H εξαπάτηση και τα Eγώ

ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΑ ΕΓΩ; Εγώ; Εγώ; Το παράπονο στα χείλη του κ. T. Παπαδόπουλου
ξεχείλιζε, καθώς επιχειρούσε να απαντήσει στον Επίτροπο κ. Γκ. Φερχόιγκεν, ο
οποίος είχε εκστομίσει τα φοβερά και τρομερά περί «εξαπάτησης». Ακούς εκεί,
είχε δεσμευτεί Αυτός για επίλυση του Κυπριακού – παιδιά είμαστε; Εμείς
έχουμε… σκοτώσει λύσεις και λύσεις…

Και πώς άλλαξε δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση τη στάση της στην Κοπεγχάγη; Πώς
ξεπεράστηκαν όλες εκείνες οι – δικαιολογημένες, αν το δει κανείς από τη δική
τους σκοπιά – θυελλώδεις αντιδράσεις στην ενταξιακή πορεία της Κύπρου; Πώς
φτάσαμε από την εποχή Ντελόρ – που το είχε ξεκόψει σε όλους ότι η Κύπρος θα
έβλεπε με κιάλι την Ευρώπη, όσο δεν λυνόταν το Κυπριακό – στην πολιτική
Φερχόιγκεν, του μέχρι προχθές «ήρωα της ένταξης»;

…μόνο με ένταξη

ΠΕΙΣΘΗΚΑΝ άραγε οι Ευρωπαίοι από τα ωραία μάτια του κ. K. Σημίτη, του
Γλ. Κληρίδη ή του κ. T. Παπαδόπουλου; Όχι, βέβαια. Απλώς, πείσθηκαν από το
επιχείρημα ότι μόνον αν προχωρούσε η ένταξη της Κύπρου θα έμπαινε επανενωμένο
το νησί στην Ευρώπη. Πείσθηκαν από το επιχείρημα Ελλήνων και Κυπρίων, ότι η
ένταξη ήταν ο μόνος τρόπος για να υπάρξει λύση του κυπριακού – κι αυτό
αντίθετα από τη δική τους ακράδαντη πίστη ότι η λύση του Κυπριακού ήταν ο
μόνος τρόπος για την ένταξη.

Το βασικό επιχείρημα, τόσο των Ελλήνων όσο και των Ελληνοκυπρίων, ήταν τότε
ότι η αποσύνδεση της λύσης του Κυπριακού από την ένταξη θα ήταν το τελειωτικό
χτύπημα στον κ. P. Ντενκτάς και στη χρόνια αδιαλλαξία του. Ότι με τον τρόπο
αυτό, το καθεστώς του ψευδοκράτους δεν θα μπορούσε πια να συγκρατήσει τους
Τουρκοκυπρίους από τον πόθο – αν όχι της επανένωσης – τουλάχιστον της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το επιχείρημα ήταν σωστό και έγινε αποδεκτό. Μόνον που όλοι
είχαν ξεχάσει ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει μόνον ένας Ντενκτάς…