ΓIΩPΓOΣ ΔHMHTPIAΔHΣ «Φτάσαμε πλέον στην απόλυτη συγκατάβαση»

«Το πιο πολιτικό τραγούδι που μπορεί να υπάρξει σήμερα είναι το τραγούδι που μιλάει για τη βιωματική, ερωτική, αγαπητική σχέση. Την επαφή. Την επικοινωνία», λέει ο Γιώργος Δημητριάδης, από τις σταθερές αξίες του ελληνικού ροκ

H συζήτηση – για τι άλλο; – περί ελληνικού ροκ. Για το πώς έφτασαν τα πράγματα
στην τωρινή κατάσταση, για τους φόβους και τις ανασφάλειες των δημιουργών (που
«παίζεται» ακόμη και η επιβίωσή τους στον χώρο), για τη νεώτερη γενιά που
μαθαίνει από τα γεννοφάσκια της να καταναλώνει τα πάντα, ακόμη και τη μουσική.
Ο ευειδής 45άρης που κάθεται απέναντί μου και που κάθε λίγο και λιγάκι τραβάει
σε αλογοουρά το γκριζαρισμένο (στους κροτάφους του) «καρέ», έχει κάθε δικαίωμα
διά να ομιλεί.

Έπειτα από 11 χρόνια στη δισκογραφία και γύρω στα 20 στις τάξεις του ελληνικού
ροκ, έχει ζήσει από τα μέσα του τον χώρο, ζώντας (όπως λέει κι εκείνος) και
«μια προηγούμενη πραγματικότητα η οποία δεν έχει πεθάνει ακόμα – ευτυχώς».

H «Παράξενη Εποχή» που μόλις κυκλοφόρησε από τη Λύρα, η πρώτη δουλειά που
υπογράφει ως παραγωγός και ενορχηστρωτής και την οποία αισθάνεται, όπως λέει,
πέρα ώς πέρα «δική του» (με την έννοια ότι τραγούδια, ενορχήστρωση, ύφος, όλα
είναι της απόλυτης επιλογής του), μας δίνει καθαρά το στίγμα του – ένας
φωτεινός ροκ δίσκος, χορευτικός ενίοτε, που ωστόσο περιέχει και κάποιες
πινελιές κριτικής για την εποχή μας. Το γενικότερο αίσθημα, βέβαια, είναι
ανοιχτόκαρδο. «Ίσως επειδή χρειάζομαι κι εγώ ο ίδιος να παίρνω κουράγιο»,
λέει. «Έτσι ξορκίζω τη θλίψη μου».

Τελικά είναι δύσκολο να κάνεις ροκ στην Ελλάδα;

«Νομίζω ναι. Εμένα ειδικά δεν μου ήρθαν και ποτέ εύκολα τα πράγματα – αλλά
αυτό είναι και το κέρδος».

Πάντως κάποιοι συνάδελφοί σου ανοίχτηκαν και σε συνεργασίες με
τραγουδιστές…

«Όχι δεν θέλω. Έχουν πάρει τέτοιο κεφάλι οι τραγουδιστές, τους έχουν ευνοήσει
τόσο οι εταιρείες, που αυτό το καθεστώς μού τη δίνει. Εγώ δεν αυταπατώμαι, δεν
είμαι έξω από τη φάση, αλλά ας πούμε ότι είμαι το alter ego τους».

Εσύ, που έχεις ζήσει το ροκ από τα μέσα του ’80 και στις πολύ καλές εποχές
του, στη δεκαετία του ’90, τι νομίζεις ότι έχει συμβεί σήμερα και σχεδόν
εξαφανίστηκε;

«Οι μουσικές είναι νεκρές αν δεν υπάρξουν οι άνθρωποι να εκφράσουν αυτό που
συμβαίνει γύρω τους. Και η τζαζ θα μπορούσε να πει κανείς ότι πνέει τα
λοίσθια. Αλλά όταν βγαίνει κάτι καλό παίρνει τα πάνω της… Κανένα μουσικό
ιδίωμα όμως δεν είναι αυτοσκοπός…».

Υπάρχει σκηνή ροκ στην Ελλάδα; Ή, τουλάχιστον, υπήρξε ποτέ;

«Ούτε υπάρχει, ούτε υπήρξε. H σκηνή προϋποθέτει μια κοινή συνείδηση. Μια κοινή
στάση στα πράγματα. Δεν θεωρώ εγώ σκηνή το ότι μαζεύονται τρία-τέσσερα γκρουπ
και παίζουν σε έναν χώρο…».

Υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά από τα μέσα του ’90; Ο κόσμος ήρθε ανάποδα;

«Δεν υπάρχει κόντρα πια. Το υλικό… κόντρα πλακέ καταργήθηκε. Αυτό το πράγμα
που από τη δεκαετία του ’50 το εξέφρασαν οι νεώτερες γενιές μέσα από τη
μουσική, που διαφοροποιήθηκαν από τον ασφαλή και τον σίγουρο κόσμο των
μεγάλων, αυτό πάει, μάς τελείωσε. Σήμερα ακόμα και η νεότητα είναι είδος προς
κατανάλωση. Ένα λάιφ στάιλ, όπου εκεί μέσα πέφτουν οι πάντες. H άρχουσα
ιδεολογία είναι της απόλυτης συγκατάβασης».

Ναι, αλλά ο κόσμος των μεγάλων είναι οι συνομήλικοί σου…

«Έτσι είναι. H δικιά μου γενιά. Εμείς τούς λέμε πώς να ντυθούν, πώς να
αδυνατίσουν, τι αυτοκίνητο να οδηγήσουν, πώς να πάνε στο ριάλιτι να πάρουν
γρήγορο χειροκρότημα και μετά να εξαφανιστούν. Γρήγορη αποδοχή, γρήγορη
επιτυχία, αλλιώς είσαι λούζερ…».

Όλα αυτά που λες, όμως, δεν βγαίνουν μέσα στα τραγούδια σου. Αυτή η
συγκεκριμένη αιχμηρή ματιά…

«Προτιμώ να βγαίνει από τη γενικότερη καλλιτεχνική μου συμπεριφορά αυτό. Το
θεωρώ πιο ουσιαστικό από το να δηλώνω και να διαδηλώνω. Μα τι να πεις πολιτικά
σήμερα; Τι να προτείνεις; Να πω και το άλλο όμως. Στην εποχή μας δεν ακούσαμε
μόνο Bob Dylan για να αφυπνιστούμε, ακούσαμε και Beatles κι αυτοί ίσως να
έπαιξαν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο για να μας ανοίξουν τα μάτια – γιατί είχαν στον
πυρήνα τους κάτι φρέσκο και ουσιαστικά επαναστατικό. Εμείς είχαμε τη χαρά να
ζήσουμε μια πολιτιστική επανάσταση χωρίς προηγούμενο. Που δεν την κατηύθυνε
κανείς, δεν μας την επέβαλε κανείς».

«Δεν θέλω να καταντήσω χαζός παλιμπαιδίζων 45άρης»

Ώρες ώρες αισθάνεσαι ότι μιλάς άλλη γλώσσα από τα παιδιά των 20 ετών;

«Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να τους μεταφέρω το δικό μου βίωμα. Βίωμα
μιας πραγματικότητας που δεν έχει πεθάνει ακόμη. Δεν είναι αντιδραστικό αυτό.
Αλλά κι αν είναι, δεν κρύβω ότι σε κάποια πράγματα είμαι και αντιδραστικός.
Δεν γίνεται διαφορετικά. Αλλιώς καταντάς ένας χαζός παλιμπαιδίζων 45άρης κι
έτσι χάνεις και την αίγλη σου απέναντι στους νεώτερους. Θέλω να τους μεταφέρω
όλο αυτό το χρώμα, όλη αυτή τη φρεσκάδα που ζήσαμε εμείς. Πολύ φοβάμαι ότι
έτσι όπως έγιναν τα πράγματα η μουσική δεν έχει πλέον τη δύναμη να σε
ξετινάξει, να σε αλλάξει, να σε ξυπνήσει. Ο Λου Ριντ δεν έλεγε “το ροκ εν ρολ
μού έσωσε τη ζωή”; Ε για όσους δεν το έζησαν αυτό, τώρα είναι πλέον αργά…».

LINK

http: //www.georgedimitriadis.gr