«Για το σύστημα, οι φυλακισμένοι είναι αριθμοί»

«Καταλαβαίνω ότι ο Δημήτρης σήκωσε ένα μεγάλο βάρος στη δίκη. Νιώθω ότι
φορτώθηκε πολλά πράγματα με τη στάση του». H Αγγελική Σωτηροπούλου μιλάει για
πρώτη φορά από την ημέρα της αποφυλάκισής της από τις φυλακές του Κορυδαλλού.

Αγγελική Σωτηροπούλου: «Τίποτα δεν είναι όπως πριν», παραδέχεται. Ανακουφιστικό είναι ωστόσο το γεγονός της θετικής αντιμετώπισής της από τον κόσμο: «Δείχνουν ευγένεια και κατανόηση», λέει. «Ενδιαφέρονται να μάθουν για μας, ρωτούν για μένα, το παιδί και τον Δημήτρη, σέβονται όμως και τα προβλήματά μας και προσπαθούν να είναι διακριτικοί»

H 42χρονη σύντροφος του Δημήτρη Κουφοντίνα κατηγορήθηκε για συγκρότηση και
συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη και για συνέργεια στις υποθέσεις του Σόντερς και την
έκρηξη στον Πειραιά. Απαλλάχθηκε των κατηγοριών, ενώ στο μεταξύ πέρασε 15
μήνες στα υπόγεια κελιά του Κορυδαλλού.

Από τις 8 του περασμένου Δεκεμβρίου, όταν άφησε πίσω της την τραυματική
εμπειρία της φυλακής, προσπαθεί να ανασυντάξει τη ζωή της μολονότι – όπως λέει
– «τίποτε δεν είναι όπως πριν».

Στη συνέντευξή της η Αγγελική Σωτηροπούλου εξομολογείται πως μέχρι σήμερα δεν
βρήκε αρνητική αντιμετώπιση από τον κόσμο, ενώ δηλώνει πως νιώθει ευγνωμοσύνη
για όσους συμπαραστάθηκαν σ’ αυτή αλλά και στους δικούς της ανθρώπους, πριν
και μετά τη φυλακή.

H Αγγελική Σωτηροπούλου καταγγέλλει τις συνθήκες των φυλακών υποστηρίζοντας
ότι «για το σύστημα οι φυλακισμένοι είναι κομμάτια κρέας ή σκέτοι αριθμοί».

Μετά τόσους μήνες, ελεύθερη…

«Δεν θα μπορούσα να μιλήσω για ελευθερία. Έστω κι αν είσαι στον έξω κόσμο,
τίποτε δεν είναι όπως πριν για κάποιον που πέρασε από τη φυλακή. H φυλακή
εξακολουθεί να καθορίζει τη ζωή σου. Δεν μπορώ να ξεχάσω τους 15 μήνες που
πέρασα στο υπόγειο του Κορυδαλλού ούτε την απομόνωση της πρώτης περιόδου. Ούτε
μπορώ να ξεχάσω τις κρατούμενες που γνώρισα, τις μικρές και μεγάλες ιστορίες
τους, και θα κρατήσω τον λόγο μου ότι, όσο κι όπου βρίσκομαι, θα μιλάω για τις
φυλακές και για τους ανθρώπους που αργοπεθαίνουν εκεί μέσα».

Για την απόφαση

Ανατρέχοντας πίσω, μπορείτε να χαρακτηρίσετε δίκαιη την απόφαση του
δικαστηρίου;

«Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει για το δίκαιο ή μη της δίκης. H απόφαση του
δικαστηρίου εμένα με δικαίωσε. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι κατηγορούμενοι, οι
οποίοι νιώθουν αδικημένοι, θεωρούν άδικη την καταδίκη και παράλογες τις ποινές
και προβάλλουν σοβαρά επιχειρήματα. Για όποιον παρακολούθησε τη δίκη ήταν
φανερό ότι έγιναν παραβιάσεις στην προδικασία, αυτό όμως δεν αναγνωρίστηκε από
το δικαστήριο. Ακόμη, νομίζω ότι πολλά πράγματα δεν αξιολογήθηκαν όπως θα
έπρεπε. Θεωρώ ότι οι συνθήκες μέσα κι έξω από το δικαστήριο έπαιξαν μεγάλο
ρόλο. Νομίζω πως, κάτω από άλλες συνθήκες, αυτό το δικαστήριο θα μπορούσε να
βγάλει μια διαφορετική απόφαση».

Πώς σας αντιμετωπίζει πλέον η κοινωνία;

«Είχα διαμαρτυρηθεί το προηγούμενο διάστημα αρκετές φορές για την άδικη
αντιμετώπισή μου από μία μερίδα των MME. Καλλιεργούσαν ηθελημένα μια κακή
εικόνα για μένα. Πιστεύω ότι αυτό επηρέασε τον κόσμο, πρόσκαιρα όμως, γιατί
στο τέλος οι άνθρωποι είχαν τον δικό τους τρόπο και κρίνουν διαφορετικά.

Μέχρι σήμερα πουθενά δεν βρήκα αρνητική αντιμετώπιση. Αντίθετα, ο κόσμος είναι
θετικός μαζί μου, δείχνει ευγένεια και κατανόηση. Ενδιαφέρονται να μάθουν για
μας, ρωτούν για μένα, το παιδί και τον Δημήτρη, σέβονται όμως και τα
προβλήματά μας και προσπαθούν να είναι διακριτικοί».

«Έχουν ανατραπεί τα πάντα»

Υπάρχουν άνθρωποι που σας συμπαραστέκονται μολονότι δικά σας πρόσωπα
παραμένουν στη φυλακή για πολύ συγκεκριμένους λόγους;

«Βγαίνοντας από τη φυλακή, βρίσκεις μπροστά σου μια ζωή όπου έχουν ανατραπεί
τα πάντα κι όλα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή. Πολύ περισσότερο όταν ένας
δικός σου είναι στη φυλακή. Πέρα από τους νόμους, το δίκαιο και το άδικο, ο
κόσμος καταλαβαίνει τα προβλήματα αυτών που στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό,
όσο και την αγωνία των δικών τους, και τους συμπαραστέκεται. Και πριν, αλλά
και απ’ όταν αποφυλακίστηκα, ήταν πολλοί που μας συμπαραστάθηκαν, σε μας και
στους δικούς μας, ηθικά και όχι μόνον. Τους έχω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό. Υπάρχουν
άνθρωποι που τιμούν τις αξίες της φιλίας και της αλληλεγγύης ακόμη και στις
πιο δύσκολες εποχές».

Πόσο εύκολες όμως είναι οι σχέσεις (η δική σας και του παιδιού σας) μ’ έναν
άνθρωπο που θα μείνει τόσα χρόνια στη φυλακή;

«Με εκπλήσσει η ευκολία με την οποία αποδέχεσθε τη λογική της ποινής των
πολλαπλών ισοβίων, ακόμη κι αυτής των ισοβίων. Με προβληματίζει πώς μια
κοινωνία, που θέλει να λέγεται πολιτισμένη, αποδέχεται τον παραλογισμό, τη
βαρβαρότητα της φυλακής, πώς αποδέχεται να σαπίζουν άνθρωποι μέσα εκεί για
ατελείωτα χρόνια. Τι σημαίνει δικαιοσύνη: τιμωρία, εκδίκηση; Ποιο είναι το
ζητούμενο; Τι σημαίνει όταν επιτρέπουμε να συνθλίβονται η βούληση και η
προσωπικότητα χιλιάδων ανθρώπων; Τι είδους δικαιοσύνη κρατάει ζωντανούς
ανθρώπους για να τους μετατρέψει σε φυτά;

Σ’ αυτό που με ρωτάτε θα σας έλεγα ότι δεν μπορώ να δεχθώ για τον άνθρωπο
αυτόν που εγώ γνώρισα, ότι σ’ αυτόν και στην προσωπικότητά του αντιστοιχεί μία
τέτοια μεταχείριση».

Ο ίδιος ο σύντροφός σας, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, τι σας εξομολογείται κατά
τη διάρκεια των επισκέψεών σας στον Κορυδαλλό;

«Ακούγεται παράξενα. Γιατί οι περισσότερες συναντήσεις μας είναι στο τζάμι,
γύρω μας είναι μάτια που μας κοιτάζουν και τα μικρόφωνα κάνουν τον ήχο να
ακούγεται δυνατά σε όλο τον χώρο, σαν να υπάρχουν μεγάφωνα. Και ο Δημήτρης δεν
μιλάει έτσι κι αλλιώς.

Καταλαβαίνω ότι σήκωσε ένα μεγάλο βάρος στη δίκη. Νιώθω ότι φορτώθηκε πολλά
πράγματα με τη στάση του. Δεν θέλει να κάνει τίποτε για τον ίδιο.

Έτσι ήταν πάντα, κι όταν ζούσαμε μαζί. Τον εαυτό του έβαζε τελευταίο. Αυτός
ήταν πάντα ο Δημήτρης».

Ξανά στο παρελθόν. Τι σας έμεινε από την πολύμηνη φυλάκισή σας;

«Λύπη, πίκρα και οργή. Όχι για μένα μόνον, αλλά γι’ αυτά που είδα κι έμαθα
εκεί μέσα. Είναι αποθήκες ανθρώπων. Όταν το είπα, κάποιοι ενοχλήθηκαν αλλά
είναι η αλήθεια. Απαγορεύονται σχεδόν τα πάντα, αλλά προσφέρονται απλόχερα τα
ψυχοφάρμακα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά για το σύστημα οι φυλακισμένοι είναι
κομμάτια κρέας ή σκέτοι αριθμοί.

Πώς δηλαδή “σωφρονίζει” η ισοπέδωση της προσωπικότητας και η ανυπαρξία ζωής;
Φυλακή σημαίνει τραύματα που δεν γιατρεύονται. Καθένας, ανάλογα με τις
αντιστάσεις του, αντέχει ή δεν αντέχει ή μένει να παλεύει με τα δικά του
φαντάσματα».

Τι απαντάτε σε όσους δεν πείστηκαν πως δεν συμμετείχατε στη 17 Νοέμβρη;

«Δεν έχω να πω τίποτε. Αν δεν πείστηκαν από την εξαντλητική ανάκριση, από την
κρίση του κ. Ζερβομπεάκου ότι έπρεπε να αφεθώ ελεύθερη, από την πολύμηνη δίκη
και από την απαλλακτική απόφαση, δεν νομίζω ότι έχω να πω κάτι».

«Θαμμένοι ζωντανοί» οι κρατούμενοι

«Θαμμένους ζωντανούς» χαρακτηρίζει τους κρατουμένους για τη 17 Νοέμβρη
η Αγγελική Σωτηροπούλου και καταγγέλλει τις συνθήκες κράτησής τους.

Ο σύντροφός σας κρίθηκε ένοχος σε πολύ βαριές κατηγορίες.

«Πράγματι, ήταν σοβαρές οι κατηγορίες. Όμως πιστεύετε πραγματικά ότι αυτοί οι
άνθρωποι είναι επικίνδυνες προσωπικότητες; Και εξάλλου δεν τα λέω αυτά μόνο
για τους κατηγορουμένους της 17N, αλλά και για όλους αυτούς που καταλήγουν
στις φυλακές. Φταίξανε μόνον αυτοί και πρέπει να πληρώσουν; Δεν έχουν ευθύνη η
κοινωνία και το κράτος για τα προβλήματα που οδηγούν στην παραβατικότητα; Κι
ακόμη κι αν δεν ήταν έτσι, στο όνομα ποιας δικαιοσύνης μετατρέπουμε ανθρώπους
σε πράγματα για ένα παράπτωμα που έγινε από ανάγκη

είτε όχι; Και δεν είναι μόνον αυτή η τιμωρία. Το έχετε σκεφθεί ότι μαζί με
τους 8.500 φυλακισμένους βασανίζονται, αν δεν διαλύονται, άλλες τόσες χιλιάδες
οικογένειες;

Έχετε σκεφθεί ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι χρήστες ή μικροπαραβάτες
από φτώχεια; Στο όνομα ποιας δικαιοσύνης καταδικάζουν τις οικογένειες αυτών
των ανθρώπων, μαζί με τους ίδιους, στερώντας τους την κίνηση, την ελπίδα και
κυρίως την αξιοπρέπεια;».

Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχοι κρατούμενοι, με την πάροδο του
χρόνου, έτυχαν ευεργετικών διατάξεων (π.χ. ολιγοήμερες άδειες, καθημερινές
έξοδοι κ.λπ.). Εκτιμάτε πως ανάλογες καταστάσεις θα υπάρξουν στο μέλλον και
για τους δικούς σας ανθρώπους;

«Αυτά τα μέτρα ισχύουν για όλους τους κρατουμένους χωρίς διακρίσεις, γιατί και
ο νόμος δεν επιτρέπει εξαιρέσεις. Νομίζω ότι αυτές είναι διατάξεις του νόμου
που δεν αποτελούν ευεργεσίες ή χάρη. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον, γνωρίζω
όμως τι γίνεται σήμερα εις βάρος των συγκεκριμένων κατηγορουμένων και αυτό που
γίνεται μας προσβάλλει όλους».

«Μεταλλικό κουτί για προαύλιο»

«Εδώ και 20 μήνες βρίσκονται θαμμένοι ζωντανοί σ’ έναν υπόγειο διάδρομο 16
τετραγωνικών μέτρων, με ένα μεταλλικό κουτί για προαύλιο με πανύψηλους τοίχους
και συρματόπλεγμα από πάνω. Για 20 μήνες δεν έχουν δει μια εικόνα, δεν έχουν
κίνηση, καμία δραστηριότητα και μπορούν να έχουν συναναστροφή μόνον με έξι
ανθρώπους. Είναι ένα εκσυγχρονισμένο συστηματικό βασανιστήριο που έχει στόχο
να εξοντώσει ψυχικά, πνευματικά και σωματικά αυτούς τους ανθρώπους.

Εκτός από λίγες θαρραλέες φωνές που διαμαρτύρονται για την κατάσταση αυτή, οι
υπόλοιποι κλείνουν τα μάτια και σωπαίνουν. Κι εγώ ρωτάω γιατί τόσο καιρό δεν
παίρνουν θέση; Πού είναι ο πολιτικός κόσμος, τα κόμματα της επίσημης
Αριστεράς; Πού είναι ο επιστημονικός, ο νομικός κόσμος; Συμφωνεί ή όχι με τα
ειδικά κελιά και την εξόντωση αυτών των ανθρώπων;».