, αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα. Πατριαρχείο, Αρχιεπισκοπή,
Φανάρι, Ελλαδική Εκκλησία, Αυτοκέφαλο, Ιερά Σύνοδος, Μητροπόλεις Νέων Χωρών,
δεν καταλαβαίνω τίποτα. Εδώ δεν καταλαβαίνουν τόσο μελαχρινοί, θα καταλάβω η
ξανθιά;

Μνήσθητί μου, Κύριε, γιατί δεν με βλέπω καλά. Και το παλεύω. Την ιδρώνω τη
φανέλα. Διαβάζω. Ακούω. Βλέπω. Να αποκωδικοποιήσω δεν μπορώ. Να κατανοήσω το
μίσος όσων οφείλουν να φέρουν την αγάπη εντός τους.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ, ίντριγκες, βυζαντινισμοί. Ο ένας βγάζει το μάτι του άλλου.
Πάντα στο όνομά Σου, Κύριε. Αλήθεια, με ποιον είσαι, τελικά; Με Πατριάρχη ή
Αρχιεπίσκοπο; Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό; Εκκλησιαστική διαμάχη ή ντέρμπι σε
γήπεδο για ένα ανύπαρκτο κύπελλο;

ΜΝΗΣΘΗΤΙ MOY, Κύριε, γιατί και Χριστιανή είμαι και Ορθόδοξη. Όχι μόνο
γιατί γεννήθηκα. Γιατί το επέλεξα. Προσωπικές διαδρομές, εναγώνιες
αναζητήσεις, φωτισμένοι δάσκαλοι. Χριστιανή και Ορθόδοξη. Που πιστεύει εις
έναν Θεόν, πατέρα Παντοκράτορα.

Με τους εκπροσώπους σου επί γης, Κύριε, έχω πρόβλημα. Εκεί κόβει η μαγιονέζα.
Τους βλέπω στα τηλεοπτικά παράθυρα να ξεκινούν με ύφος γαλήνιο, μειλίχιο, μια
μεγαλοθυμία, μια γλυκύτητα. Και στο δίλεπτο πάνω, ταύροι μαινόμενοι. Ωρύονται.
Αλληλοκατηγορούνται. Αποκαλούν ψεύτες εαυτούς και αλλήλους. Κι εγώ ντρέπομαι,
Κύριε. Ντρέπομαι σαν να ξεφτιλίζομαι εγώ η ίδια σ’ εκείνο το παράθυρο. Σαν να
μου ξεπουλάνε τα ιερά και τα όσιά μου. Που αγωνίζομαι να τα διατηρήσω. Κόντρα
σε αυτούς που τα εκπροσωπούν.

ΑΚΟΥΩ τους συναδέλφους μου να απευθύνονται στους μητροπολίτες: «Άγιε!».
Άγιε; Πού είναι η αγιοσύνη; Σκληρότητα, σκαιότητα, απρέπεια. «Πήγαινε να
παίξεις με τις κούκλες σου», λέει ο μητροπολίτης Ζακύνθου στον Γλυφάδας. Φράση
διφορούμενη; Επιλήψιμη; Πόσοι ξέρουν άραγε ότι ο μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος
συγκεντρώνει στο γραφείο του παιχνίδια για παιδάκια που ζουν στις φυλακές με
τις καταδικασμένες μητέρες τους;

ΜΝΗΣΘΗΤΙ MOY, Κύριε, και εμένα και τις εμμονές μου. Τις εμμονές μου με
τους απλούς παπάδες. Με το μαύρο ράσο κι όχι τα χρυσοποίκιλτα άμφια. Με τους
εκπροσώπους Σου στα μικρά χωριά και στις φτωχικές ενορίες. Που Σε τιμούν.
Παρηγορούν. Απλώνουν το χέρι. Όχι μόνο για τον ασπασμό. Για να βοηθήσουν.
Δίνουν κουράγιο όταν η ζωή στο έχει κλέψει. Δύναμη όταν δεν ξέρεις πού να τη
βρεις. Ένα πιάτο φαΐ, έναν καλό λόγο, ένα βλέμμα αγάπης. Οι απλοί παπάδες,
Κύριε. Με τις τρεις κι εξήντα. Αυτοί δικαιούνται της Ορθοδοξίας το λάβαρο. Όχι
εκείνοι που δεν ρίχνουν νερό στο κρασί τους. Κι ας έχουν και το νερό. Και το
κρασί. Και το μαχαίρι. Και το πεπόνι.

Κανείς δεν ξέρει αυτή η ιστορία πότε θα λήξει. Πώς θα λήξει. Αν θα λήξει. Στο
μεταξύ, εμείς κάνουμε τον σταυρό μας. Ανάβουμε το κεράκι μας. Λέμε την
προσευχούλα μας. Αυτά μπορούμε, αυτά τα κάνουμε. Γιατί κι εμείς υπάλληλοι
είμαστε. Στα γκισέ του ισογείου. Οι αρμόδιοι βρίσκονται στους ψηλούς ορόφους.
Και το ασανσέρ χάλασε. Και δεν έχουμε τρόπο επικοινωνίας.

ΜΝΗΣΘΗΤΙ MOY, Κύριε, κι ας είμαι ξανθιά. Όσο και να μοιάζει σχήμα
οξύμωρο, υπάρχουν και ξανθές χριστιανές. Που πιστεύουν. Αλλά δεν
καταλαβαίνουν. Υποψιάζονται απλώς. Πως με «δι’ ευχών» δεν λύνεται το πρόβλημα.
Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, δεν βγαίνει άκρη.

Τουλάχιστον, Κύριε, ελέησον και σώσον ημάς.

Αμήν!