Διαφωνία Λαλιώτη, όχι ρήξη

Όταν ο Κώστας Λαλιώτης, αμέσως μετά το συναισθηματικό διάγγελμα του Τάσσου
Παπαδόπουλου βγήκε και δήλωσε πως συμπαραστέκεται στον Κύπριο Πρόεδρο,
ορισμένοι βιάστηκαν να πουν ότι «προχώρησε σε μια κίνηση κατά του Γιώργου
Παπανδρέου, αξιοποιώντας το κενό που είχε δημιουργηθεί στη συνείδηση του
κόσμου του ΠΑΣΟΚ με το επίσημο “ναι” στο αμερικανοβρετανικό σχέδιο Ανάν».

Ο Κώστας Λαλιώτης θεωρεί ότι η θέση του Γ. Παπανδρέου είναι σεβαστή, αλλά ο ίδιος πιστεύει ότι το «όχι» δημιουργεί μια δυναμική θετική για το Κυπριακό

Υπήρξαν ορισμένοι άσπονδοι φίλοι τού ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ – και από
το E.Γ. του κόμματος – που έσπευσαν να τηλεφωνήσουν σε δημοσιογραφικά γραφεία
ή να στήσουν ακόμα και… πηγαδάκια στους διαδρόμους της Βουλής για να
θυμίσουν πως πριν από δύο χρόνια ο Κώστας Λαλιώτης, ως γραμματέας του
κόμματος, έκανε το εντελώς αντίθετο. Σε σύνοδο της K.E. του ΠΑΣΟΚ «έφερε» από
την Πάτρα τον γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ο οποίος είναι Κύπριος και
τον προώθησε ώς το βήμα για να κατακεραυνώσει ως «πατριδοκάπηλους» βουλευτές
και στελέχη που από τότε μιλούσαν με πάθος και αγωνία για τον Ελληνισμό κατά
των σχεδίων Ανάν.

Κατηγορίες. Φυσικά, όλες αυτές οι εκτιμήσεις δείχνουν αληθοφανείς, ενώ
οι σημερινοί επικριτές τού ιστορικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ τού προσάπτουν την
κατηγορία ότι η τελευταία του κίνηση, ουσιαστικής και ανοιχτής διαφοροποίησής
του από τον Γιώργο Παπανδρέου για ένα κρισιμότατο εθνικό θέμα όπως είναι το
Κυπριακό, κρύβει ηγετικές φιλοδοξίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Κι όμως, όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε σε στενό κύκλο συντρόφων του, υπάρχουν
βαθύτεροι και πιο ουσιαστικοί λόγοι από κάποιες φτηνές φιλοδοξίες που ποτέ δεν
είχε. Γιατί επικοινώνησε με τον Κύπριο Πρόεδρο; Αυτό έγινε αφού προηγήθηκαν
επαφές «με ανθρώπους με τους οποίους έχω μια διαδρομή τριάντα χρόνων και που
με τον έναν ή άλλον τρόπο συμπροσδιορίζουν τις απόψεις μας για το παρόν και το
μέλλον της Κύπρου». Άλλωστε, πρόσθεσε, «είναι αλήθεια, με το θάρρος μιας
πολύχρονης γνωριμίας, φιλίας και εκτίμησης που είχα και έχω με τον Πρόεδρο της
Κυπριακής Δημοκρατίας, τον κ. Παπαδόπουλο, πήρα το θάρρος να μιλήσω μαζί του.
Αυτό έγινε μετά το διάγγελμα, γιατί σε αυτήν την κρίσιμη καμπή για την Κύπρο
και την Ελλάδα, σε αυτήν την ιστορική στιγμή για τον Ελληνισμό, ένιωσα την
ανάγκη αλλά και την επιθυμία να εκφράσω στον κ. Παπαδόπουλο την εμπιστοσύνη
μου, τη συμπαράστασή μου και τη συμπαράταξή μου».

Άνθρωποι του στενού περιβάλλοντος του Κώστα Λαλιώτη, που τον έζησαν από κοντά
τη Μεγάλη Εβδομάδα, επισημαίνουν ότι «το διάγγελμα του κ. Παπαδόπουλου τον
άγγιξε, τον επηρέασε και τον προσανατόλισε, όπως και τη συντριπτική
πλειονότητα των Ελληνοκυπρίων και των Ελλήνων που θέλουν να εκφράζονται, να
αποφασίζουν ελεύθερα έξω και πέρα από τις κομματικές και παραταξιακές
αναφορές».

Θέση σεβαστή. Όσο για το αν η κίνησή του προσδιορίστηκε από ένα
σύνδρομο κατά του Γιώργου Παπανδρέου, ο ίδιος ο Κώστας Λαλιώτης έχει εγκαίρως
επισημάνει (στον Σκάι): «Νομίζω ότι η θέση που διατύπωσε ο Γιώργος Παπανδρέου
είναι μια θέση σεβαστή. Εγώ κατανοώ τα επιχειρήματα, και εν μέρει αντανακλούν
και δικούς μου προβληματισμούς και δικές μου αναζητήσεις, αλλά εγώ πιστεύω ότι
το “όχι” στο σχέδιο Ανάν δημιουργεί μια δυναμική θετική για το Κυπριακό, αλλά
και μια ιστορική προοπτική. Αυτό που όμως έχει σημασία είναι ότι πρέπει να μην
υπάρχουν διαχωρισμοί μέσα από κινδυνολογίες και διλήμματα μέχρι τις 24
Απριλίου. Πρέπει να υπάρξει κατανόηση και σεβασμός σε όλες τις απόψεις και σε
όλα τα επιχειρήματα».

Ιστορικά, όπως σημειώνουν παλιοί φίλοι του Κώστα Λαλιώτη, από εκείνους που
ποτέ δεν του χάιδεψαν τα αυτιά, ο πρώην υπουργός σε πολλά ζητήματα είχε ταχθεί
στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ υπέρ ριζοσπαστικών προτάσεων και προοπτικών. Και όσο κι
αν ορισμένοι τού προσήψαν κατά καιρούς ότι ως «θείο βρέφος», όπως τον
αποκαλούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε δεχθεί και προωθήσει το ’75 και το ’76
τη λογική του ιδρυτή τού ΠΑΣΟΚ για ξεκαθάρισμα μέσω μαζικών διαγραφών στο
κόμμα (της Δημοκρατικής Άμυνας και στελεχών του ΠΑΚ και της Νεολαίας), δεν
ήταν και λίγες οι φορές που ήρθε σε αντίθεση με την ηγεσία. Προτίμησε –
θυμίζουν και πάλι φίλοι του – να μείνει έξω από τη Βουλή, βρέθηκε στην
τελευταία θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας, παρέμεινε εκτός E.Γ. ή και
κυβέρνησης και ήρθε σε «κόντρα» και με τον Κώστα Σημίτη αρκετές φορές, όποτε
εκείνος έκρινε πως έπρεπε να ακολουθηθεί μια προοδευτική γραμμή.

Με Σημίτη. Και αν και υπήρξε ένας από τους στυλοβάτες της αναρρίχησης
του Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία (τον Ιανουάριο του 1996), διέκρινε εγκαίρως
πως δεν θα έπρεπε να δοθεί όλη η εξουσία στον Κώστα Σημίτη γιατί – όπως
πίστευε – θα αναπτύσσονταν φαινόμενα αλαζονείας «κλειστής ομάδας» σε μια σειρά
στελεχών του κόμματος που περιέσφιγγαν τον τότε πρωθυπουργό. Γι’ αυτό και
πρότεινε – χωρίς τελικώς επιτυχία – τον Άκη Τσοχατζόπουλο για πρόεδρο του
κόμματος.

Ο πόλεμος του Ιράκ. Εκεί όμως που ήρθε σε μεγάλη ρήξη με ορισμένους
στην ηγεσία – και με τον ίδιο προσωπικά τον Κώστα Σημίτη – ήταν στον πόλεμο
στο Ιράκ, όταν ως γραμματέας του κόμματος έδωσε κατεύθυνση να κατέβει το ΠΑΣΟΚ
στις αντιαμερικανικές διαδηλώσεις.

«Αν δεν έκανε εκείνη την κίνηση ο Κώστας», υποστηρίζει παλιός βουλευτής της B’
Πειραιώς, «όχι μόνον το ΠΑΣΟΚ ιδεολογικά θα ξεκοβόταν από τις αριστερές και
πατριωτικές ρίζες του, αλλά θα μας έπαιρνε ο λαός και με τις… ντομάτες,
γιατί ξαφνικά θα φαινόμασταν ότι εμείς, το κόμμα της ειρήνης, είχαμε
μετατραπεί σε κόμμα ενταγμένο στη λογική της νέας τάξης πραγμάτων. Οφείλουμε
λοιπόν, ακόμα κι αν έκρυβε σκοπιμότητες η κίνησή του όπως κάποιοι βιάστηκαν να
τον κατηγορήσουν, στον Κώστα Λαλιώτη ότι κράτησε ψηλά τη σημαία για το ΠΑΣΟΚ».