TPITH AΠOΨH Aνήθικα σχέδια

Το Ιράκ βυθίζεται στο αιματηρό χάος. Ο Ισπανός πρωθυπουργός αποσύρει τους
στρατιώτες του. Ιρακινοί αιχμάλωτοι βασανίζονται κτηνωδώς από τις δυνάμεις
κατοχής. Και μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα, ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο στην Αμερική
αποκαλύπτει τεκμηριωμένα τα μυστικά σχέδια της ρεπουμπλικανικής ηγεσίας, που
οδήγησαν σταδιακά στον βρώμικο πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Είναι το «Σχέδιο
Επίθεσης» (Plan of Attack).

Το βιβλίο τούτο έχει γραφτεί από τον ζωντανό μύθο της διεθνούς δημοσιογραφίας
Bob Woodward, που συνέβαλε ηρωικά στην ανακάλυψη του σκανδάλου
Watergate (και στην πτώση του Νίξον). Ποια είναι τα κυριότερα σημεία τής
παραπάνω αποκαλυπτικής καταγραφής, που φωτίζει ­ με εξαντλητικές συνεντεύξεις
– τα ιστορικά παρασκήνια αυτής της πολεμοχαρούς ιστορίας;

Υπάρχει, κατ’ αρχήν, μια καταπληκτική περιγραφή στο βιβλίο, που προκαλεί
τρόμο, γιατί αναφέρεται στην πολιτική κοσμοαντίληψη του ηγέτη των Ηνωμένων
Πολιτειών. Έτσι, o Τζορτζ Μπους λέει ανενδοίαστα (και αδιάντροπα) στον
δημοσιογράφο, ότι εκπληρώνει μια «θεϊκή αποστολή» (divine mission). Ότι
αποτελεί, με άλλα λόγια, τον αγγελιαφόρο της θέλησης του Υψίστου, όπως οι
Αγιατολάδες στο Ιράν («Washington Post», 22/4/2004).

Γι’ αυτόν τον λόγο, λίγα λεπτά μετά την έναρξη των βομβαρδισμών στο Ιράκ,
προσεύχεται ευλαβικά έξω από το γραφείο του (για το καλό των ανθρώπων).
Δηλαδή, για τους χιλιάδες θανάτους που θα προξενήσει με τη φονική του μηχανή!

Έτσι, ο Woodward μάς θυμίζει υποβλητικά ότι ο Αμερικανός πρόεδρος έχει
επηρεασθεί ολοκληρωτικά από τις έξαλλες απόψεις της Χριστιανικής Δεξιάς, η
οποία πιστεύει πως οι πιστοί της έχουν μια άμεση επαφή με το μήνυμα του Θεού.
Βέβαια, αυτή η μυστική επικοινωνία με τη θεϊκή οντότητα δεν εμποδίζει τον
Μπους να αγωνίζεται λυσσαλέα για τα υπερκέρδη των μεγάλων πολυεθνικών
επιχειρήσεων (Η. Perkin, Ο αμερικανικός φονταμενταλισμός και το
εμπόριο του Θεού).

Όμως, υπάρχει και μια άλλη αποκάλυψη στο βιβλίο, που προκαλεί αλγεινή
κατάπληξη. Δηλαδή, περίπου δύο μήνες μετά τις αιματηρές τρομοκρατικές
επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο ρεπουμπλικανός πρόεδρος διέταζε κιόλας τον
υπουργό Άμυνας Ντ. Ράμσφελντ να καταστρώσει ένα μυστικό σχέδιο
για τη στρατιωτική εισβολή στο Ιράκ! Αυτό καταδεικνύει ολοφάνερα πόσο γρήγορα
είχε ληφθεί η σχετική απόφαση για την εξόντωση του Ιρακινού δικτάτορα (αφού
τον Φεβρουάριο του 2002 μια πολυμελής ομάδα της CIA είχε ήδη αποβιβασθεί στο
εχθρικό έδαφος για να συλλέξει πληροφορίες).

Επομένως, είχαμε προφανώς να κάνουμε με μία προειλημμένη ιδεολογική απόφαση
για την εξαπόλυση ενός μακάβριου «ανθρωπιστικού πολέμου» (που δεν χρειαζόταν
να στηριχθεί σε οποιεσδήποτε αποδείξεις για την κατοχή όπλων μαζικής
καταστροφής). Έτσι, μπορεί να ερμηνευθεί και η άρρωστη επιμονή του Ντ. Τσέινι,
που ήθελε αναπόδεικτα να συσχετίζει την Αλ Κάιντα με τον Σ. Χουσεΐν. Είναι,
μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι ο Woodward σκιαγραφεί τον Αμερικανό
αντιπρόεδρο ως μια διαταραγμένη προσωπικότητα («Ν.Υ. Times»,
20/4/2004).

Τέλος, απομονώνω επιλεκτικά και ένα άλλο σημείο από το βιβλίο, γιατί
αποτυπώνει επικίνδυνα τη θεσμική αλλοίωση που έχουν προκαλέσει οι ακραίοι
«νεοσυντηρητικοί» στο υφιστάμενο πολίτευμα των ΗΠΑ. Αποδεικνύει, λοιπόν, ο
συγγραφέας το εξής πράγμα: Δηλαδή, ότι η μυστικοπαθής ομάδα του Μπους
διοχέτευσε παράνομα 700 εκατομμύρια δολάρια για την ενίσχυση των αντίστοιχων
προετοιμασιών που αφορούσαν την εισβολή στο Ιράκ (ενώ το σχετικό ποσό είχε
εγκριθεί – από το Κογκρέσο – για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στο
Αφγανιστάν).

Με άλλα λόγια: H σημερινή δεξιά πλειοψηφία προσπαθεί να διαμορφώσει ένα
μοντέλο μονοδιάστατης προεδρικής εξουσίας, που δεν θα δεσμεύεται από τη
νομοθετική και τη δικαστική εξουσία και θα κάνει ό,τι θέλει. Δηλαδή, ένα είδος
«εκλεγμένης δικτατορίας» (elected dictatorship).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Το παραπάνω βιβλίο, παρά τις αδυναμίες
του, φωτίζει τα βρώμικα (και ανήθικα) σχέδια για την προετοιμασία ενός
πολέμου, που βύθισε τον κόσμο στην ανασφάλεια. Όπως λέει χαρακτηριστικά και ο
ίδιος ο Woodward: «H εισβολή στο Ιράκ δεν ήταν καθόλου αναπόφευκτη»!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.