H Hθική της Aντίστασης

Από τον κ. Γιάννη Αλεξάκη πήραμε την ακόλουθη επιστολή:

«Στο φύλλο της εφημερίδας σας της Τρίτης 2 Μαρτίου 2004 και στη σελίδα 6
δημοσιεύθηκε άρθρο του κυρίου Θάνου Παπαδόπουλου με τίτλο “H Ηθική της
Αντίστασης”. Ο αρθρογράφος εισάγει τον λόγο του αναφερόμενος στον
“κανιβαλισμό” μας “και μάλιστα με τον μανδύα της Αντίστασης και της
Δημοκρατίας”.

Για να θεμελιώσει το υβρεολόγιο που ακολουθεί εναντίον μας, στηρίζεται στην
υπόθεση ότι ο εν λόγω “υποψήφιος” κάποια στιγμή “έσπασε” και “πέρασε από την
άλλη πλευρά σε αδιευκρίνιστο βαθμό”, κάτι που δεν παραδέχεται ο ίδιος ο
Σταύρος Βρέντζος, αφού (τουλάχιστον δημοσίως) αρνείται ότι μας συνάντησε και
κατά συνέπεια μας βασάνισε.

Ο Θ. Π. στη συνέχεια αποφθέγγεται στηριζόμενος στην ψευδή και ανυπόστατη περί
“σπασίματος” υπόθεση, ενώ συγχρόνως αντιφάσκοντας δηλώνει ότι “δεν έχει γνώμη
για τη συγκεκριμένη ιστορία, καθώς αγνοεί τα πραγματικά της περιστατικά”.
Κάνοντας διάφορους ακροβατικούς συνειρμούς περί “υπέρβασης της ανθρώπινης
φύσης” περί “θηρίου ως προς τον εαυτό του” (μήπως, κύριε Θ. Π., υπονοείτε ότι
πάσχουμε από θηριώδη μαζοχισμό;) φθάνει στο σημείο να δίνει άλλοθι σε όποιον
τάχα φοβήθηκε, επειδή απλώς άκουσε για βασανιστήρια και για τον λόγο αυτό
έγινε βασανιστής.

Μόνο που δυστυχώς, κύριε Θ. Παπαδόπουλε, στην περίπτωση του Σταύρου Βρέντζου
δεν ήταν ο φόβος, αλλά η χαρά για τα βασανιστήρια. Εμείς κύριε Θ. Παπαδόπουλε
δεν μιλήσαμε για ανθρώπους που “άντεξαν” ούτε για ανθρώπους που “έσπασαν”.
Όποιος δεν άντεξε στα βασανιστήρια και έγινε ο ίδιος βασανιστής, ζητάει κύριε
Θ. Π. συγγνώμη από τα θύματά του ενώπιον Θεού και ανθρώπων και συνεχίζει μια
καινούργια ζωή που όλοι οφείλουν να τη σεβαστούν, κάτι που δεν έγινε στην εν
λόγω περίπτωση.

Συνεχίζοντας ο Θ. Π. μιλάει για “υπεράνθρωπους”, ενώ εμείς κατ’ επανάληψη
δηλώσαμε ότι μας είχαν αφαιρέσει τη βούληση, ότι μας είχαν κυριολεκτικά
ποδοπατήσει τις προσωπικότητες.

Έτσι, λοιπόν, αποκαλώντας μας “υπεράνθρωπους” τεκμαίρει ότι φερόμαστε
“απάνθρωπα” και ότι είμαστε “η ρίζα κάθε εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας”,
“της μοναρχίας, της αποικιοκρατίας, του φασισμού, του ιμπεριαλισμού, του
σταλινισμού και της δημοκρατίας” (δεν κατάλαβα, είναι και η δημοκρατία
έγκλημα;). Τελικά, κλείνει τον ασυνάρτητο λόγο του, λέγοντας ότι όλα αυτά “τα
γράφει για την τιμή της Αντίστασης” και πως “μίλησε και έσωσε την ψυχή
του…”. Τι ανακούφιση αλήθεια!

Δηλαδή, εγώ τώρα πώς πρέπει να αισθάνομαι; Σαν μονάρχης αποικιοκράτης,
φασίστας, ιμπεριαλιστής ή Στάλιν; Τίποτα από όλα αυτά, κύριε Θ. Π.! Αισθάνομαι
ως ένας έντιμος καθημερινός πολίτης που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, που επί
58 χρόνια ιδιωτεύει εν εντίμω πενία, αλλά που δεν ανέχεται να καταλαμβάνουν
δημόσια αξιώματα άνθρωποι που με κάθε τρόπο θέλουν να αναρριχηθούν στην
εξουσία κρύβοντας το πραγματικό τους παρελθόν, επιστρατεύοντας μεταξύ άλλων
αργυρώνητους καλαμαράδες».