Kάθε Kυριακή μετρούσαμε σκιές

«Όπου και να πάω το Αιγάλεω θα με συντροφεύει. Είναι παιδί μου. Μαζί περάσαμε
το Δημοτικό, μαζί το Γυμνάσιο και τώρα μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο. Θα προκόψουμε
άραγε; Ο χρόνος θα δείξει»…

Ο Γιώργος Χατζάρας, τεχνικός του Αιγάλεω, μιλάει στην «ΟΜΑΔΑ» με το συναίσθημα
να τον κυριεύει. Αυτός ο εκρηκτικός άνθρωπος, που στον πάγκο φωνάζει,
χειρονομεί, αγωνιά, αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του και εξηγεί
γιατί φεύγει από την ομάδα την οποία ο ίδιος έχτισε λιθαράκι-λιθαράκι:

«Πνίγομαι. Πρέπει να φύγω για το καλό το δικό μου και της ομάδας. Είναι
οδυνηρό, αλλά φτάσαμε στα όρια. Πέντε ολόκληρα χρόνια σκληρής δουλειάς.
Αγάπησα το Αιγάλεω και με αγάπησαν. Θα μπορούσα να μιλήσω για έναν ιδιότυπο
ποδοσφαιρικό έρωτα. Τώρα αισθάνομαι ένα κενό. Κάναμε θαύματα με την ομάδα,
κερδίσαμε θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, σπάσαμε όλα τα ρεκόρ της ιστορίας μας. Ένα
πράγμα δεν καταφέραμε. Να φέρουμε τον κόσμο κοντά μας. Το Αιγάλεω έχει δεκάδες
χιλιάδες κατοίκους και αντί το γήπεδο να είναι γεμάτο κάθε Κυριακή, εμείς
μετρούσαμε σκιές! Αυτή είναι η μεγαλύτερη πίκρα μου».

«Πρέπει να φύγω για το καλό το δικό μου και της ομάδας» λέει ο Γιώργος Χατζάρας

Ο Χατζάρας είναι λεβεντόπαιδο. Γνήσιος Μακεδόνας. H συνεργασία του με τον Θωμά
Μητρόπουλο υπήρξε γόνιμη, αλλά και θυελλώδης: «Όταν έχεις να κάνεις με έναν
άνθρωπο όπως τον Θωμά, που ξέρει καντάρια μπάλα, έχει άποψη, είναι
πεισματάρης, φυσικό είναι να έρχεσαι πολλές φορές σε αντιπαράθεση μαζί του.
Πολλές φορές διαφωνήσαμε. Όμως, η αποχώρησή μου από την ομάδα δεν έχει σχέση
με τον Μητρόπουλο. H απόφαση να φύγω δεν πάρθηκε εν θερμώ. Από την αρχή της
σεζόν ήξερα ότι θα χωρίζανε οι δρόμοι μας. Τώρα ψάχνω για μία αχτίδα φωτός».

– Υπάρχει αχτίδα φωτός; Μήπως θα χρειαστεί τηλεσκόπιο για να την ανακαλύψουμε;

«Υπάρχει φως και υγεία στην περιφέρεια. Στην επαρχία, στα χωριά, στις αλάνες
που απέμειναν. Ο χώρος του ποδοσφαίρου, όπως είναι σήμερα, αποτελεί καταφύγιο
για απατεώνες. Το θέμα είναι να μην τους αφήσουμε να μας καπελώσουν. Όσοι
αγαπάμε το άθλημα να μπούμε μπροστάρηδες. Να καθαρίσουμε τον χώρο. Ο
μεγαλύτερος εχθρός του ποδοσφαίρου είναι το εφήμερο. H πρόσκαιρη επιτυχία, το
εύκολο κέρδος. H αρπαχτή. H Ελλάδα είναι γεμάτη ταλέντα, πιτσιρικάδες
διψασμένους για μπάλα. Αυτά τα παιδιά πρέπει να εκμεταλλευτούμε, για να
αναδείξουμε τους άσους τού αύριο. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή, σκληρή δουλειά,
προγραμματισμός, πολιτική βούληση. Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλό πράγμα. Αυτοί
που θέλουν να το απλουστεύσουν είναι, ακριβώς, οι νεκροθάφτες του!».

Ακούγοντας τον Χατζάρα διαπιστώνεις ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή. Και
για τον λόγο αυτόν, το Αιγάλεω από ομάδα γειτονιάς, μαζί με τον Χατζάρα, έγινε
ομάδα για ευρωπαϊκά σαλόνια…