ΣE ΠPΩTO ENIKO Άτροπος εσωτερική, αθώα αλλά και ερωτική…

H ομάδα «Άτροπος» ξεκίνησε πράγματι στα τυφλά. Κυριολεκτικά από το τίποτα. Από
δύο κουβέντες, μερικές ματιές και μια αδιόρατη αίσθηση (ή μήπως διαίσθηση) ότι
κάτι, κάπου μπορεί να σταθεί. Μπορεί να σταθεί; Ερώτημα ήταν. Πείραμα. Έρευνα
όχι στο μυαλό, αλλά στο σώμα. Έρευνα δράσης – ούτε καν πεδίου. Δεν ξέρω πού
έφτασε τότε κι αν έφτασε κάπου ώς τότε. Μπορεί πουθενά. Μπορεί να μην ανέβηκε
καν τα σκαλιά εκείνου του υπόγειου, σκοτεινού θεάτρου στον Κεραμεικό. Μπορεί
να μη βρήκε το φως. Ή απλά, για πολλούς, να ήταν θαμπό – ίσως ακόμη και
ενοχλητικό.

Πολλοί το είπαν (κι ακόμη περισσότεροι μάλλον το σκέφθηκαν) πως ήταν «δική μας
υπόθεση», «στενά προσωπική, ίσως». Αναρωτήθηκαν «ποιον αφορά» και «γιατί».
Βρέθηκαν κι άλλοι που κάτι βρήκαν, κάτι είδαν, κάτι μοιράστηκαν, κάτι άκουσαν
– κάτι που μίλησε μέσα από μάσκα λευκή. Σίγουρα κάτι υπήρξε. Και δεν ήταν
μόνον η εμπειρία η προσωπική. Σίγουρα υπήρξε μια σπίθα, μια κάποια δυναμική.
Γιατί η αναζήτηση τώρα εξελίσσεται, συνεχίζεται, εμπλουτίζεται. Βρίσκει
οπαδούς, φίλους, βρίσκει χώρο, φως, ρυθμό, στόχο!

Παρατηρώ, μέρες τώρα, μια συζυγία δυνάμεων σχεδόν μαγική. Ανθρώπους με κέφι,
με διάθεση και με ενέργεια θετική, να προσθέτουν, να δίνουν, ν’ αλλάζουν, να
προσφέρουν, να δοκιμάζουν, να κουβεντιάζουν, να συνθέτουν, να μοιράζουν.
Επειδή…; Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση. Αρκεί το κέφι, το πάθος, μια φλόγα
δημιουργική; Πάντως είναι όλοι εκεί. Σε ξενύχτια, σε πρόβες εξαντλητικές, σε
συνεργασίες και συνομιλίες αναλυτικές. Χωρίς οικονομικό κίνητρο, χωρίς διάθεση
προβολής ή επιβολής. Δεν έχει εξουσία ούτε δόξα. Δεν είναι η «καριέρα» που
κυνηγούν, μα είναι ένα είδος πυγμής. Εσωτερικής, αδιευκρίνιστης, αθώας (σχεδόν
παιδικής) μα πολύ έντονα ερωτικής. Την πυγμή μιας μοιραίας υφάντρας, μιας
φιγούρας μυθολογικής. Άτροπος, είπαμε, λέγεται η ομάδα και είναι θεατρική.