ΣE ΠPΩTO ENIKO Παποράκι του Mπουρνόβα

Παρακολουθώντας τα ωραία παιδιά των ριάλιτι, βαριά να σεκλετίζονται επειδή δεν
μπορούν «να σταμπιλάρουν τα γυρίσματα» στο «μωρό μου σόρι» γυρίζει το μάτι
μου. Και να ‘τανε μόνον αυτά… Δεν υπάρχει «ανειδίκευτος» των καναλιών που να
μην έχει στήσει γραφείο ακροάσεων για ψωνισμένους κακοφωνίξ. Από τη Μενεγάκη
και την κυρία που κάνει τη μαγειρική μέχρι τους μεταμεσονύκτιους χαβαλέδες της
Αννίτας Πάνια.

H κυρία Μαυρέα, η δασκάλα μας στο Ωδείο, μύρο το χώμα που την σκεπάζει, μας
πέταγε, θυμάμαι, τις παρτιτούρες στα μούτρα κι έφευγε από το μάθημα σολφέζ. Με
τον ίδιο περίπου τρόπο υποδεχόταν τα φάλτσα μας η δεσποινίς Θεοδωρακοπούλου,
καθηγήτρια Ωδικής στο Γυμνάσιο, κάθε φορά που σφύριζε με το διαπασών τον τόνο
για το «σε γνωρίζω από την κόψη» στην καθιερωμένη πρωινή έπαρση της σημαίας.
Αργότερα, σε χορωδίες με μεγαλύτερη ιδέα για τον εαυτό τους βγαίναμε από την
πρόβα σαν τα ζαλισμένα κοτόπουλα μετά τα απανωτά κρεσέντα του Dies irae. Πάλι
καλά που είχαμε επίγνωση ότι όλα αυτά τα κάναμε για την πλάκα μας. Ίσα για να
μπορούμε τα βράδια να ξεσηκώνουμε τα κλειστά παραθυρόφυλλα τραγουδώντας σε
τετραφωνία το «Παποράκι του Μπουρνόβα» και το «Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί».
Μέχρι εκεί έφταναν οι φιλοδοξίες μας, και πάλι πολύ λέω. Βλέπετε, ούτε εμείς
γουστάραμε τότε να τραγουδάμε με μικρόφωνο αλλά ούτε είχαν δημιουργηθεί ακόμη
θέσεις εργασίας για τον κ. Ευταξία και τον Ηλία Ψινάκη.