Tο Λικούντ δεν θέλει

Το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στο Ισραήλ με θέμα το σχέδιο
μονομερούς αποχώρησης από τη Λωρίδα της Γάζας και ένα μικρό κομμάτι της
Δυτικής Όχθης πρέπει να απαλλάξει μια και καλή το ειρηνευτικό στρατόπεδο από
την αυταπάτη του ότι «μόνο το Λικούντ μπορεί». Ίσως πράγματι το Λικούντ να
μπορεί, αλλά σίγουρα δεν θέλει. Ένα κόμμα που αντιτίθεται σε μια λύση δύο
κρατών για δύο λαούς, στις διμερείς διαπραγματεύσεις και στα μονομερή βήματα,
δεν είναι εταίρος για την ειρήνη. Είτε ο Αριέλ Σαρόν είναι αιχμάλωτος της
κοσμοθεωρίας του, είτε είναι αιχμάλωτος του γενικού εισαγγελέα, Μενάχεμ
Μαζούζ, είτε είναι αιχμάλωτος των συντηρητικών θέσεων των μελών του κόμματός
του, το Λικούντ απλώς δεν είναι εταίρος για την ειρήνη. H αποκατάσταση της
ειρηνευτικής διαδικασίας ήταν και παραμένει αποστολή των πολιτικών εκείνων
δυνάμεων που επιθυμούν τη διαπραγμάτευση με τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του
παλαιστινιακού λαού – και όχι την επιβολή πρόχειρων και αναποτελεσματικών λύσεων.