Δεσμοί αίματος μέχρι τέλους…

Ισχυροί παραμένουν στην Ελλάδα οι δεσμοί της οικογένειας με τα ηλικιωμένα
μέλη της. Την ίδια στιγμή που στην Ευρώπη τα άτομα της τρίτης ηλικίας βιώνουν
έντονα τη μοναξιά ζώντας μόνα ή σε κάποιο οίκο ευγηρίας, στη χώρα μας
κυριαρχεί η αντίληψη πως ο ηλικιωμένος γονιός πρέπει να μένει μαζί με τα
παιδιά του.

Ακόμη κι όταν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, και πάλι δεν επιλέγεται η λύση του
γηροκομείου: είτε μένουν σε κοντινή απόσταση από τα παιδιά, είτε
προσλαμβάνονται γυναίκες για να τους φροντίζουν.

Ο κ. Αντώνης Χαλκιαδάκης επέλεξε να ζει στην ίδια πολυκατοικία με τους γονείς
του ώστε να έχει καθημερινή επαφή μαζί τους. Το τελευταίο καιρό, όμως, η υγεία
των γονιών του χειροτέρευε όλο και περισσότερο, εκείνος όμως αδυνατούσε να
είναι συνεχώς στο πλευρό τους. «Εκείνοι χρειάζονται 24ωρη φροντίδα πλέον. Εγώ
όμως και η σύζυγός μου δουλεύουμε από το πρωί μέχρι αργά το μεσημέρι. Ένας
φίλος μού μίλησε για μια μετανάστρια από τη Βουλγαρία που κάνει αυτή τη
δουλειά. Την προτίμησα γιατί ξέρει από περίθαλψη αρρώστων και επειδή μιλάει
καλά ελληνικά.

Βέβαια, αυτές που μιλάνε τη γλώσσα και έχουν εμπειρία στη νοσηλεία ζητάνε
περισσότερα χρήματα. Μία που έχει πρωτοέρθει παίρνει περίπου 400 ευρώ τον
μήνα, ενώ εκείνες που έχουν εμπειρία 700 ευρώ», συμπληρώνει.

Άμεση φροντίδα

Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Βελτίωση των Συνθηκών Ζωής
και Υγείας με τίτλο «Υγεία και Φροντίδα σε μία Διευρυμένη Ευρώπη», 7 στους 10
Έλληνες προτιμούν να ζουν μαζί με τους ηλικιωμένους γονείς τους ώστε να τους
παρέχουν άμεση φροντίδα, ενώ μόλις το 0,4% δηλώνει πως θεωρεί καλή λύση τη
γηροκόμησή τους σε οίκους ευγηρίας. Την ίδια άποψη έχουν οι Ισπανοί και οι
Πορτογάλοι, ενώ αντίθετα μόλις το 39% των Βρετανών, των Βέλγων και των
Αυστριακών επιθυμούν η οικογένειά τους να ζει μαζί με τους ηλικιωμένους γονείς
κάτω από την ίδια στέγη.

Όπως προκύπτει από την ίδια έρευνα, 1 στους 10 Έλληνας δηλώνει ως λύση – είτε
κατ’ επιλογή είτε κατ’ ανάγκη – τη φροντίδα των ηλικιωμένων από ειδικούς. «Το
φαινόμενο αυτό ξεκίνησε μετά την είσοδο των μεταναστών στη χώρα μας», λέει ο
κ. Θάνος Κουκουβίτης, ιδιοκτήτης γραφείου ευρέσεως εργασίας.

«Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι πελάτες απευθύνονται σε μας για
να βρουν κάποιον να φροντίζει τα ηλικιωμένα μέλη της οικογένειας. Σπάνια μάς
τηλεφωνούν οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι, κυρίως παίρνουν τα παιδιά τους ή οι νύφες.
Κάθε μήνα έχουμε κατά μέσο όρο 10 νέους πελάτες», εξηγεί.

Επαγγελματική διέξοδος για τους μετανάστες η φροντίδα των ηλικιωμένων

H ολοένα και αυξανόμενη ζήτηση ανθρώπων που ασχολούνται με τη φροντίδα
των ηλικιωμένων αποτελεί επαγγελματική… διέξοδο για χιλιάδες μετανάστες που
έρχονται στην Ελλάδα για να βρουν δουλειά.

H κ. Μίλκα Μιλάνοβα από τη Βουλγαρία ήρθε στην Ελλάδα πριν από 9 χρόνια. Όπως
η ίδια εξηγεί, όταν αποφάσισαν με την οικογένειά της να εγκατασταθούν στο
Ηράκλειο Κρήτης αναζήτησε δουλειά μέσω γραφείου ευρέσεως εργασίας. Της
πρότειναν να αναλάβει τη φροντίδα ενός ηλικιωμένου, εκείνη αρχικά δίστασε,
αλλά δεν ήθελε να μείνει χωρίς δουλειά. «Πολλοί μπορεί να θεωρούν πως είναι
μια ξεκούραστη δουλειά, όμως δεν είναι έτσι. Πολλές φορές οι ηλικιωμένοι είναι
απαιτητικοί και χρειάζονται συνεχώς να βρίσκεσαι δίπλα τους και να τους
προσέχεις», λέει η κ. Μίλκα Μιλάνοβα. Και συνεχίζει: «Τα τελευταία δύο χρόνια
προσέχω μια πολύ καλή κυρία. Έχω δεθεί πολύ τόσο με εκείνη όσο και με την
οικογένειά της. Το βασικό όμως είναι είναι πως έχω δουλειά».

Ξέρουν πριν έρθουν

Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις οι μετανάστες πριν ακόμα φτάσουν στη χώρα μας
γνωρίζουν για τις ευκαιρίες εργασίας στον συγκεκριμένο τομέα. «Στην Ουκρανία
φημολογείται έντονα πως μπορεί κανείς να βρει στην Ελλάδα εργασία ως νοσοκόμος
σε άτομα τρίτης ηλικίας.

Επιπλέον, για αυτούς που πρωτοέρχονται στην Ελλάδα τούς συμφέρει να κάνουν
αυτή τη δουλειά γιατί βρίσκουν αμέσως στέγη, αφού συνήθως μένουν και το βράδυ
μαζί με τους ηλικιωμένους», λέει η διευθύντρια στο Ελληνοουκρανικό
Επιμελητήριο κ. Γκαλίνα Μαθλούκ – Κάκου.

«Περίπου το 60% των Γεωργιανών που έρχονται στην Ελλάδα – στο σύνολό τους
είναι 10.000 – βρίσκουν δουλειά σε οικογένειες προσέχοντας άτομα τρίτης
ηλικίας. Οι υπόλοιποι συνήθως απορροφούνται ως οικιακοί βοηθοί», παρατηρεί από
τη μεριά του ο διευθυντής του Γεωργιανού Ινστιτούτου Αθηνών κ. Αβταντίλ Μικαμπερίτζε.