Σημειω- ματάριο

Από το κακό στο χειρότερο πηγαίνουν τα πράγματα στον συνδικαλισμό και στην
Ευρωπαϊκή Ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γαλλία, όπου η φαγωμάρα μεταξύ
των συνδικάτων έφερε τη χώρα στο χαμηλότερο ποσοστό μέσα στην Ευρώπη. Μόλις το
12% των εργαζομένων μετέχουν σε οργανωμένα εργατικά κινήματα! Στον αντίποδα
βρίσκεται η Σουηδία με 87% και η Δανία και η Φινλανδία με 80% και 75%
αντίστοιχα. Αλλά και εκεί από το 1995 παρατηρείται μείωση των ρυθμών. Όσο
περισσότερο μια χώρα μπαίνει στη νέα οικονομία και υιοθετεί πιο ευέλικτες
μορφές εργασίας, τόσο αποδυναμώνονται τα συνδικάτα.

Χαρακτηριστικότερο όλων το παράδειγμα του γκουρού της Νέας Οικονομίας, των
ΗΠΑ. Στην εικοσαετία 1985-2004 η δύναμη των συνδικάτων μειώθηκε κατά 40%!

«Το τέλος της εργασίας όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα – έγραφε ο Τζέρεμι Ρίφκιν
– και η αναπόφευκτη διόγκωση της ανεργίας, μπορεί να αντιμετωπιστούν από έναν
νέο τομέα, αυτόν της κοινωνικής εργασίας». Αλλά ούτε σ’ αυτόν υπάρχει θέση για
τον συνδικαλισμό…