Ο εμφύλιος πόλεμος

Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «Βιβλιοδρόμιο» της 20ής Μαρτίου, με τίτλο
«Διάλογος για την Ιστορία. Νέες τάσεις στη μελέτη του εμφυλίου πολέμου»,
αναφέρεται ο κ. Γιώργος Σύρος, καθηγητής και αξιωματικός του ΔΣΕ, από τη
Ραφήνα:

«Δημιουργείται αμέσως από την ίδια την επικεφαλίδα η απορία για κάποιες “νέες
τάσεις” στη μελέτη των ιστορικών γεγονότων. H Ιστορία, κατά την ταπεινή μου
γνώμη, είναι η αντικειμενική, η αληθινή περιγραφή των γεγονότων και δεν μπορεί
να καθορισθεί από κάποιες τάσεις ή να τεθεί σε κάποια πλαίσια κατά την
προτίμηση κάποιου ιστοριογράφου, είτε να συνδέεται με πολιτικές σκοπιμότητες
και συγκυρίες των πολιτικών εξελίξεων. Τέτοια προσέγγιση της ιστορικής μελέτης
θα οδηγήσει στην παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, στη διαστρέβλωση των
γεγονότων, στην ισοπέδωση των ευθυνών και της συγκάλυψης αρνητικών πράξεων.

Οι καθηγητές Στάθης Καλύβας (καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο
Πανεπιστήμιο Υοle) και ο Νίκος Μαραντζίδης (επίκουρος καθηγητής
Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) προτείνουν δέκα τάσεις (θα
λέγαμε “δέκα εντολές”) για τη μελέτη του Εμφυλίου, με πρώτη αυτή της
μετακίνησης της χρονολογικής έναρξης του εμφυλίου πολέμου στα χρόνια της
κατοχής (1943 – 1944). Ως χαρακτηριστικό επιχείρημα για τη χρονολογική
μετακίνηση αναφέρεται “πως οι πλέον πολύνεκρες μάχες στη διάρκεια της κατοχής
δεν έγιναν ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους, αλλά μεταξύ Ελλήνων…”.

Και, όπως φαίνεται από την παρακάτω αιχμή, αυτό γίνεται για να δικαιολογηθεί η
μεταβαρκιζιανή τρομοκρατία που προκάλεσε τον εμφύλιο πόλεμο. “Ιδιαίτερο
ενδιαφέρον, ­ τονίζεται ­ παρουσιάζει η σύνδεση της “λευκής τρομοκρατίας” με
τα γεγονότα της κατοχής”. Εδώ, δηλαδή, δεν χρειάζεται η “απομάκρυνση από τις
στείρες ανησυχίες”.

Οι υπόλοιπες τάσεις κινούνται στην κατεύθυνση της αποστασιοποίησης από το
παρελθόν, από τα πραγματικά γεγονότα, στην απόρριψη του ιδεολογικού λόγου,
στις ίσες αποστάσεις από το θύμα και τον θύτη.

Δηλαδή, κατά τους καθηγητές, να εξισώσουμε τους αγωνιστές της Εθνικής
Αντίστασης με τους συνεργάτες των κατακτητών και με αυτούς που στις κρίσιμες
για το έθνος στιγμές εγκατέλειψαν την πατρίδα για να σωθούν. Εγκατέλειψαν τον
λαό που πέθαινε από την πείνα, τους αγωνιστές που έχυναν αίμα στον αγώνα για
την απελευθέρωση, ενώ αυτοί ζούσαν στην καλοπέραση και στη χλιδή υπό την
προστασία των επόμενων κατακτητών της χώρας μας. Ιδιαίτερα προκλητική εντύπωση
δημιουργεί και το άρθρο – απόσπασμα από το βιβλίο “Μετά τον πόλεμο” του
καθηγητή Ιστορίας στο Κολλέγιο Birkbeck του Λονδίνου Mark Mazaouer.
Δημοσιεύεται στο ίδιο δισέλιδο με την επικεφαλίδα: “Κανένας από τους μύθους
δεν αντέχει πλέον…”.

Στους μύθους αυτούς ανάμεσα και σε άλλους ο συγγραφέας αναφέρει και τον “μύθο”
της ενωμένης πατριωτικής αντίστασης, οργανωμένης από το EAM/ΕΛΑΣ που, όπως
τονίζει, “δεν αντέχει πια σε μια λεπτομερή εξέταση”.

Στη συνέχεια ο καθηγητής Μαζάουερ ισχυρίζεται ότι το EAM/ΕΛΑΣ χρησιμοποιούσε
ακραία βία για τον εκφοβισμό των αντιπάλων του, ότι χρησιμοποιούσε τάγματα
θανάτου και ότι ένας από τους λόγους που Έλληνες συνεργάστηκαν με τους
Γερμανούς ήταν και το μίσος και ο φόβος από το EAM/ΕΛΑΣ.

Αυτές και άλλες αντιΕΑΜικές αντικομμουνιστικές κορόνες περιέχονται στο άρθρο
και περισσότερες, βέβαια, θα περιλαμβάνονται στο βιβλίο του».