Θα απαντάς μόνο όταν σε ρωτάνε!

Διαβάζω τον αγαπητό κύριο Μιχαηλίδη στην τελευταία τη σελίδα της
«Ελευθεροτυπίας»: «Εάν κατέβαινε στην Κύπρο κάποιος εξ όλων αυτών, των γενικώς
ασχέτων και πάντοτε αερολογούντων, και έλεγε σε μια παρέα λογικών ανθρώπων
“ξέρετε, εγώ είμαι ο τάδε και είμαι υπέρ (ή εναντίον) του σχεδίου Ανάν”, το
βέβαιον είναι ότι η παρέα θα του απαντούσε: “Και ποιος σε ρώτησε εσένα;”».

Επειδή έχω πιθανότητες να ανήκω σε αυτούς τους αερολογούντες και τους άσχετους
(όπως και όλοι οι Έλληνες), θα ήθελα να απαντήσω, αν μου επιτρέπετε. Κύριε
Μιχαηλίδη, σας διαβάζω συχνά και σχεδόν πάντα συμφωνώ μαζί σας. Χθες πρέπει να
πω ότι η θέση μου έγινε άβολη. Γι’ αυτό και σας γράφω. Είμαι απ’ αυτούς που
πίστευαν, που πιστεύουν(;), ότι Ελληνισμός δεν είναι ένας γεωγραφικός χώρος,
δεν είναι μια φυλή που διέπεται από μια βιολογική συνέχεια, αλλά γλώσσα,
πολιτισμός και φως. Με αυτό το θάρρος μίλησα για το «Ναι» σας ή το «Όχι» σας,
σαν οποιοσδήποτε άσχετος και αερολόγος που μοιράζεται όμως την ίδια γλώσσα,
τον ίδιο πολιτισμό και το ίδιο φως. Σας ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.

Ίσως θα ‘ναι καλύτερα να ασχολούμαι κι εγώ με πιο δικά μας θέματα, ελλαδικά,
όπως την επιστροφή των Αθηναίων και πόσα χιλιόμετρα είναι τα αυτοκίνητα στην
Κακιά τη Σκάλα, ποιος νίκησε στη «Φάρμα», ποιος έφυγε από το «Fame Story», πώς
μου εφάνη η Φάνη και πού έφαγε αφρό καραβίδας με μους από φύκια για μεταξωτές
κορδέλες ο Ντε Γκρέτσια. Να μετρήσω και το καβούκι μου, να κλειστώ μέσα, ν’
αμπαρωθώ. Αιρ κοντίσιον, δορυφορική, κινητό (το τόσο προσφιλές σας) Ίντερνετ
κι «εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ» κι έτσι ζεις;

«Τι θες να κάνω»;

Σας παρακαλώ, κύριε Μιχαηλίδη, μη μου απαντήσετε. Άλλωστε εγώ δεν σας ρωτάω
τίποτα. Δεν κάνω καμία ερώτηση. Μη μου απαντήσετε λοιπόν γιατί δεν θα ‘θελα με
κανέναν τρόπο να αναγκαστώ να σας απαντήσω κι εγώ με τη σειρά μου με το
τρισβάρβαρο εκείνο: «Εσένα ποιος σε ρώτησε»;