AΛEΞ. BΟYΛΓAPHΣ «Aν ήταν στο χέρι μου θ’ άλλαζα όνομα στην Aθήνα»

Αυτός ο μικρός – ίσως ο πιο πιτσιρικάς σκηνοθέτης ελληνικής ταινίας μεγάλου
μήκους! – δεν αντιγράφει τους γονείς του, τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη και
τη συγγραφέα Ιωάννα Καρυστιάνη. Ο λόγος για τον 23 χρόνων Αλέξανδρο Βούλγαρη,
του οποίου η ταινία του «Κλαις;», που έκανε αίσθηση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης,
παίζεται στους κινηματογράφους.

«Ξεκίνησε ως παιχνίδι αυτή η ταινία και χρωστάω πολλά στους φίλους-συνεργάτες
που δούλεψαν χωρίς αμοιβή για αυτήν. Το να είσαι νέος σε αυτήν την πόλη, την
Αθήνα, που αν ήταν στο χέρι μου θα της άλλαζα το όνομα, είναι γοητευτικό αλλά
και τρομερό, καθώς η ζωή είναι άνω-κάτω. Ακριβώς αυτό ήθελα να “βγει” στην
ταινία και κάτι τέτοιο δεν μπορείς να το πετύχεις παρά μόνο στην καρδιά της,
στα Εξάρχεια και τις γύρω περιοχές», έλεγε στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια
του φεστιβάλ. Και μας είχε ξαφνιάσει διπλά. Τόσο για την χαμηλών τόνων
παρουσία του όσο και, κυρίως, για τη «ματιά» του – μέσα από την ταινία του –
πάνω στη σημερινή εικόνα της αλλοπαρμένης Αθήνας. Και το ομολογώ: είχα καιρό
να δω σε ελληνική ταινία το κέντρο της Αθήνας όπως το βλέπω καθημερινά γύρω
μου!

Βασικοί χαρακτήρες της ταινίας «Κλαις;» είναι ο 27χρονος Βασίλης και η 24χρονη
Νάντια που μένουν στην ίδια πόλη, αλλά ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να
συναντηθούν, καθώς ζουν σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Εκείνος είναι
λογιστής με αμφιλεγόμενο χαρακτήρα που κάνει συνέχεια εφηβικά αστεία – πολύ
καλός ο Αργύρης Θανάσουλας – κι εκείνη ασχολείται με τα καλλιτεχνικά, είναι
πολύ φιλόδοξη και πιστεύει ότι είναι ιδιοφυΐα, μα πέφτει, πάντα, σε άντρες που
δεν της ταιριάζουν.

«Το μοναδικό που απασχολεί τους ήρωες είναι να εκπληρώσουν τα όνειρά τους και
να βρουν τον άνθρωπό τους, ακόμα και με την παιδική έννοια, αγνοώντας τα
προβλήματα των σχέσεων της ενήλικης ζωής», λέει ο ίδιος. Και παραδέχεται: «Όλα
αυτά απασχολούν κι εμένα, οπότε η ταινία θα μπορούσε να ληφθεί και ως ένα παλζ
πραγμάτων που θα ευχόμουν να μου συμβούν. Ένα ραντεβού με την κοπέλα που μου
άρεσε στο σχολείο και ντρεπόμουν να της μιλήσω γιατί ένιωθα άσχημος… Στο
γήπεδο ένα φλερτ με μικρά κοριτσάκια που εντυπωσιάζονται από τις μπασκετικές
μου ικανότητες… Μια ρατσιστική έξαρση στην Αθήνα των μεταναστών που θα μας
φανερώσει το αληθινό μας πρόσωπο και θα μας κάνει να ξεχάσουμε την αμνηστία
που δίνουμε στους εαυτούς μας».